Kabinet-Starmer

Kabinet-Starmer
Kabinet in het Verenigd Koninkrijk
Het kabinet-Starmer
Start	5 juli 2024
Mensen en organisaties
Staatshoofd	Charles III
Premier	Keir Starmer
Vicepremier	David Lammy
Partij(en)	Labour Party
Politieke kleur	​
Geschiedenis
Verkiezingen	59ste parlement van het VK
Voorganger	Kabinet-Sunak
Lijst van Britse kabinetten
Portaal    Politiek

Het kabinet–Starmer is sinds 5 juli 2024 de uitvoerende macht van de Britse overheid. Het kabinet werd gevormd door de Labour Party na de verkiezingen van 2024 met Keir Starmer, de partijleider van de Labour Party, als premier.^[1]

Het kabinet-Starmer had een moeilijke start door onverwachte tegenvallers, crisissituaties in binnen- en buitenland, en personele problemen. Problemen in het ondersteunend team in Downing Street 10 leidden binnen drie maanden tot het ontslag van stafchef Sue Gray. In september werd bekend dat Starmer en zijn vrouw voor en na de verkiezingen geschenken hadden aanvaard van rijke sympathisanten van de Labour partij. Hoewel Starmer de geschenken volgens de geldende regels had gemeld, leidde de zaak tot brede kritiek en afkeuring.^[2]

Minister van Financiën Reeves verklaarde dat de conservatieve regering een niet eerder bekend tekort van 22 miljard zou hebben achtergelaten. Dit was aanleiding voor een aantal ongeplande en impopulaire bezuinigingen. Sommige commentatoren betwijfelden echter of dit tekort voor de verkiezingen echt volledig onbekend was geweest bij Labour.^[3] Daarnaast kreeg de regering te maken met rellen in verschillende Britse steden na een steekincident in Southport.^[4]

De waardering voor de manier waarop Starmer zijn werk deed daalde in de eerste honderd dagen van het kabinet met 44 punten naar 33%. Ook de voorsprong van Labour op de Conservatieven in de opiniepeilingen daalde snel.^[5]

De regering begon met de uitvoering van belangrijke voornemens uit het Labour verkiezingsprogramma: het versoepelen van de planningsregels voor grote bouwprojecten, het nationaliseren van de spoorwegen, betere rechtsbescherming voor werknemers, en de oprichting van GB Energy, een nationaal energieproductiebedrijf. Ter bestrijding van illegale immigratie en mensensmokkel werd een grensbeveiligingscommando ingesteld.^[6][7][5] Er werden successen geboekt op buitenlands beleid, zoals handelsakkoorden met India, de Verenigde Staten en de Europese Unie. Het vertrouwen in het Verenigd Koninkrijk als internationale partner werd na de tumultueuze jaren onder de conservatieve premiers Johnson, Truss en Sunak enigszins hersteld.^[8]

De regering-Starmer slaagde er echter nog niet in om in het eerste jaar wezenlijke verbeteringen tot stand te brengen in een aantal kwesties die burgers het meest direct raken, zoals wachtlijsten in de zorg, inflatie, energiekosten en tekort aan woningen. Ook lukte het niet om immigratie terug te dringen.^[9] Economische tegenvallers maakten extra bezuinigingen nodig, ook op sociale voorzieningen, omdat men de belastingen niet wilde verhogen. Deze bezuinigingen leidden tot fel verzet binnen de Labour fractie, en moesten door Starmer deels worden teruggedraaid. Het besluit om de defensie uitgaven te verhogen, ten koste van het budget voor ontwikkelingssamenwerking, leidde tot het vertrek van Anneliese Dodds, de minister voor International Development.^[10][4][11]

In mei 2025 leed Labour zware verliezen bij lokale verkiezingen, waarbij Reform UK van Nigel Farage als grote winnaar uit de bus kwam. Starmer kreeg forse kritiek toen hij enkele weken na deze verkiezingen in een toespraak zei dat Groot-Brittannië door immigratie een ‘island of strangers’ werd. Hij kreeg het verwijt de anti-immigratie retoriek van Farage te hebben overgenomen.^[4][12]

Volgens een YouGov-peiling uit mei 2025 had slechts 23% van de Britten een positieve kijk op Starmer, terwijl 69% een ongunstig oordeel velde. Ook de steun voor Labour als partij daalde: van ongeveer 34% vlak na de verkiezingen naar 24% medio 2025. Vanuit progressieve hoek wordt geklaagd over het gebrek aan ambitie van het kabinet op thema’s zoals sociale ongelijkheid, de woningmarkt en arbeidsvoorwaarden. Oppositiepartijen noemen het beleid te technocratisch en ideologisch onduidelijk.^[13][8]

In september 2025 trad vice-premier en minister van huisvestingszaken Angela Rayner af nadat een rapport had geconcludeerd dat ze bij de aankoop van een woning in strijd had gehandeld met de ministeriële gedragscode.^[14][15] Dit was aanleiding voor een herschikking (reshuffle) van het kabinet. Op de drie hoogste posities in het kabinet (Financiën, Binnenlandse Zaken en Buitenlandse Zaken) bleef alleen minister van Financiën Rachel Reeves op haar plek.^[16] De reshuffle werd ook gezien als een poging van Starmer om zijn leiderschap te versterken. Binnen de Labour Party waren er tekenen van onvrede; er werd gesuggereerd dat Andrew Burnham, de burgemeester van Greater Manchester, Starmer zou willen opvolgen als partijleider.^[17]

Op 11 september 2025 moest Starmer prominent Labour politicus Peter Mandelson ontslaan als Britse ambassadeur in Washington, toen bleek dat zijn banden met zedendelinquent Jeffrey Epstein hechter waren geweest dan oorspronkelijk aangenomen.^[18]