Marion Borst

Borst begon met schaatsen op zevenjarige leeftijd. Haar moeder leerde naar de eerste beginselen van het schaatsen, haar vader reed in die tijd naar de trainingen en wedstrijden. Haar ouders hadden een kwekerij, waar ze in de zomermaanden meewerkte. Door dit werk leerde Borst doorzettingsvermogen en ondernemen.^[1] Rond haar twaalfde werd ze opgenomen in de gewestelijke langebaanselectie voor junioren, samen met haar broer Ruud. In deze ploeg zaten onder andere Jeroen Straathof, Gianni Romme, Martin Hersman, Ingrid van der Voort en Colette Zee.^[1]

Op haar vijftiende ging ze illegaal van start op het NK marathon op kunstijs, op het startnummer van haar zus. Ze mocht nog niet deelnemen omdat ze officieel te jong was. Tijdens de wedstrijd was ze haar verplichte handschoenen vergeten, maar ze mocht Jan Roelof Kruithofs handschoenen lenen.^[1] In 1995 wist Borst een schaatsmarathon op kunstijs te winnen in Heerenveen.^[2] In 1996 werd ze derde tijdens de Westland Marathon. Bij de Open Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op natuurijs 1997 won ze de bronzen medaille. Borst ging van start bij de Elfstedentocht 1997. Op de Bonkevaart verloor ze de sprint met Janneke Dickhout en eindigde op de negende plaats.^[1]

Tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen junioren 1992 wist Borst de bronzen medaille te winnen. Ook nam ze deel aan het wereldkampioenschappen wielrennen 1994^[3], met een dertigste plaats bij de wegwedstrijd. Ze reed de Tour de Feminin in 1993 en nam deel aan het NK wielrennen op de weg met als beste resultaat de vijfde plaats in 1994. Ze startte ook in de Tour de Feminin 1994, waar ze geblesseerd uitstapte met letsel aan haar gezicht en een paar gebroken tanden.^[4] Het marathonschaatsen bleef Borst in de winter doen.^[1] Eind 1995 maakte Borst niet meer deel uit van de Nederlandse nationale vrouwenploeg.^[5]

Door een vernauwing in de liesslagader werd het bedrijven van topsport steeds lastiger. Van een sportarts mocht Borst een tijdlang niet schaatsen. Ze onderging een operatie die voor verbetering zorgde, maar ze werd nooit meer optimaal.^[1] In 2004 werd Borst ploegleidster van de nieuwe schaatsploeg Brandenburg Vleeswaren.^[6]

Voormalig marathonschaatser Kees Borst is haar vader en Ruud is haar oudere broer.^[7]