Blauwe reeks

Hergé verlangde van Vandersteen dat de Suske en Wiske-verhalen die in Kuifje zouden verschijnen, minder volks waren dan de verhalen die in de kranten De Standaard en Het Nieuwsblad verschenen. Dit betekende onder meer dat drie van de vaste hoofdpersonages − tante Sidonia, professor Barabas en Jerom − niet in deze verhalen aanwezig mochten zijn. In verhalen bedoeld voor Kuifje was namelijk geen plaats voor al te absurde figuren.

Wiskes popje Schanulleke komt nog wel voor in het eerste verhaal uit de blauwe reeks, Het Spaanse spook, maar verdwijnt hierna zonder aanwijsbare reden.^[3]

Suske en Wiske ogen in de blauwe reeks-verhalen wat volwassener en vooral anatomisch volmaakter dan in de rode reeks. Wiske krijgt in het bovengenoemde eerste verhaal krulletjes als gevolg van een betovering door de heks Alwina. Haar karakteristieke staartje met rode strik dat ze in de andere verhalen steil boven op haar hoofd draagt, is hier vervangen door een knotje. Suske en Wiske gedragen zich in de blauwe reeks veel minder als echte kinderen. Ook maken ze hier vrijwel nooit ruzie met elkaar, wat in de rode reeks soms heel anders is.

Lambik werd ten opzichte van zijn rol in de rode reeks vooral een stuk intelligenter, al bleef hij ook hier geregeld voor lachwekkende situaties zorgen. Ook verloor hij wat van zijn onhandigheid en blijkt hij ineens over allerlei onverwachte talenten te beschikken. Zo blijkt hij in deze verhalen soms opeens een begenadigd schermer (De Tartaarse helm), chirurgijn (Het gouden paard), ufo-jager (De gezanten van Mars) of duiker (De bronzen sleutel) te zijn. Verder kreeg Lambik in de blauwe reeks vooral een anatomisch veel correcter en heldhaftiger uiterlijk. Over het algemeen is hij hier vooral de held en in feite meer de hoofdpersoon dan de naamgevers van de strip, Suske en Wiske. Van Lambiks typische arrogante karaktertrekje waarmee hij zich in de rode reeks vaak tot ergernis van velen onterecht op een voetstuk plaatst, komt in de blauwe reeks juist nooit iets terug.

Verder zijn de drie hoofdpersonen ontdaan van hun volkse achtergrond. Hun levenswijze is zelfs uitgesproken elitair: ze bewonen een villa aan de Côte d'Azur en hebben hobby's als schermen en tennissen. Suske en Wiske wonen in deze reeks in bij Lambik (in de rode reeks is dit bij tante Sidonia).

De verhalen mochten daarnaast niet al te surrealistisch zijn. Daarom was er zowel voor professor Barabas als voor diens teletijdmachine geen plaats. Deze zijn in twee verhalen vervangen door een extra bijpersonage: de hypnotiseur Priem. Magie, mythologie en andere vormen van sciencefiction dan de tijdmachine spelen anderzijds wel een rol, net als in de oorspronkelijke hoofdreeks.

Tijdreizen vormt in de blauwe reeks anderzijds juist vaak een belangrijk thema. Suske, Wiske en Lambik worden dan ook op verscheidene manieren (zoals ook het geval was in de oudste verhalen uit de rode reeks), naar het verleden gestuurd. In De Tartaarse helm en De schat van Beersel gebeurt dit bijvoorbeeld door middel van hypnose, en in Het Spaanse spook door middel van magie. In De groene splinter is sprake van een prehistorisch gebied dat te bereiken is door onder de grond te reizen.

Het geheim van de gladiatoren en Het gouden paard zijn vanaf het begin simpelweg in een bepaald historisch tijdperk gesitueerd, waar de hoofdpersonages vanzelfsprekend onderdeel van uit lijken te maken.

De bronzen sleutel en De gezanten van Mars spelen zich daarentegen volledig af in de tijd waarin deze verhalen zelf gemaakt werden.

• Het Spaanse spook werd niet zoals de andere verhalen in de blauwe reeks uitgegeven met een blauwe omranding, maar met een tekening die de gehele voorpagina vulde. Om die reden kreeg het in de blauwe reeks niet nummer 1, maar nummer 0.
• Het geheim der gladiatoren werd oorspronkelijk in Kuifje gepubliceerd onder de titel Goud voor Rome en kreeg toen het als album verscheen de huidige titel, die was vertaald uit het Frans.

De acht oorspronkelijk door Vandersteen voor Kuifje voltooide verhalen zijn in de periode 1969-1974 in de Vierkleurenreeks opgenomen; hiervoor werd de gewijzigde tekenstijl gedeeltelijk aan de rode reeks aangepast. Omdat de verhalen uit de blauwe reeks over het algemeen langer waren dan de reguliere Suske en Wiske-verhalen, zijn de meeste − met uitzondering van Het Spaanse spook, dat in 1974 tevens als laatste verhaal opnieuw in de Vierkleurenreeks uitkwam − ingekort opgenomen in de Vierkleurenreeks, waarin elk album standaard 58 pagina's telde. Hiervoor werden noodgedwongen de verhaallijnen soms licht aangepast, verlopen bepaalde scènes schijnbaar onlogisch, of wordt er verwezen naar zaken of gebeurtenissen die duidelijk elders in het verhaal voorkomen, maar hier nergens te zien zijn.

In 1983 en 1984 werden 6 van de 7 albums die in de blauwe reeks waren verschenen bibliofiel heruitgeven.^[6]

In de periode 1993-1999 zijn de verhalen die oorspronkelijk in de blauwe reeks waren verschenen alsook Het gouden paard, in hun integrale versie alsnog opgenomen in Suske en Wiske Klassiek.^[7] De uitgaven uit de reeks Suske en Wiske Klassiek werden in 2010 opnieuw uitgebracht in een bundeling genaamd De meesterwerken van Willy Vandersteen, uitgegeven voor een actie van Het Laatste Nieuws.^[8]

In de periode 2017-2019 zijn de verhalen opgenomen in de reeks Suske en Wiske Classics. Enkele verhalen werden in de ingekorte versie uit de rode reeks opgenomen, terwijl andere in hun integrale versie werden opgenomen.^[9]

In 2020 werden de acht verhalen die in Kuifje verschenen tweemaal heruitgeven. Een eerste heruitgave omvatte twee bundelingen van telkens vier verhalen met achtergrondinformatie genaamd "Blauwe reeks integraal".^[10] Later tijdens hetzelfde jaar werden de acht verhalen nogmaals heruitgegeven als een reeks albums voor een actie voor het weekblad Humo. Het uitgeven gebeurde deze keer met een vernieuwde harde kaft en een herziene inkleuring.^[11]

Zie de lijst van verhalen van Suske en Wiske voor een compleet overzicht van alle verhalen