Daniela Larreal

Larreal debuteerde in 1992 op de Olympische Zomerspelen. Dat jaar reed ze de sprint, ze eindigde hier als elfde. Een jaar later verscheen ze voor de tweede maal op de Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen, nadat ze in 1990 al zilver won bij de sprint. In 1993 won ze wederom zilver bij de sprint, net als bij de puntenkoers. Ze debuteerde bij de WK in 1995. Ze reed dat jaar drie onderdelen, met als beste eindklassering een dertiende plaats bij de puntenkoers. In 1996 maakte ze haar debuut op de Pan-Amerikaanse kampioenschappen. Direct bij haar eerste deelname won ze twee gouden en een zilveren medaille. Tevens reed ze dat jaar naar een vijftiende plaats bij de puntenkoers op de Olympische Zomerspelen. In 1997 verscheen Larreal voor de tweede maal bij de WK, waar ze in de jaren nadien nog zevenmaal zou starten bij verschillende onderdelen. Haar beste eindklassering was in 2003, toen eindigde bij de sprint als vijfde achter winnares Svetlana Hrankovskaja. In 1998 won ze bij haar derde deelname op rij meerdere medailles op de Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen. Ook bij haar volgende deelnames in 2002, 2010 en 2014 zou ze hier zegevieren. In 2008 verscheen ze niet bij die Spelen wegens een gebroken dijbeen. Die blessure zorgde er ook voor dat ze in 2008 niet haar vijfde opwachting kon maken bij de Olympische Zomerspelen. In 2010 keerde Larreal weer terug bij internationale toernooien. Ze won dat jaar twee medailles bij de Pan-Amerikaanse kampioenschappen; bij de keirin werd ze tweede achter Lisandra Guerra en bij de sprint moest ze haar meerdere erkennen in Guerra en Diana García. Een jaar later reed Larreal voor de vierde maal meerdere onderdelen op de Pan-Amerikaanse Spelen. Ze won in 2011 de keirin en samen met Mariesthela Vilera de teamsprint. Met de zilveren medaille die Larreal dat jaar won bij de sprint, bracht ze haar totale aantal medailles op deze vierjaarlijkse Spelen op vijf. Voorafgaand aan de Olympische Zomerspelen van 2012 maakte ze, niet voor het eerst, bekend dat ze na de Spelen een punt zou zetten achter haar professionele carrière.^[1] Desalniettemin keerde ze in 2014 nog terug op professioneel niveau, naar eigen zeggen uit liefde voor haar land. Ze won op verschillende internationale toernooien meerdere medailles, waaronder twee gouden bij de Zuid-Amerikaanse Spelen. Bij die Spelen won ze in 2002 eenmaal goud en in 2006 driemaal goud. In 2016 besloot Larreal dat ze nogmaals wilde deelnemen aan de Olympische Zomerspelen. Echter, schreef de Venezolaanse wielerbond Larreal niet in voor de kwalificatiewedstrijden omdat zij zich tegen de bond bekritiseerde. Larreal was het niet eens met de verdeling van de financiële middelen. Als gevolg besloot ze volledig afscheid te nemen van het wielrennen.

Na haar afscheid van de wielersport in 2016 werd ze in december lid van de Venezolaanse oppositiepartij Voluntad Popular. In die periode ging ze wonen in het Amerikaanse Miami. Op sociale media keerde ze zich openlijk tegen de dictatuur in haar thuisland. Ze vroeg in 2016 politiek asiel aan in de Verenigde Staten omdat ze zich bedreigd voelde wegens haar standpunten en bedreigingen vanuit de Venezolaanse wielerbond.^[2] Ze vestigde zich in Los Angeles waar ze als taxichauffeur aan het werk ging.

Larreal meldde zich op 12 augustus 2024 niet op haar werk. Drie dagen later werd de vijftigjarige Venezolaanse levenloos aangetroffen in haar woning.^[3] Volgens de Amerikaanse autoriteiten werd voedsel aangetroffen in haar luchtpijp, met verstikking als mogelijke doodsoorzaak.^[4][5] Eind september werd ze begraven in Caracas.^[6]