Amy Hunt

Haar schoolcarrière bracht Hunt door aan de Kesteven and Grantham Girl's School. Tussen 2020 en 2023 studeerde ze aan het Corpus Christi College van de Cambridge University, waar ze een bachelor Engels volgde. Wegens moeilijkheden in de combinatie tussen studie en atletiek overwoog ze elk jaar om te stoppen met de studie, maar omdat ze naar eigen zeggen 'geen opgever' is, volhardde ze.

Jeugdcategorieën

Hunt viel een eerste keer op toen ze in 2019 het WR U18 op de 200 m van de tabellen liep. In Mannheim (Duitsland) deed ze in mee aan een 200 m juniorenwedstrijd. Ze werd vijfde in haar wedstrijd; haar tijd van 22,42 was goed voor een U18-wereldrecord. In de zomer van dat jaar won ze twee gouden medailles tijdens de EK U20. Op zowel de 200 m als 4 × 100 m kon ze triomferen.

Ondanks haar veelbelovende resultaten was de overgang naar de seniorencategorie geen evidentie. Net na haar overstap naar de profs brak Covid-19 uit, wat haar training en vooruitgang limiteerde. Op het einde van deze lastige periode liep ze dan weer een ernstige beenblessure op die haar een jaar aan de kant hield. Pas eind 2022 keerde ze terug in competitie met een 200 meter wedstrijd.

In juni 2023 behaalde Hunt haar diploma aan de Cambridge University. De vrijgekomen tijd kon ze besteden aan haar trainingen en leven als professionele atleet. Deze overgang was ook duidelijk te zien aan haar resultaten. Op het Brits kampioenschap werd ze vijfde in de finale van de 100 m met 11,67. Vervolgens won ze de gouden medaille op de EK U23 in Espoo (Finland) met de 4 × 100 m estafetteploeg voor vrouwen. Ook verbeterde ze haar PR op de 100 m naar 11,13, goed voor de negende Britse tijd ooit.

2024

In 2024 werkte Hunt vooral toe naar het hoogtepunt van haar carrière: de Olympische Spelen in Parijs. Ze begon het jaar sterk met goud op het Brits kampioenschap indoor op de 60 m met een tijd van 7,26 s. Ook verbeterde ze haar PR op de 100 m; op de 'Pure Athletics Invitational' in Florida noteerde ze 11,12. Daarnaast eindigde ze als derde op de 200 m tijdens de Diamond League-meeting van Stockholm. Haar eerste titel bij de senioren behaalde ze met het Britse 4 × 100 m-team, dat op 12 juni goud won op de Europese kampioenschappen in Rome. Ook verzamelde ze ereplaatsen op de Britse kampioenschappen in Manchester met zilver op de 100 m in een tijd van 11,41 en brons op de 200 m in 22,78. Als  vaste waarde van het Britse 4 × 100 m estafetteteam werd Hunt geselecteerd voor de Olympische Spelen in Parijs, waar ze een mooie tweede plek behaalde.

2025

In Birmingham, tijdens het Brits indoorkampioenschap van 2025, zette Hunt in de halve finales een nieuw PR neer van 7,18. In de finale leek ze echter weg te glijden uit haar startblok, waardoor ze slechts vierde werd. Haar PR sneuvelde andermaal tijdens de halve finale van de 60 m op de EK indoor in Apeldoorn (Nederland), waar ze 7,09 liet noteren. In de finale werd ze zesde met een tijd van 7,10. Met deze prestaties kwalificeerde ze zich ook nog voor de wereldindoorkampioenschappen in Nanjing (China), waar ze in de finale vijfde werd in 7,11.

Hunt deed in de periode april-mei mee aan enkele wedstrijden binnen het de Aziatische Diamond-League programma. In de Diamond League Xiamen (China) werd ze vijfde op de 200 m met een tijd van 23,06 en in Shanghai (China) werd ze vierde met een PR van 22,86. Tijdens de World Athletics Relays op 11 mei won Hunt goud met het Britse 4 × 100 m estafetteteam en tijdens de Diamond League in Doha verbeterde ze haar PR op de 100 m naar 11,03, de vierde Britse tijd ooit. Met de meetings van Rome, Londen en Parijs werkte ze dat jaar nog meer Diamond League wedstrijden af. In Londen eindigde ze tweede met een PR van 22,31. Begin augustus pakte ze ook nog de Britse titel op de 100 m met een PR van 11,02 vanuit de buitenbaan. Op de 200 m moest ze onderdoen voor Dina Asher-Smith, maar verbeterde ze wel haar PR naar 22,14. In de finale van de Diamond League in Zürich werd ze vijfde op de 200 m in 22,61. Op de WK in Tokio mocht ze aantreden op de 100 m, 200 m en 4 × 100 m estafette. Op de 100 m miste ze de finale op drie honderdsten, in de estafette werd Team GB vierde. Op de 200 m kon ze wel een medaille binnenslepen; ze eindigde als tweede na Melissa Jefferson-Wooden in een evenaring van haar PB (22,14).

• 2020: 1 Britse indoorkamp. – 7,39 s
• 2024: 1 Britse indoorkamp. – 7,26 s
• 2025: 6e EK indoor – 7,10 s (in ½ fin. 7,09 s)
• 2025: 5e WK indoor – 7,11 s

• 2024: 7e EK – 11,15 s (+0,7 m/s) (in ½ fin. 11,13 s)
• 2025: 1 Britse kamp. – 11,02 s (+0,5 m/s)

• 2019: 1 EK U20 in Borås – 22,94 s
• 2024: 4e OS – 22,22 s (-0,6 m/s)
• 2025: 2 WK – 22,14 s (-0,1 m/s) (in ½ fin. 22,08 s)

• 2019: 1 EK U20 – 44,11 s
• 2023: 1 EK U23 in Espoo – 43,04 s
• 2024: 3 World Athletics relays in Nassau, Bahama's – 42,80 s (in serie 42,33 s)
• 2024: 1 EK – 41,91 s
• 2024: 2 OS – 41,85 s
• 2025: 1 World Athletics Relays in Guangzhou – 42,21 s
• 2025: 4e WK – 42,07 s (in serie 41,88 s)

Diamond League-podiumplaatsen

• 2024: 1 London Athletics Meet – 41,55 s
• 2024: 1 Athletissima – 42,03 s
• 2025: 1 London Athletics Meet – 41,69 s

Zie de categorie Amy Hunt van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.