Francesco Moser

Francesco Moser
Francesco Moser na de Amstel Gold Race 1978
Francesco Moser na de Amstel Gold Race 1978
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 19 juni 1951
Geboorteplaats Vlag van Italië Palù di Giovo, Italië
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Discipline(s) weg en baan
Ploegen
1973–1975
1976–1980
1981–1982
1983–1985
1986–1987
1988		 Filotex
Sanson
Famcucine
GIS
Supermercati
Château d'Ax
Beste prestaties
Milaan-San Remo 1e (1984)
Gent-Wevelgem 1e (1979)
Ronde van Vlaanderen 2e (1976, 1980)
Parijs-Roubaix 1e (1978, 1979, 1980)
Amstel Gold Race 2e (1978)
Luik-Bast.-Luik 3e (1978)
Ronde van Lombardije 1e (1975, 1978)
Ronde van Italië 1e (1984)
23 etappezeges
Ronde van Frankrijk 7e (1975)
2 etappezeges
Ronde van Spanje 10e (1984)
2 etappezeges
WK op de weg 1e (1977)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Francesco Moser (Palù di Giovo, Trente, 19 juni 1951) is een voormalig Italiaans wielrenner en behaalde 273 wegzeges, wat hem, na Eddy Merckx (445) en Rik Van Looy (379), de derde meest winnende wielrenner ooit maakt. Tevens won hij in 35 starts 15 zesdaagsen, waarvan negen met René Pijnen.

Hij is de jongste van vier fietsende broers. Zijn oudste broer Aldo reed in de Giro d'Italia van 1971 nog een dag in de roze trui. Francesco Moser won in zijn loopbaan een grote ronde: de Giro in 1984 en tevens drie van de vijf grote wielerklassiekers, waaronder driemaal Parijs-Roubaix. Moser was een imposant compleet renner, maar door zijn grootte was hij geen groot klimmer. In de Ronde van Italië won hij tevens viermaal het puntenklassement (1976, 1977, 1978 en 1982). Een record dat hij deelt met zijn landgenoot Giuseppe Saronni.

Moser verbrak ook het werelduurrecord in 1984 in Mexico-Stad door 50,808 en 51,151 kilometer te rijden. Hij was de eerste persoon die meer dan vijftig kilometer reed. Zijn record hield tot 1993 stand, toen Graeme Obree en later Chris Boardman hem verbeterden. Hij had een meer geavanceerde fiets dan die waarmee Eddy Merckx in 1972 het record vestigde, waardoor de Internationale Wielerunie hem in 2000 met terugwerkende kracht zijn record ontnam. In 1978 werd Moser in de finale van het wereldkampioenschap op de Nürburgring nipt verslagen door Gerrie Knetemann. Zijn profcarrière duurde van 1973 tot 1988.

Erelijst

Wielerploegen

  • Filotex (1973–1975)
  • Sanson (1976–1980)
  • Famcucine (1981–1982)
  • GIS (1983–1985)
  • Supermercati (1986–1987)
  • Château d'Ax (1988)

Overwinningen

1970

1971

1972

  • Italiaanse kampioenstrui Italiaans Kampioen op de weg (amateurs)
  • 8e Olympische wegwedstrijd (amateurs)

1973

1974

1975

1976

1977

1978

1979

1980

1981

  • Eindklassement Bertange-Kirchberg
  • Coppa Agostoni
  • Ronde van Umbrië
  • Italiaanse kampioenstrui Nationaal kampioen op de baan, achtervolging
  • Italiaanse kampioenstrui Italiaans kampioen op de weg
  • Proloog Tirreno-Adriatico
  • Eindklassement Tirreno-Adriatico
  • 14e etappe Ronde van Italië
  • Zesdaagse van Milaan (met Patrick Sercu)
  • Zesdaagse van Nouméa (met Maurizio Bidinost)

1982

1983

1984

1985

1986

  • Bologna
  • Paterno
  • Giro Provincia di Sicarusa
  • Proloog Tirreno-Adriatico
  • 6e etappe Tirreno-Adriatico
  • Ronde van de Etna
  • 18e etappe Ronde van Italië
  • Zesdaagse van Bassano del Grappa (met Roberto Amadio en Danny Clark)
  • Zesdaagse van Rotterdam (met Danny Clark)
  • Zesdaagse van Grenoble (met Anthony Doyle)

1987

  • Bern
  • Messina
  • Nanno
  • Paterno
  • Scordia
  • Vittorio Veneto
  • Italiaanse kampioenstrui Nationaal kampioen op de baan, achtervolging
  • Proloog Ronde van Trentino
  • Proloog Ronde van de Middellandse Zee

1988

  • Zesdaagse van Bassano del Grappa (met Danny Clark)
  • Hamilton Classic

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van
Italië		 Ronde van
Frankrijk		 Ronde van
Spanje
1973 15e (1) 
1974 7e 
1975 7e (2) 
1976 4e (3) 
1977 Zilver ↑ 
1978 Brons ↑ (4) 
1979 Zilver ↑ (3) 
1980 opgave (1) 
1981 21e (1) 
1982 8e (2) 
1983 opgave 
1984  ↑ (4)  10e (2) 
1985 Zilver ↑ (3) 
1986 Brons ↑ (1) 
1987
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
JaarMilaan-San RemoGent-WevelgemRonde van VlaanderenParijs-RoubaixAmstel Gold RaceLuik-Bast.‑LuikRonde van LombardijeRund um den Henninger-TurmWaalse PijlParijs-BrusselWK op de wegWereld­ranglijsten
197330e9e
197412eZilver ↑7e10e7e8e (SPP)
1975Zilver ↑8e25e5eGoud ↑11eBrons (SPP)
19769e7eZilver ↑Zilver ↑6eZilver ↑Zilver (SPP)
197735e4e13e7e13eGoud ↑Regenboogtrui ↑5e (SPP)
19786eBrons7eGoud ↑Zilver ↑Brons ↑Goud ↑4eZilver ↑Goud (SPP)
19794eGoud11eGoud ↑14e4e (SPP)
19806eZilver ↑Goud ↑ZilverBrons (SPP)
198139e11e32eBrons ↑18e4e26e13e (SPP)
19824e23e10eBrons ↑11e26e10e (SPP)
198311e32eBrons ↑5e21e (SPP)
1984Goud ↑5e (SPP)
198531e12e
198626e11e25e8e7e9e10e (SPP)
198727e46e19e54e66e
Witte trui Winnaar jongerenklassement in de Ronde van Frankrijk Witte trui
Vlag van Italië Francesco Moser
1975		 Opvolger:
Vlag van Spanje Enrique Martínez Heredia
1976
Voorganger:
Vlag van Italië Giuseppe Saronni
1983		 Winnaar van de Ronde van Italië
Vlag van Italië Francesco Moser
1984		 Opvolger:
Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
1985
Voorganger:
Freddy Maertens		 Wereldkampioen wielrennen
1977
San Cristóbal
Opvolger:
Gerrie Knetemann
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.