Anne van Schaik

Haar jeugd bracht Van Schaik door in Schoonhoven, Gieten en Utrecht. Haar vader werkte bij Volker Stevin, maar overleed in 1977 plotseling. Haar moeder Mathilde van den Brink (1941) was actief PvdA'er en achtereenvolgens wethouder in Schoonhoven, burgemeester van Gieten, Europees Parlementslid en burgemeester van Uitgeest. Na haar middelbareschooltijd studeerde Van Schaik aan de Katholieke Universiteit Nijmegen; aanvankelijk Ontwikkelingsstudies en later Vrouwenstudies. Ze was actief lid van de Studentenvakbond AKKU, en werd in 1991 voorzitter.

In 1994/1995 woonde zij in Mexico-Stad, waar ze haar studie Ontwikkelingsstudies afrondde met een (Spaans- en Nederlandstalig) onderzoek naar de arbeidsomstandigheden van vrouwen in de informele sector. Regelmatig keerde ze sindsdien voor korte of langere tijd naar Mexico terug. Van juli 2009 tot en met juli 2011 woonde ze met haar gezin in Oaxaca in Zuid-Oost-Mexico. Ze werkte dan achtereenvolgens als Latijns-Amerika-coordinator voor de klimaatcampagne van Oxfam en de Global Climate Coalition.

In 1995 keerde ze terug naar Nederland, waar ze haar tweede studie afrondde met een boek dat ze schreef voor het Belle van Zuylen Instituut: Honderd jaar vrouwen in overheidsdienst. In 1997 speelde ze een centrale rol in de organisatie van de Top van Onderop, waarbij tienduizenden mensen uit heel Europa naar Amsterdam kwamen om een alternatief te bieden voor de Euro-top in Amsterdam. Ze verhuisde naar Amsterdam en ging aan de slag bij de Clean Clothes Campaign/Schone Kleren Kampagne, die de arbeidsomstandigheden in de kledingindustrie wereldwijd probeerde te verbeteren. Daartoe organiseerde ze veel acties en internationale bijeenkomsten.

In november 1999 was Van Schaik aanwezig als andersglobalist en handelscampaigner voor Milieudefensie bij de fameuze WTO-top in Seattle, waar het internationale handelsoverleg volledig mislukte door massale protesten, en door onderling wantrouwen tussen de landen uit het rijke Noorden en arme Zuiden. Voor het eerst kregen landen uit het Zuiden zeer zichtbaar steun in het Noorden van mensen op straat. Van Schaik deed live verslag op het NOS-Journaal en werd later tafelgast bij het praatprogramma Barend & Van Dorp.

In 2001 bezette Van Schaik met een groep sympathisanten het Italiaanse consulaat in Amsterdam, om te protesteren tegen de behandeling van gevangen actievoerders tijdens en na de G8-top in Genua in juli 2001.

Na een kortstondige terugkeer bij de Clean Clothes Campaign werd Van Schaik campagneleider Globalisering bij Milieudefensie. In die hoedanigheid voerde ze succesvol campagne tegen illegale houtkap, palmolieplantages en biobrandstoffen. Ook begon ze in 2005 namens vier boeren uit de Nigerdelta een rechtszaak tegen Shell. Samen met de Environmental Rights Action, de zusterorganisatie van Milieudefensie bezocht Van Schaik drie keer de getroffen gebieden in de delta. Voor het eerst werd een multinational van dergelijke omvang in het land van oorsprong juridisch verantwoordelijk gehouden voor activiteiten in het buitenland, die schadelijk waren voor mens en milieu. In 2014 volgt een voorlopige uitspraak, die het hoofdkantoor van Shell in ten minste één zaak verantwoordelijk stelde voor de schade. Naar aanleiding van deze zaak werden wereldwijd meer zaken aangespannen tegen multinationals.

Na de twee jaar klimaatcampagne-coördinatie voor Oxfam en de Global Climate Coalition in Mexico, werkte Van Schaik negen maanden bij EEN, een wereldwijde organisatie die consumenten tot klimaatvriendelijk consumeren wilde bewegen. In juli 2012 ging ze voor Friends of the Earth Europe in Brussel werken. Ze zette een internationale campagne op tegen landgrabbing, het illegaal toe-eigenen van stukken land door multinationals, waarbij oorspronkelijke bewoners verdreven worden zonder voldoende compensatie. Over de campagne in Oeganda tegen het Maleisische bedrijf Bumitama maakte Nieuwsuur een uitzending, waarna Kamervragen werden gesteld.

Daarnaast begon Van Schaik in 2013 een coalitie voor de regulering van de financiële sector, die na de crisis in 2008 in hun ogen te weinig structurele verbeteringen kende.

In 2014 werd Van Schaik tevens de drijvende kracht achter de Treaty Coalition, een wereldwijde groep ngo's die in de Verenigde Naties probeerde een Binding Treaty (Bindend Verdrag) te organiseren, dat beschrijft aan welke regels multinationale ondernemingen zich wereldwijd dienen te houden op het gebied van milieu- en mensenrechten.^[1] In eerste instantie waren vooral de Zuidelijke landen zeer actief in dit overleg. Na een massaal ondertekende petitie besloot in september 2016 ook de Europese Unie formeel deel te nemen aan dit overleg.