Wim Vos

Wim Vos
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederland
Sportieve informatie
Discipline(s) Marathonschaatsen
Specialisatie(s) Marathonschaatsen
Portaal  Portaalicoon   Schaatsen

Wim Vos is een Nederlands marathonschaatser.

v.l.n.r. Jos Niesten, Wim Vos, Evert van Benthem, Teun Busser en Ruud Christoffers. Tijdens de Rottemerentocht in 1986.

Levensloop

Vos kwam uit Kockengen en combineerde het schaatsen met zijn werk als veehouder. Dit werk combineren met zijn sportcarrière was typerend voor de generatie marathonschaatsers die hun sport grotendeels naast een regulier beroep beoefenden. Hij nam deel aan de Elfstedentocht van 1963, maar moest deze voortijdig verlaten na uitputtende omstandigheden. Zijn loopbaan kenmerkte zich door doorzettingsvermogen, eenvoud en een praktische kijk op de sport.[1]

Tijdens tweede kerstdag in 1980 raakte Vos Jan Kroon en vielen beide. De wond was veertien centimeter lang. Met vijf hechtingen miste hij hierdoor drie wedstrijden.[2] In 1982 nam Vos deel aan de Princenhoftocht. Albert Weijs ontsnapte uit het peloton, waarna Vos als enige kon volgen. Weijs versnelde ontzettend snel en zelfs op het verzoek van Vos om langzamer te rijden negeerde hij. Ze kwamen met z'n tweeën aan bij de finish, waar ze sprintten om de overwinning. Weijs wist deze sprint te winnen en Vos werd tweede.[3]

In 1983 won Vos de derde wedstrijd van de marathonzesdaagse. Dit deed hij door in de slotfase van de wedstrijd solo ervandoor te gaan. Door deze overwinning klom Vos niet op naar de top drie in het klassement.[4] Het jaar daarna schaatste Vos de marathonzesdaagse met een opengesneden scheenbeen, doordat hij in de schaats van Dirk Maarssen reed.[5]

Tijdens de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op natuurijs 1985 lukte het Vos om mee te gaan in de kopgroep van vier. Deze vier reden door tot aan de finish, waarna Vos uiteindelijk laatste en dus vier werd in de sprint.[6][7] Een week later bij de schaatstocht op het Leekstermeer legde Vos beslag op het brons.[8] De Driedaagse van Ankeveen, wat in 1985 nog een eendagswedstrijd was, reed Vos weg met Jan Kooiman en Jos Niesten en in de eindsprint was alleen Kooiman sterker dan Vos.[9]

Voor de Elfstedentocht 1985 gold Vos als een van de favorieten voor de overwinning.[10] Tijdens de start had Vos veel last van de flitsende lichten die de fotografen gebruikten tijdens het fotograferen.[11] Hij vond zich het slachtoffer van zichzelf, door zijn vele kilo's aangekomen. Tussen Bartlehiem en Dokkum kon Vos niet de ontsnapping volgen. Bij Dokkum werd het ijs zacht en Vos noemde het zelfs "roomijs". Bij de beslissende aanval van Jan Kooiman blokkeerde zijn benen en kon hij niet volgen. De laatste dertig kilometer kon Vos echt niet meer.[12] Uiteindelijk werd Vos negende en was hij tevreden met dit resultaat.[13]

Tijdens De 100 van Eernewoude in 1986 werd Vos tweede. Hij zat in de kopgroep met Jos Niesten en Oege Ferweda. Een kilometer voor het einde probeerde Vos uit deze kopgroep te ontsnappen, maar binnen tientallen meters reageerden Niesten en Ferweda op hem en zaten ze weer bij elkaar. Uiteindelijk werd Vos tweede.[14] De Rottemerentocht in 1986 werd Vos derde.[15] Vos was in de Elfstedentocht 1986 weer een van de favorieten voor de overwinning. Een week van tevoren had Vos al de hoop opgegeven om een Elfstedentocht in dit seizoen te rijden.[16] Na vijf kilometer op de Zwette schaatste Vos met zijn schaats in een scheur van het ijs en brak daarbij de punt van zijn schaats. Vos zag het ijzer van zijn rechterschoen afbreken.[17] Hij reed nog door tot Sneek, maar dat ging niet meer en daardoor stapte hij uit de wedstrijd. Hij had geen reserveschaatsen bij zich om eventueel nog te wisselen en hij werd koud, mede omdat hij zeven keer viel.[17][15]

Tijdens de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op natuurijs 1987 reed Vos naar een achtste plaats. Hij kreeg tijdens de wedstrijd een klap tegen zijn tanden. Eerst dacht hij dat het een bidon was. Uiteindelijk bleek het een elleboog te zijn en verloor Vos twee van zijn tanden.[18]

Vos stond bekend om zijn voorkeur voor lange afstanden op natuurijs en zijn nuchtere benadering van het schaatsen, waarbij hij weinig waarde hechtte aan status of financiële opbrengsten.[1]

Resultaten marathonschaaten

Jaar NK kunstijs NK Natuurijs Elfstedentocht
1979 9e
1980 7e
1981
1982
1983 11e
1984 16e
1985 4e 9e
1986 10e 4e Opgave
1987 17e 8e
1988
1989 17e