Fort Stack Rock

Fort Stack Rock
Fort Stack Rock van boven gezien
Fort Stack Rock van boven gezien
Locatie Milford Haven Waterway, Verenigd Koninkrijk
Algemeen
Bouwmateriaal Graniet
Huidige functie Geen
Gebouwd in 1850-1852 en 1859-1871
Monumentale status ja

Fort Stack Rock is een zeefort voor de kust van Pembrokeshire ter verdediging van de toegangsweg naar Milford Haven en Pembroke Dock. Met de bouw werd in 1850 begonnen en in de jaren 1860 werd het flink uitgebreid. Na het wegvallen van de militaire nut is het in verval geraakt.

Geschiedenis

In 1539 diende Thomas Cromwell het eerste voorstel in voor een fortificatie bij Stack Rock ter bescherming van het estuarium van de rivier de Pembroke, de tegenwoordige Milford Haven Waterway, maar dit voorstel werd niet goedgekeurd. Een vergelijkbare voorstel volgde in 1748 toen Lewis Morris verslag deed van scheepswrakken en de scheepvaart en hij gaf ook de aanbeveling hier een klein fort te bouwen. In 1817 volgde nog een onderzoek, maar al deze onderzoeken leidden tot niets.

In 1850, met de opkomst van Napoleon III in Frankrijk en zijn oorlogszuchtige uitingen aan het adres van Groot-Brittannië, was de situatie zo veranderd dat de bouw van het fort serieus ter discussie werd gesteld.

Het eerste resultaat was een toren met op het dak drie kanonnen met een kaliber van 32-pond. Het waren voorladers met een gladde loop. De toren had een elliptische doorsnede, met een maximale diameter van 17 meter (55 voet) en 9,1 meter (30 voet) hoog. De muren aan de gevaarlijke zuid- en westzijde waren drie meter dik. In de kelder van het fort kwamen de magazijnen voor de opslag van munitie, steenkool en voedsel en verder een watertank voor de opvang van regenwater. Op de eerste verdieping waren de manschappenverblijven. De bouw begon in oktober 1850 en het werk was gereed in september 1852.[1] De aannemer van het werk was Thomas Jackson uit London.

Met de komst van het nieuwe Franse pantserschip La Gloire was het fort op slag verouderd.[1] De kanonnen op het fort waren geen partij voor dit oorlogsschip. Een forse uitbreiding van het fort en een verbetering van de bewapening was noodzakelijk. Om de oorspronkelijke toren werd een volledig nieuwe, uitgebreide en gemoderniseerde batterij gebouwd met extra manschappenverblijven.

Het oorspronkelijke ontwerp gaf het fort twee verdiepingen met 19 kazematten en 16 kanonnen op het dak, in totaal 54 kanonnen.[1] Voor de dikke muren zou kalksteen worden gebruikt. In 1861 was een begin gemaakt met de fundering, maar al snel volgde een aangepast plan. In plaats van kalksteen werd het sterkere graniet gebruikt en er kwamen zware ijzeren pantserplaten rondom de schietgaten. De nieuwe kelders en munitieopslagplaatsen van de uitbreiding werden in 1863 voltooid.

Het ontwerp werd opnieuw gewijzigd, met 16 grote 10-inch kanonnen in kazematten op één verdieping aan de voorzijde en zeven 9-inch kanonnen op twee verdiepingen. Deze kleine kanonnen aan de achterzijde van het fort waren gericht op de haven. Alle kanonnen hadden een getrokken loop waardoor de granaat beter in zijn baan blijft en de trefkans vergroot. Op de bovenste verdieping kwam een accommodatie voor vier officieren en 152 manschappen. Op het dak van het fort waren drie geschuttorens gepland, elk met twee RML 12-inch kanonnen, maar deze zijn nooit geïnstalleerd. Dit plan werd uiteindelijk in 1871 voltooid. In vredestijd bestond de bezetting uit een officier en dertig manschappen. Uiteindelijk bleken de zorgen over de intenties van Napoleon III ongegrond, en het fort heeft nooit daadwerkelijk gevechten meegemaakt.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het fort gebruikt om de haventoegang te bewaken en te beschermen. De bewapening bestond uit twee 12-ponder snelvuurkanonnen.[1] Er kwam een post voor de bediening van zeemijnen in de monding van de rivier en aantal grote zoeklichten ter bescherming tegen nachtelijke aanvallen. In 1929 werd het fort buiten gebruik gesteld.

In 1932 werd het fort voor het eerst te koop aangeboden en verkocht voor £ 160. In de Tweede Wereldoorlog werd het oude fort kortstondig door de Royal Air Force gebruikt als communicatiestation. Na de oorlog wisselde het fort een aantal malen van eigenaar. In januari 2021 werd het voor £ 191.000 aan een zogenaamde community interest company (CIC) verkocht.

Fotogalerij

Zie de categorie Stack Rock, Milford Haven van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.