Bellen blazende jongen

Bellen blazende jongen
Bellen blazende jongen
Kunstenaar Édouard Manet
Signatuur Manet
Jaar 1867
Techniek Olieverf op doek
Afmetingen 100,5 × 81,4 cm
Museum Museu Calouste Gulbenkian
Locatie Lissabon
Inventarisnummer 2361
RKD-gegevens
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Bellen blazende jongen (Engels: Boy Blowing Bubbles) is een schilderij van Édouard Manet uit 1867. Het staat ook bekend als De zeepbellen (Frans: Les Bulles de savon). Dit portret van Manets stiefzoon Léon Leenhoff maakt deel uit van de collectie van het Museu Calouste Gulbenkian in Lissabon.

Voorstelling

Zeepbellen zijn een bekend vanitasthema in de beeldende kunst, een symbool voor de vergankelijkheid van het leven. Op het schilderij van Manet zien we Léon Leenhoff, destijds ongeveer vijftien jaar oud, ze met een dun pijpje blazen. Léon was de zoon van Suzanne Leenhoff, de pianolerares van de familie Manet. Hoewel de identiteit van zijn vader onzeker blijft – zowel Manet als Manets vader worden als mogelijke vaders genoemd – trouwde Manet in 1863 met Suzanne na een jarenlange verhouding. Manet schilderde Léon in totaal zeventien keer, bijvoorbeeld op Jongen met zwaard.

Het thema van een bellenblazende jongen was niet nieuw in de schilderkunst. Manet was waarschijnlijk bekend met het werk van Jean-Baptiste Siméon Chardin, die rond 1733 al een schilderij over ditzelfde onderwerp had gemaakt. Beide werken delen een sobere compositie, een stenen borstwering en een donkere achtergrond. Ook de invloed van zeventiende eeuwse meesters zoals Hals en Murillo komt naar voren.

Ook Thomas Couture, de leraar van Manet, schilderde in 1859 een vergelijkbaar werk. Couture's versie week echter af van Manets naturalistische benadering. Couture voegde veel symbolische en verhalende details toe, zoals schoolboeken en een lauwerkrans. Manet daarentegen koos voor een realistische weergave van het moderne leven, wat tot uiting komt in de eigentijdse kleding van de jongen en de kenmerkende, ruwe schilderstijl.

Herkomst

  • 1872: Manet verkoopt het werk voor 500 Franse frank aan Henri en Albert Hecht, twee vroege verzamelaars van impressionistische kunst.
  • Nagelaten aan Suzanne Hecht, de dochter van Albert, en haar echtgenoot, de architect Emmanuel Pontremoli.
  • 1916: verkocht aan Bernheim, Parijs voor 160.000 frank.
  • 1919: in bezit van Durand-Ruel, New York.
  • 1919: verkocht aan Adolf Lewisohn, een investeringsbankier en filantroop uit New York
  • 1943: verkocht aan Calouste Gulbenkian, een Britse zakenman en filantroop, die in de oorlog met zijn kunstcollectie naar Lissabon was uitgeweken.
  • 1969: zijn verzameling vindt onderdak in het Museu Calouste Gulbenkian.

Afbeeldingen

Literatuur

  • Katharine Baetjer en James David Draper (red.) (1999). "Only the Best": Masterpieces of the Calouste Gulbenkian Museum, Lisbon. New York: Metropolitan Museum of Art. p. 138-39
  • Françoise Cachin en Charles S. Moffett (1983). Manet, 1832-1883. New York: Metropolitan Museum of Art. p. 268-70
  • Fundação Calouste Gulbenkian (2007). Museu Calouste Gulbenkian. Lissabon. p. 162
Zie de categorie Boy blowing bubbles by Édouard Manet van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.