Jean-François de Hercé

Hij vluchtte in 1792 samen met zijn oom, zijn ouders en andere familieleden naar Jersey en van daaruit naar Engeland. Tijdens de Opstand in de Vendée zeilde bisschop de Hercé in 1795 met een Engelse vloot naar Frankrijk om de opstandelingen te ondersteunen. Dit draaide uit op een mislukking. De bisschop werd gearresteerd, ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. De jonge Jean-François de Hercé zou ook meereizen, maar zijn konvooi raakte niet verder dan het Île d'Yeu om onverrichter zake terug te keren naar Engeland na het nieuws van de mislukking van de expeditie. Het jaar erop overleed de vader van Jean-François. Hij stortte zich op een uitgebreide talenstudie. Zijn moeder keerde terug naar Frankrijk maar Jean-François was van plan in Engeland te blijven en daar naar het seminarie te gaan om priester te worden.

Op verzoek van zijn moeder reisde hij in 1804 toch naar Frankrijk en aanvaardde een huwelijk met Marie de la Haye de Bellegarde. Het koppel woonde afwisselend in het Hôtel de Hercé in Laval en het kasteel van La Roche-Pichemer in Saint-Ouën-des-Vallons, waar Marie was opgegroeid. In 1806 werd een dochter geboren. De Hercé werd door het keizerlijk bestuur aangeduid als burgemeester van Saint-Ouën-des-Vallons. In februari 1814 werd hij aangesteld als burgemeester van Laval en hij oefende deze functie gedurende vijftien jaar uit. Hij had er vooral aandacht voor de uitbouw van het onderwijs en nodigde katholieke congregaties uit om er scholen te stichten.

In 1826 werd de Hercé weduwnaar en drie jaar later trok hij naar het priesterseminarie van Malestroit. Hij werd op 18 december 1830 tot priester gewijd in de kathedraal van Rennes. De volgende vijf jaar was hij priester in de parochie Sainte-Trinité in Laval. De kerkelijke overheid besliste al snel om een bisschopsambt aan te bieden aan de Hercé. Hij weigerde dit aanvankelijk maar werd in 1835 toch aangeduid als coadjutor van de bisschop van Nantes. Hij werd in 1836 tot bisschop gewijd en werd twee jaar later bisschop van Nantes, na de dood van bisschop de Guérines.^[1] De Hercé was intussen grootvader van zes, de kinderen van zijn dochter Lucie. Hij stond bekend om zijn grote piëteit en zijn gemoedelijkheid in de omgang. Als bisschop onderhield hij goede relaties met de plaatselijke overheid, de prefect en de burgemeester. Hoewel hij orléanist was, riep hij zijn priesters op tot terughoudendheid bij het uitbreken van de revolutie in 1848 en het uitroepen van de Tweede Franse Republiek.^[2]

Hij nam op 29 november 1848 ontslag als bisschop en werd opgevolgd door Antoine-Matthias-Alexandre Jacquemet. Hij overleed twee maanden later op 72-jarige leeftijd.^[1]