Wim Harzing

Wim Harzing
Heilig Hartbeeld, Gemert
Persoonsgegevens
Volledige naam	Wilhelmus Anthonius Maria Harzing
Geboren	Rijsenburg, 4 oktober 1898
Overleden	Zeist, 22 juli 1978
Geboorteland	Nederland
Opleiding en beroep
Beroep	Beeldhouwer
Werkveld	keramische kunst, glaskunst
Oriënterende gegevens
Bekende werken	Heilig Hartbeeld
RKD-profiel
Portaal    Kunst & Cultuur

Wilhelmus Anthonius Maria (Wim) Harzing (Rijsenburg, 4 oktober 1898 – Zeist, 22 juli 1978) was een Nederlandse beeldhouwer.

Harzing was een zoon van Anthonius Johannes Wilhelmus Harzing, architect en aannemer, en Jozephina Johanna Hendrika Schols. Zijn ouders stuurden hem naar de HBS in Utrecht. Hij maakte de school echter niet af en vertrok rond 1915 naar Amsterdam, waar hij een opleiding volgde aan de Kunstnijverheidsschool Quellinus.^[1] Na zijn eindexamen in 1920 studeerde hij enige tijd in België.

In 1922 vestigde Harzing zich als zelfstandig kunstenaar in zijn geboorteplaats. Zijn eerste opdracht, een ontwerp voor een Heilig Hartbeeld, voor de Utrechtse firma Weduwe van Rossum zou later in diverse formaten worden uitgevoerd. Zijn Christusfiguur wijst met diens linkerhand naar het Heilig Hart op de borst, terwijl de opgeheven rechterhand, met breed afhangende mouw, naar de hemel wijst.

Harzing werkte vooral in opdracht van de Rooms-Katholieke Kerk en maakte grote en kleine heiligenbeelden. Zijn eerste grote opdracht was een Heilig Hartbeeld voor de Laurentiuskerk in Voorschoten (1924). Voor dezelfde kerk ontwierp hij tien jaar later het altaar, een muurmozaïek en lichtramen (1934). Ook voor Leeuwarden maakte hij een Christusbeeld (1938). Hij werd uitgenodigd voor deelname aan de Wereldtentoonstelling van 1937 in Parijs.

Naast beelden maakte Harzing religieus aardewerk en glaswerk, dat werd uitgevoerd door firma's als Goedewaagen Gouda, Russel-Tiglia Tegelen en de Glasfabriek Leerdam.

Een verzameling ontwerptekeningen bevindt zich in het Katholiek Documentatie Centrum in Nijmegen.

• Heilig Hartbeeld (Voorschoten) (1924);
• Heilig Hartbeeld (Gemert, Kerkstraat) (1930);
• Hoofdaltaar voor de Sint-Thomas van Aquinokerk in Amsterdam-Zuid (1927);^[2]
• Heilig Hartbeeld (Uden, Petruskerk) (1930);
• Heilig Hartbeeld Monnickendam (1931);
• Heilig Hartbeeld (Druten) (1932);
• Heilig Hartbeeld (Erp) (1936);
• Christus Koning (1938), bij de Sint-Bonifatiuskerk (Leeuwarden);
• Heilig Hartbeeld (Pijnacker) (1946), bij de Johannes de Doperkerk;
• Monument voor Zacharias de Korte (1947), bij de Sint-Bonifaciuskerk (Alphen aan den Rijn);
• Nederlands grafmonument Huissen (1947);
• Verzetsmonument Driebergen (1948);
• Christus is opgestanden (1952), Geesteren;
• Beeldhouwwerk Sportgroep en gevelstenen met beeltenissen van Sint-Helena en keizer Constantijn de Grote op het terrein resp. aan het gebouw van het Constantinianum (1958), Amersfoort.

In 1948 werd het door hem gemaakte Verzetsmonument Driebergen aan de Hoofdstraat onthuld. Ook op de plaatselijke katholieke begraafplaats staan enkele door hem gemaakte grafmonumenten, waaronder die op zijn eigen graf. Zijn beeld van Sint-Jozef, dat hij in 1945 had gemaakt voor de Sint-Laurentiuskerk in Voorschoten, bleef daar na een restauratie over. Omdat Harzing zich sterk had gemaakt voor de restauratie van de Sint-Petrus'-banden-kerk in Driebergen-Rijsenburg kreeg het beeld na 61 jaar een plek in de tuin van het parochiecentrum naast die kerk.^[3]

Wim Harzing woonde op de Schaepmanlaan 27 in Rijsenburg en had oog voor het waardevolle in zijn geboortedorp.^[4] In 1973 verscheen zijn verzamelbundel over de lokale geschiedenis onder de titel Driebergen en Rijsenburg, hoe zij ontstonden en groeiden. Zijn acties om aandacht voor het Rijsenburgse verleden leidden in 1975 tot de Stichting Driebergen-Rijsenburg ‘Vroeger en Nu’.^[5] Als lokale historicus publiceerde hij in het Maandblad en Jaarboek van de historische Vereniging Oud-Utrecht. Naast zijn inzet voor de Sint-Petrus'-Banden zette Harzing zich jarenlang in voor het behoud en restauratie van villa Sparrendaal. In 1974 werd daarom in Sparrendaal een tentoonstelling van zijn beeldhouwwerken gehouden.

In 1994 besloot de gemeenteraad een woongebouw aan het Nijendal de Wim Harzinghof te noemen.^[6] Zijn album met fotonegatieven van diverse gebeurtenissen in zijn geboortedorp in de jaren 1950 en 1960 wordt bewaard door het Regionaal Archief Zuid-Utrecht (RAZU).^[7]

• Driebergen en Rijsenburg Hoe zij ontstonden en groeiden, uitgeverij Neijedrevsna, 1973
• Kent u ze nog...de Driebergenaren en Rijsenburgers - Europese Bibliotheek, 2008, ISBN 978-9028842489

• Donkers, Geert (2006) Wim Harzing (1898-1978), begeesterd kunstenaar. Vianen: Optima.

Zie de categorie Wim Harzing van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.