Bretonse vrouwen en kinderen
| Bretonse vrouwen en kinderen | ||||
|---|---|---|---|---|
![]() | ||||
| Kunstenaar | Vincent van Gogh | |||
| Signatuur | Vincent d'après un tableau d'E Bernard | |||
| Jaar | ca. 1888 | |||
| Techniek | aquarel en potlood op papier | |||
| Afmetingen | 47,5 × 62 cm | |||
| Museum | Galleria d'Arte Moderna | |||
| Locatie | Milaan | |||
| Inventarisnummer | Grassi 139 | |||
| ||||
Bretonse vrouwen en kinderen[1] is een aquarel uit circa 1888 van Vincent van Gogh. Het is een kopie van een schilderij van Émile Bernard. Het werk maakt deel uit van de collectie van de Galleria d'Arte Moderna in Milaan.
Voorstelling
Paul Gauguin en Emile Bernard hadden de zomer van 1888 samen in Pont-Aven in Bretagne doorgebracht. Toen Gauguin in oktober 1888 bij Van Gogh in Arles kwam wonen, nam hij Bernards Le Pardon à Pont-Aven mee. De drie kunstenaars onderhielden een dynamische artistieke relatie, waarbij ze ideeën en werken uitwisselden. Van Gogh vroeg eerder al om schetsen van Bernards Bretonse schilderijen en prees zijn originele werk. Van Gogh maakte een eigen versie van Le Pardon à Pont-Aven, het enige overgebleven werk op papier van de negen weken dat Van Gogh en Gauguin samenwoonden.
Het schilderij toont een groep Bretonse vrouwen in traditionele klederdracht tijdens het pardon, een typisch Bretonse processie. De aanwezigheid van een meisje in modieuze kleding en van twee dames met parasols verraadt dat het om een eigentijdse voorstelling gaat. Het onderwerp van de voorstelling sluit aan bij Van Goghs sympathie voor boeren en werkende mensen, een thema dat hij consistent verkende in zijn oeuvre, met De aardappeleters als bekendste voorbeeld.
Van Gogh nam op dit werk Bernards cloisonnisme over, een stijl met gedurfde contouren en platte kleurvlakken, geïnspireerd op de cloisonné-techniek. Zijn gebruik van waterverf leidde tot verdunde en gedempte kleurtinten vergeleken met het olieverfschilderij van Bernard.
Herkomst
Het werk is afkomstig uit de verzameling van Carlo Grassi, een rijke zakenman. Zijn weduwe Nedda Mieli liet de schilderijen in zijn collectie na aan de stad Milaan aan het eind van de jaren vijftig van de twintigste eeuw.
Afbeelding
Le Pardon à Pont-Aven - Émile Bernard
Literatuur
- Omar Cucciniello en Paola Zatti (red) (2022). Galleria d'Arte Moderna Milano, 50 masterpieces. Rome: Officina Libraria. p. 70-71
Externe links
- (en) Google Arts & Culture. Geraadpleegd op 23 augustus 2023.
- (en) Informatie over de verzameling van Carlo Grassi op de website van de Galleria d'Arte Moderna. Geraadpleegd op 23 augustus 2023.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Donne bretoni op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
