Christine Kraft

Christine Jacobijntje Kraft (Utrecht, 7 juli 1949 – ?, 10 januari 2020 was een Nederlands schrijfster.

Ze was dochter van een dominee Eva Tiny Rothfusz en psychiater Thomas Bernard Kraft.^[1] Ze had jarenlang een relatie met schilder Jacques von Pell, bij wie haar broer kunstenaar Ernst Kraft atelier hield. Broer Peter was directeur van Audiologisch Centrum Friesland.

Haar liefde voor literatuur begon toen ze op jonge leeftijd begon met lezen. De familie had zelf een uitgebreide boekenschat; ze verslond sprookjes. Haar eerste boek bracht ze uit in eigen beheer, een avontuur in Tibet. Ze was toen twaalf jaar oud. Na de middelbare school trok ze naar de Haagse Sociale Academie. Het was een studie die ze door middel van een stage afbrak ten faveure van werken voor Toneelgroep Theater in Arnhem. Er volgde een korte tijd een leven als actrice waarbij de zich aansloot bij DAT (Dokumentair Aktueel Teater) en Fact.

Haar werk is deels autobiografisch. In haar debuutroman De dagen met gezichten schreef ze over hoe ze haar dochter onder druk van de omgeving ter adoptie moest aanbieden; de vader, haar grote liefde, had haar in de steek gelaten (Ze zou die dochter pas veel later terugzien/vinden). Het boek werd haar grootste succes; belangstelling taande weg tijdens haar leven waardoor ze in 1995 besloot te stoppen met schrijven. In 1994 zond ze een brief naar Emma Brunt van Het Parool waarbij ze schreef dat depressies bij het leven hoorden en niet direct door middel van medicatie bestreden moesten worden. Prozac kwam destijds op de markt en beloofde een beter bestaan; hetgeen zij bestreed. ^[2] Ze schreef romans, gedichten en zelfs een hoorspel. Ze was in het seizoen 1988-1989 writer in residence van de Universiteit van Texas.

Naast het schrijven uitte ze zich als dierenbeschermster. Zo werkte ze als vrijwilligster bij De Toevlucht (opvang wilde dieren in Amsterdam-Zuidoost, Bijlmerweide), Amsterdamse Zwerfkatten en Stichting AAP.

Haar laatste jaren werd ze geplaagd door een sterk teruglopende gezondheid. Ze leed onder een herseninfarct en longkanker. Haar zus zag haar langzaam verdwijnen/wegkwijnen. Ze werd begraven op De Nieuwe Ooster.

Ze is auteur van de volgende boeken:

• 1976: De dagen met gezichten
• 1978: Omgeving
• 1979: Opgelegd
• 1980: Te oud voor speelgoed (dagboek van vrouw met zelfdodingsneigingen)
• 1982: Een serene hel (journaliste trekt naar Beieren)
• 1984: De roos van Julia (klassieke verhaal van Romeo en Julia, maar dan tegelijkertijd verteld uit beider standpunt op tegenoverliggende pagina’s)
• 1990: Sterrenheer (thriller rondom astrofysisch laboratorium)
• 1993: De perfecte vrouw (vrouw blijft bij partner ondanks mishandeling etc.
• 1995: Een gevaarlijk soort voorjaar (gevolgen van een aanrijding)