Carl Hilpert

Op 15 juli 1907 trad Carl Hilpert toe tot het Koninklijk Beierse 14e Infanterieregiment "Hartmann" van het Beierse Leger in Neurenberg en na het bijwonen van de Kriegsschule in München eind mei 1909 werd hij bevorderd tot Leutnant.

In de Eerste Wereldoorlog werd Hilpert ingezet als bataljons- en regimentsadjudant in het 9e Brigade Vervangingsbataljon en het 5e Vervangingsinfanterieregiment, en eind 1917 werd hij bevorderd tot Chef van een mitrailleurcompagnie in het 5e Vervangingsinfanterieregiment. Hij nam ook de taken van bataljonsleider op zich en was vanaf maart 1918 mitrailleurofficier op de staf van het regiment. Hij beëindigde de oorlog als bataljonscommandant in het Koninklijk Beierse 17e Infanterieregiment "Orff".

Na het einde van de oorlog werd Hilpert overgeplaatst naar de Reichswehr en vanaf 1921 maakte hij deel uit van het 21e (Beierse) Infanterieregiment in Neurenberg, als compagniecommandant en regimentsadjudant. Van 1922 tot 1935 werkte in verschillende staffuncties. Op 1 februari 1935 werd hij benoemd tot commandant van het 35e Infanterieregiment in Tübingen. In 1937 keerde hij terug in stafdienst als stafchef van het 9e Legerkorps in Kassel.

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd Hilpert stafchef van de Armee-Abteilung A, dat belast was met het beveiligen van de westelijke grens met België en Nederland. Na de opheffing op 3 oktober werd de staf gebruikt om het Grenssectiecommando Zuid in Krakau te vormen, waar Hilpert ook actief bleef voordat hij op 5 februari 1940 de functie van stafchef van het 1e Leger op zich nam. Met deze eenheid nam Hilpert deel aan de Westelijke Campagne en werd op 1 oktober 1940 bevorderd tot luitenant-generaal. Aangezien zijn commandant, Erwin von Witzleben, nu het bevel kreeg over de Heeresgruppe D (vanaf april 1941 ook Opperbevelhebber West) in bezet Frankrijk, volgde Hilpert hem als de nieuwe stafchef van deze legergroep. Hilpert bleef het volgende anderhalf jaar in deze functie. Nadat Witzleben in april 1942 werd vervangen, werd Hilpert van deze functie ontheven en overgeplaatst naar de Führer-reserve .

Op 26 juni 1942 werd Hilpert tijdelijk de vervanger van de zieke General der Infanterie Kurt von der Chevallerie met het bevel over het 59e Legerkorps. Vervolgens kreeg hij het bevel over het 23e Legerkorps, dat werd ingezet als onderdeel van het 9e Leger in het Rzjev-gebied. Na deelname aan de afslaan van het Sovjetoffensief Operatie Mars, droeg hij het commando over het korps over en nam in plaats daarvan op 20 januari 1943 het bevel over van het 54e Legerkorps, dat voor Leningrad lag. Tijdens de Tweede Slag bij Ladoga raakte hij verwikkeld in zware verdedigingsgevechten. Met de troepen van zijn korps, versterkt tot de "Korpsgruppe Hilpert", slaagde hij erin de Sovjetaanvallen op de Sinjawano-hoogten af te slaan, die hij succesvol verdedigde. Hilpert ontving hiervoor het Duits Kruis in goud in goud.^[2] In de daaropvolgende zomer van 1943 bewees hij zich in verdere verdedigingsgevechten in de Derde Slag bij Ladoga, waarvoor hij later op 22 augustus 1943 het Ridderkruis van het IJzeren Kruis werd onderscheiden.^[2]

Hilpert was op 1 augustus 1943 al overgeplaatst naar de Führerreserve. Vanaf 31 oktober 1943 voerde hij het bevel over het 26e Legerkorps voordat op 1 januari 1944 het 1e Legerkorps werd overgenomen in het gebied van Nevel. Tijdens het Sovjet Winteroffensief (Leningrad-Novgorod Operatie) raakten Hilperts troepen in zware gevechten verwikkeld, en Hilpert zelf werd uitgeschakeld en keerde pas op 1 april 1944 terug. In de gevechten die volgden op het begin van het Sovjet-zomeroffensief Operatie Bagration, slaagde Hilpert erin te ontsnappen uit de Fester Platz Polotsk. Voor deze prestatie ontving hij op 8 augustus 1944 het Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof.^[2]

Op 3 september 1944 werd Hilpert uiteindelijk benoemd tot plaatsvervangend commandant van het 16e Leger, dat al zes weken later vast kwam te zitten in Koerland. Van 18 tot 30 januari 1945 was hij kort tijdelijk commandant van Heeresgruppe Nord/Heeresgruppe Kurland. Op 15 maart 1945 werd Hilpert de laatste opperbevelhebber van Heeresgruppe Kurland. Op 7 mei 1945 werd hij nog bevorderd tot Generaloberst. In deze functie was hij verantwoordelijk voor capitulatie van de troepen in Koerland op 9 mei 1945. Dezelfde dag werd hij Sovjet-krijgsgevangene.

Hilpert werd door een Sovjet-militair tribunaal ter dood veroordeeld wegens oorlogsmisdaden en op 1 februari 1947 in Moskou geëxecuteerd.^[3] Hij werd begraven in graf nr. 43 op de begraafplaats Krasnogorsk nabij Moskou.