Vincenzo Macaluso

Macaluso groeide op in de provincie Agrigento in het zuiden van Sicilië. Hij promoveerde tot jurist aan de universiteit van Palermo, waarna hij advocaat werd aan de balie van Palermo.

Tijdens het Revolutiejaar 1848 scheurde Sicilië zich af van de Beide Siciliën (1848-1849). Macaluso sloot zich onmiddellijk aan bij de revolutionairen in deze nieuwe staat. Hij vocht tegen het regeringsleger van het huis Bourbon. In het rebellenleger droeg hij de graad van kapitein van de artillerie. Ondanks een wonde in het dijbeen hielp hij met een bootje rebellen ontkomen uit de haven van Messina.^[2] Hij werd bevorderd tot commandant van Castel San Giacomo in Licata. Na het einde van de revolutie (1849) werd Macaluso bij verstek ter dood veroordeeld. Hij dook onder. Zijn oom Gioacchino La Lumia was minister van Justitie in het Bourbonregime; deze oom annuleerde de terdoodveroordeling (1851). Macaluso ging terug aan het werk als advocaat in Palermo.

In de jaren 1850 ageerde Macaluso tegen de minister van politie. Op beschuldiging van rebellie werd Macaluso gearresteerd. Hij werd voor de tweede keer ter dood veroordeeld. Dit vonnis werd omgezet in gevangenisstraf in de stad Agrigento, in zijn geboortestreek. In Agrigento zocht hij contact met ballingen die zich op Malta herorganiseerden tegen het Bourbonregime. In deze tijd verspreidde hij op clandestiene wijze revolutionaire kranten in de stad; het waren kranten gedrukt in Malta.

In 1859 maakte Macaluso deel uit van een groepje opstandelingen in Agrigento. Als teken van succes lieten ze de Italiaanse tricolore wapperen op de berg La Pietra. De gendarmerie onderdrukte de opstand; de rebellenbeweging rond Macaluso werd in de kiem gesmoord toen hun leiders moesten onderduiken. De gendarmerie arresteerde Macaluso waarna hij werd overgebracht naar de gevangenis van Palermo. Na een eerste vonnis van tien maanden gevangenisstraf volgde in 1860 het doodvonnis, en dit was voor hem de derde maal. De executiedag werd vastgelegd op 29 mei 1860. Zo ver kwam het niet, want het Bourbonregime wankelde over geheel Sicilië. De Roodhemden onder leiding van Giuseppe Garibaldi verjoegen de Bourbongezinde troepen uit Sicilië richting de hoofdstad Napels. Macaluso werd samen met medestanders uit de cel gehaald.

Voor Macaluso was dit het begin van een politieke en journalistieke carrière in het ‘bevrijde’ Sicilië (1860). Hij bekleedde verschillende functies. Zo was hij achtereenvolgens regeringscommissaris voor de provincie Agrigento, lid van de prefectuurraad van Noto en prefect van Lagonegro. In Lagonegro ging hij de strijd aan tegen banditisme, opende hij een openbare school en liet op zijn kosten drinkwaterfonteinen aanleggen. Hij werd ontslagen omdat hij een kerkelijke processie toeliet tegen de richtlijnen in van de prefectuur. Hij werd nadien lid van de prefectuurraad van Caltanissetta en verder nog gemeenteraadslid in Agrigento. Hij schreef krantenartikels die zijn politieke idealen van een republiek Italië uitdroegen. Zijn republikeinse geschriften maakten hem niet geliefd bij het koningshuis Savoye noch bij de centrale Italiaanse regering met zetel in Turijn destijds. Ook lokaal schopte hij keet, bijvoorbeeld tegen de gemeentesecretaris van zijn geboortedorp Canicattì.^[3] Het lukte Macaluso niet om bij verkiezingen verkozen te worden tot parlementslid.

In 1885, nadat de Pauselijke Staat was ingelijfd bij Italië, belandde Macaluso in Rome. Op grote schaal verspreidde hij pamfletten met zijn politiek discours. De krant Le Forche Caudine, die hij leidde, kende een oplage van 130.000 exemplaren. Hij ging er in op politieke disputen en schandalen.

Macaluso stierf in armoede op de Piazza della Libertà in Rome in 1892. Hij ligt begraven op de Campo Verano in Rome.