Gauss-kwadratuur is een door Carl Friedrich Gauss bedachte en door hem in 1814 gepubliceerde methode (kwadratuur).[1] om een integraal numeriek te benaderen. Gauss-kwadratuur levert van alle numerieke integratiemethodes de hoogste algebraïsche nauwkeurigheid op. De vorm met orthogonale polynomen, zoals die tegenwoordig gehanteerd wordt, stamt uit 1826 en is afkomstig van Carl Jacobi.[2]
Achtergrond
De achterliggende gedachte van gauss-kwadratuur is de integraal van een functie te benaderen door de gewogen som van de functiewaarden in een aantal zogeheten steunpunten
:

Dit blijkt goed mogelijk te zijn, als de functie benaderd kan worden door een polynoom van voldoend hoge graad

en voor elke
de steunpunten en de gewichten
eenmalig zo gekozen kunnen worden dat de benadering exact is voor polynomen van maximaal de graad
[3]:

Bovendien is de benadering voor andere functies in bepaalde zin met deze keuze optimaal.
De benaderende polynoom wordt geschreven als een lineaire combinatie van
polynomen uit een rij orthogonale polynomen met betrekking tot het inproduct

Er is nog een vrije keuze wat de norm van de polynomen betreft, en een geschikte keuze is de polynomen normeren op 1, zodat ze een orthonormaal stelsel vormen.
Omdat
en
, is

en
voor 
Dus is ook voor
:

Door deze eisen zijn de polynomen vastgelegd.
Elke polynoom
van de graad
is een lineaire combinatie van de polynomen
:

waarin

immers:

Er blijft dus nog de gewichten
en steunpunten
te bepalen zo, dat voor 

Voor het steunpunt
neemt men de
-de wortel van
, dan ontstaat voor de gewichten een stelsel van
lineaire vergelijkingen (van de
vergelijkingen is die voor
triviaal, aangezien
).
voor 

De vergelijkingen kunnen omgevormd worden tot het stelsel:
voor 
Voor de zo bepaalde steunpunten en gewichten geldt nu dat inderdaad:

Uitbreiding
De methode kan worden uitgebreid tot een- of tweezijdig onbegrensde intervallen en inproducten van de vorm:
,
waarin de functie
een geschikte wegingsfuntie is en de benadering van de vorm is:

Gauss-laguerrekwadratuur
Gauss-laguerrekwadratuur is de toepassing van Gauss-kwadratuur op functies op het interval
en gewichtsfunctie
. Een stelsel orthogonale polynomen wordt gevormd door de laguerre-polynomen. De te benaderen integraal wordt geschreven en benaderd als

Gauss-hermitekwadratuur
Gauss-hermitekwadratuur is de toepassing van Gauss-kwadratuur op functies op het interval
en gewichtsfunctie
. Een stelsel orthogonale polynomen wordt gevormd door de hermite-polynomen. De te benaderen integraal wordt geschreven en benaderd als

Voorbeeld
Op het interval
vormen de legrendre-polynomen een orthogonaal stelsel. Voor
is de genormeerde versie

Deze polynoom is kwadratisch in
, dus zijn de nulpunten van de vorm
,
dus


De vergelijkingen voor de gewichtsfactoren zijn:


,
waaruit volgt
en 


Dus is

zodat
en 
Als benadering voor de integraal

geeft Gauss-kwadratuur:

De gewichtsfactoren kunnen ook met de genoemde formule berekend worden:

Nu is

en

dus

en
.
Invullen levert:


Omdat
een nulpunt is van
, is
, met als gevolg:





Referenties
- ↑ Methodus nova integralium valores per approximationem inveniendi, Comm. Soc. Sci. Göttingen Math., deel 3, 1815, 29-76, Gallica, (gedateerd 1814). Gearchiveerd op 30 november 2022.
- ↑ Jacobi Ueber Gauß’ neue Methode, die Werthe der Integrale näherungsweise zu finden. Journal für Reine und Angewandte Mathematik, deel 1, 1826, 301-308, Online
- ↑ Stoer, Josef; Bulirsch, Roland (2002), Introduction to Numerical Analysis (3e druk), Springer, ISBN 978-0-387-95452-3