Maracaibo
Stad en gemeente in Venezuela  | |||
|---|---|---|---|
  | |||
  | |||
 | |||
| Situering | |||
| Staat | Zulia | ||
| Coördinaten | 10° 39′ NB, 71° 37′ WL | ||
| Algemeen | |||
| Oppervlakte | 478 km² | ||
| Inwoners (31/07/2013) |
1.561.038 (3266 inw./km²) | ||
| Burgemeester | Rafael Ramírez Colina (PJ) | ||
| Overig | |||
| Website | maracaibo.gob.ve | ||
| Foto's | |||
 | |||
| Uitzicht op de hoofdstraat Avenida Cecilio Acosta in Maracaibo | |||
| |||
Maracaibo is een stad en gemeente in Venezuela en is de hoofdstad van de staat Zulia. In 2013 bedroeg het aantal inwoners 1.560.000.[1] Maracaibo is daarmee de op een na grootste stad van Venezuela. De temperatuur ligt meestal tussen de 29 °C en 32 °C. De stad staat in Venezuela ook bekend als La Tierra del Sol amada (Het door de Zon geliefde Land). Maracaibo is een havenstad met uitgang naar de Golf van Venezuela. Het grootste deel van de olietransport van Venezuela wordt vanuit deze haven afgewikkeld.
Geschiedenis
Maracaibo werd in 1529 gesticht op de westoever van het Meer van Maracaibo. Ter plaats bevond zich de Indiaanse nederzetting Coquibacoa. Door haar geïsoleerde ligging bleef Maracaibo gedurende bijna 400 jaar een kleine en onbelangrijke stad die alleen via het meer bereikt kon worden. Alle transport van en naar de stad was afhankelijk van veerponten die de stad verbonden met de wegen aan de oostzijde van het meer. Maracaibo was meer op het westelijk gelegen buurland Colombia dan op de rest van Venezuela georiënteerd, en de geïsoleerde ligging van de stad zou ertoe hebben geleid dat de bevolking van Maracaibo onafhankelijk en vrijheidslievend is. Geruime tijd was zelfs sprake van het oprichten van een eigen onafhankelijke republiek van Zulia in het gebied, La República Independiente del Zulia. Ook tegenwoordig nog worden de Venezolaanse overheidsdebatten in Maracaibo kritischer gevolgd dan elders in het land.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog breidde het Brits-Nederlandse bedrijf Shell zich sterk uit in Maracaibo, omdat het al zijn bases in het bezette Nederland en het toenmalig Nederlands Oost-Indië verloren had. Samen met concurrent Esso, dat eveneens voor de geallieerden werkte, zorgde Shell voor een forse opbloei van de olie-industrie in het Meer van Maracaibo. Het borstbeeld van koningin Wilhelmina herinnert nog aan die tijd. Door de oliewinning daalde het vlakke land aan de oostoever tot beneden het niveau van het Meer van Maracaibo, zodat een forse dijk moest worden aangelegd.
In de jaren vijftig meende het dictatoriale regime van generaal Marcos Pérez Jiménez dat de geïsoleerde ligging van het anarchistische Maracaibo moest worden opgeheven. Daarom werden plannen ontwikkeld voor een brug die de twee oevers van het meer met elkaar zouden verbinden. In de plannen werd tevens een railverbinding over het water opgenomen, en er was ook oog voor de toeristische waarde van het geheel. Na de val van het regime in 1958 werd gekozen voor een wat minder prestigieuze uitvoering. In 1962 werd El Puente sobre el Lago de Maracaibo (De Brug over het Meer van Maracaibo) geopend. De bouw van de brug had 40 maanden geduurd.
Bezienswaardigheden
Sport
In Maracaibo ligt ook het Estadio José Pachencho Romero, een multifunctioneel stadion en thuishaven van voetbalclubs Unión Atlético Maracaibo en Zulia FC. Ook de nationale ploeg van Venezuela speelt geregeld interlandwedstrijden in dit in 1971 geopende complex.
