Honsfeld

**Honsfeld**
Plaats in België
	;
Situering
Gewest	Wallonië
Provincie	Luik
Gemeente	Büllingen
Coördinaten	50° 23′ NB, 6° 17′ OL
Algemeen
Inwoners	545
Hoogte	± 600 m. m
Overig
Postcode	4760
Detailkaart
	; Locatie in Luik (provincie)
Portaal	België

Honsfeld is een plaats in de Duitstalige gemeente Büllingen in de Belgische provincie Luik. Honsfeld telde in 2015 537 inwoners. Ten westen van de plaats ligt de Amelquelle die de bron is van de Amblève. De plaats ligt 600 m boven de zeespiegel.^[1]

Geschiedenis

In Honsfeld werd tijdens de slag om de Ardennen zwaar gevochten toen de Kampfgruppe Peiper op 16 december als noordelijke spits de aanval richting Maas en Antwerpen lanceerde. De volgende ochtend, nog voor zonsopgang, trokken Peipers mannen in de sneeuwregen naar het noorden. De Duitse colonne bereikte Honsfeld rond zes uur.^[2] De Amerikanen hadden in oktober 1944 Honsfeld voor het grootste deel ontruimd. Een aantal G.I.'s trof men slapend aan. Hun antitankgeschut aan de rand van de plaats was niet bemand. Om te voorkomen dat de Duitse voertuigen in het donker hun lichten zouden gebruiken, begeleidden parachutisten hen door met witte zakdoeken te zwaaien.

De voorhoede van halfrupsvoertuigen reed door de plaats, terwijl de achterblijvende troepen op de ramen van de huizen schoten. Vijf Amerikanen kwamen met een witte vlag uit een huis waarvan er vier onmiddellijk werden doodgeschoten terwijl de vijfde, die gewond was, overreden werd door rupsen van een pantservoertuig.[2] Ongeveer vijftien Amerikanen van het 612e Tankdestroyerbataljon beantwoordden het vuur en schoten Duitsers op straat neer, maar de Amerikanen, die in de minderheid waren, gaven zich al snel over. Toch waren de GI's erin geslaagd met antitankkanonnen drie stuks Wirbelwind's uit te schakelen en enkele Panthers. De Duitsers legden beslag op zeventien antitankkanonnen en een vijftigtal voertuigen.^[3]

De SS-troepen verzamelden hun gevangenen, met hun handen boven hun hoofd, en schoten een aantal neer met machinepistolen. Andere Amerikanen die zich overgaven, werden naar het achterland gestuurd. Twee burgers moesten, om onbekende redenen, de Amerikanen volgen. Ze werden later, bij café Palm in Lanzerath vermoord met een nekschot. De Belg Johann Brodel was een van de slachtoffers.

Pastoor Signon was in de pastorie, om zich te bekommeren om het lot van zieken en stervenden. Signon vond, tot zijn grote ontsteltenis dat een groep SS'ers zich installeerden in de sacristie van de dikmuurige kapel van Honsfeld. Ze toonden geen enkel respect en scheurden misgewaden aan stukken voor praktische doeleinden. Toen raakte plotseling een granaat een nabijgelegen boom. Door de explosie regenden scherpe brokstukken door het raam van de kapel naar binnen. Het bizarre incident voelde als een goddelijke vergelding. Het “doodde een van de ontheiligers”, merkte de dorpspriester op met nauwelijks verholen voldoening, "en rukte de arm van een ander af".

Kerk en huizen van Honsfeld werden geplunderd, voedsel, kostbaarheden en kleding stal men. Parachutisten trokken de laarzen van dode Amerikanen die op straat lagen uit en trokken ze zelf aan. Burgers die zich in de kelder van de kerk hadden verscholen, lieten ze het puin van de straten opruimen. Te vermelden is dat een paar dagen later, nadat de speerpunt van de tanks al lang verdwenen was en de achterblijvende troepen naar het westen waren gemarcheerd, vijf SS-soldaten het huis van André Schröder binnendrongen en riepen dat ze een gids nodig hadden. Een van de volwassenen in de kelder bood zich aan, maar de Duitsers kozen de mooie, 16-jarige Erna Colla. Haar familie zou haar nooit meer terugzien.^[4] Het was mei 1945 toen haar lichaam werd gevonden in een schuttersputje bij de weg naar Büllingen. Het meisje was in de rug door zeven kogels geraakt. Wat de SS-soldaten haar verder hadden aangedaan was onmogelijk vast te stellen.^[5]

Siegfried Jäkel, een genist van de 3e SS-Pantsercompagnie getuigde tijdens een procesna de oorlog dat hij vijftien dode Amerikaanse gevangenen langs de straten in Honsfeld zag liggen. Jäkel verklaarde verder dat hij die dag zoveel executies had gezien, ook van burgers, dat hij zich ieder voorval niet meer kon herinneren.