Janneke Dickhout

Janneke Dickhout
Nationaliteit	Nederland
Sportieve informatie
Discipline(s)	Marathonschaatsen
Specialisatie(s)	Marathonschaatsen
Portaal    Schaatsen

Janneke Dickhout is een Nederlands marathonschaatser.

Op vierjarige leeftijd kreeg Dickhout haar eerste schaatsen ondergebonden door haar vader, Jaap Dickhout, destijds zelf een fanatiek marathonschaatser. Hij reed in de beruchte Elfstedentocht van 1963, maar werd bij Harlingen van het ijs gehaald. Zodra er natuurijs lag, trok hij met schaatsvrienden uit Holysloot door Waterland en de omliggende polders. Zo groeide Dickhout vanzelf op met schaatsen als vast onderdeel van het leven.^[1]

Rond haar veertiende kreeg ze een korte dip en verloor ze tijdelijk het plezier in de sport. De strenge winters en Elfstedenkoorts van de jaren tachtig brachten echter nieuwe motivatie. Al snel werd ze geselecteerd voor baan- en gewestelijke selecties. Vooral trainer Cees Lissenberg speelde daarin een grote rol. Onder zijn leiding trainde ze intensief: zomers soms zeven keer per week, met fietsen, skeeleren en hardlopen als vaste onderdelen. In de winter stond ze meerdere keren per week op de kunstijsbaan en werkte ze daarnaast lange duurtrainingen af op de racefiets, soms tot zes of zeven uur achter elkaar ter voorbereiding op Alternatieve Elfstedentochten.^[1]

In 1986 maakte Janneke als verzorgster van Teun Breedijk, later KNSB-marathoncoördinator, van dichtbij mee wat een Elfstedentocht betekende. Zelf was ze nooit lid van de Elfstedenvereniging; als landelijke rijdster kon ze in de jaren negentig ook zonder lidmaatschap starten in de wedstrijdtocht. Na de tocht van 1997 voelde ze geen behoefte om alsnog lid te worden. Ze koestert haar Elfstedenervaring, maar draagt die niet nadrukkelijk uit. In latere strenge winters stond ze soms zelfs niet meer op het ijs, mede door fysieke slijtage na jaren in het peloton.^[1]

Tijdens de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op kunstijs of de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op natuurijs eindigde Dickhout van de negen deelnames acht keer in de top tien. Het lukt echter nooit om een medaille te pakken al werd ze wel driemaal vierde.^[1]

In 1991 won Dickhout de Amstelmeer Marathon. De vrouwen reden vijftig kilometer. Ze bleef Elfstedentochtwinnaares Lenie van der Hoorn voor.^[2]

De Elfstedentocht van 1997 was voor haar sportief gezien niet nieuw in afstand, eerdere ervaringen in Finland en Oostenrijk bij de Alternatieve Elfstedentocht hadden haar voorbereid op 200 kilometer, maar de tocht zelf bleek uniek. Ze overnachtte vooraf bij Teun Breedijk in Kollum. Haar vader fungeerde, zoals altijd, als vaste verzorger. Samen met haar man Dennis en haar broer vormden zij een hecht verzorgingsteam, herkenbaar aan een groot bord met de letter H van Holysloot. Op meerdere vaste punten langs de route stonden zij klaar met verzorging.^[1]

De start verliep vroeg en onrustig. Anderhalf uur voor het startschot stond Dickhout al in de startkooi. Ze begon bewust rustig, beseffend hoe lang de dag zou worden, maar verloor daarmee ook kostbare meters. Het eerste deel reed ze alleen in het donker, totdat ze aansluiting vond bij streekgenoten uit Waterland. Het besef van de grootsheid van de tocht kwam bij een brug vol toeschouwers, verlicht door tractoren, waar het gejuich haar tot tranen roerde. Onderweg was ze goed beschermd tegen de kou, met extra lagen, ingepakte schaatsschoenen en aangepast materiaal om scheuren in het ijs te trotseren. De verzorging verliep vlekkeloos; soms zelfs zo goed dat ze onderweg kon uitdelen aan anderen in de groep. Samenwerking en elkaar helpen bleken essentieel. Op de Dokkumer Ee viel de groep uiteen. De laatste twintig kilometer reed ze samen met Marion Borst, terwijl Neeke Smit met een krachtige demarrage wegreed. Dickhout streed nog om de achtste plaats, een resultaat waar ze sportief gezien niet geheel tevreden over was.^[1]

De thuiskomst maakte echter veel goed. Bloemen, kaarten en de tekening van haar vierjarige dochter Lucia gaven de prestatie extra betekenis. Ze werd gehuldigd en herstelde snel, want in de week na de Elfstedentocht reed ze alweer wedstrijden en won ze onder meer op de Rottemerentocht. Aan het eind van de winter werd bij het natuurijsklassement pijnlijk duidelijk hoe ongelijk mannen en vrouwen werden beloond, iets wat haar diep raakte en haar gevoel van erkenning aantastte.^[1]