Transport
Bussen en kleinere busjes zijn de belangrijkste vorm van openbaar vervoer in Maracaibo. De stad beschikt over een 6,5 kilometer lange metrolijn, die vanuit het centrum in zuidwestelijke richting verloopt. Op een kleine afstand van Maracaibo's zuidelijke buitenwijken ligt La Chinita International Airport, een van de grote vliegvelden van Venezuela.
Vreemdsoortige gebeurtenis nabij Maracaibo, oktober 1886
In de nacht van 24 oktober 1886, die regenachtig en stormachtig was, werd een gezin van negen personen die in een hut sliepen, enkele mijlen van Maracaibo verwijderd, gewekt door een hard zoemend geluid en een helder verblindend licht dat het binnenste van de woning stralend verlichtte. De bewoners, die zich dood hadden geschrokken, meenden, naar zij vertelden, dat het einde van de wereld was aangebroken. Zij wierpen zich op hun knieën en begonnen te bidden, maar hun gebeden werden bijna onmiddellijk onderbroken door een verschrikkelijke misselijkheid en er begonnen grote zwellingen op de bovendelen van hun lichamen te verschijnen, hetgeen vooral opviel op hun gezichten en hun lippen. Opgemerkt dient te worden, dat het heldere licht niet begeleid werd door hitte, ofschoon het wel rokerig werd en er een vreemde geur te bespeuren was. De volgende dag waren de zwellingen weggetrokken, maar zij lieten op hun gezichten en lichamen grote zwarte plekken achter. Men voelde geen speciale pijn tot de negende dag, toen de huid losliet en deze plekken veranderden in kwaadaardige zweren. Hun hoofdhaar viel uit aan de kant die toevallig onderlag, toen het verschijnsel plaats vond. Deze kant van het lichaam was in alle negen gevallen ook het ernstigst gewond. Het wonderlijke was dat het huis onbeschadigd was gebleven, terwijl alle deuren en ramen op dat moment dicht waren. Er kon achteraf geen enkel spoor van blikseminslag in enig deel van het huis gevonden worden en alle slachtoffers waren het erover eens, dat er geen ontploffing had plaats gevonden, alleen het luide gezoem, dat al genoemd werd. Een andere merkwaardige bijkomstige omstandigheid was dat alle bomen rondom het huis geen teken van beschadiging vertoonden tot de negende dag, waarop zij plotseling verwelkten, bijna tegelijk met het ontstaan van de zweren op de lichamen van de bewoners van het huis. Dit was misschien zuiver toeval, maar het was wel merkwaardig dat dezelfde gevoeligheid voor elektrische invloeden met hetzelfde uitstel in tijd, zowel bij dierlijke als plantaardige organismen werd waargenomen. [2] [3] [4]
Zie ook
Geboren
- Asnoldo Devonish (1932-1997), atleet
- Richard Páez (1952), voetballer en voetbalcoach
- Merly Trappenberg (1955), beeldend kunstenaar
- Sara Symington (1969), Brits wielrenster
- Patricia Velásquez (1971), actrice en model
- Massimo Margiotta (1977), voetballer
- José Argote (1980), voetbalscheidsrechter
Galerij
Maracaibo
Brug over het meer van Maracaibo
Externe link
- ↑ Inwoners van de staat Zulia 31/07/2013.
- ↑ Warner Cowgill, U.S. Consulate, Maracaibo - Venezuela, 7 november 1886. Curious Phenomenon in Venezuela, Scientific American, 55:389, 1886.
- ↑ William R. Corliss - Lightning, Auroras, Nocturnal Lights, and related luminous phenomena - A Catalog of Geophysical Anomalies (The Sourcebook Project, 1982), GLB14: Unusual Physiological Effects of Ball Lightning, page 86 - X1.
- ↑ De Nederlandse vertaling van Warner Cowgill's rapport uit Venezuela is te vinden op bladzijden 123 en 124 van Julien Weverbergh's boek UFO's in het verleden (Ankh-Hermes, 1980.)
