Temp

In de jaren 1930 werd door de Litouwse landmeter Vitold Avgevitsj vanuit het noordelijker gelegen poolstation Ostrov Kotelny de Arctische Stachanovietenbaai verkend. Hij ontdekte dat de Tempbocht (Boechta Temp) in het noorden van de Arctische Schanovietenbaai goed beschermd bleek te zijn tegen de wind en geschikt voor het aanleggen van zeeschepen. De plek is vernoemd naar de de Noorse schoener Temp, die onderzoek uitvoerde op het eiland en in 1937 als eerste schip de baai aandeed.^{[noot 3][1]} In 1938 werden er metingen uitgevoerd bij de lagune en landde er tot tweemaal toe een vliegtuig van piloot Pavel Golovin op de lagune.

In maart 1948 werden voorraden aangeleverd in het kader van de Russische luchtexpedities op hoge breedtegraden. Doel hiervan was het vaststellen van de haalbaarheid van het plaatsen van gevechtsvliegtuigen en grondtroepen op eilanden en ijsschotsen (drijvende ijsvliegvelden) in de Noordelijke IJszee (hiernaast onder andere ook rond Tiksi, Mys Sjmidta en Wrangel) en het testen van nieuwe technologieën op het gebied van oorlogsvoering. In 1949 werd daartoe onder andere Temp opgezet als een poolstation met vliegveld.^[2][3][4]

In de jaren 1950 was aan zuidzijde van de Doernajalagune het vis- en jachtstation Kieng-Oerasa in bedrijf, dat in de jaren 1970 alweer was verdwenen. Ten noorden van Temp, aan de noordpunt van de baai, bevond zich het vis- en jachtstation Bysach-Karga.^[5][6]

Eind jaren 1960, op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, werd op het vasteland van het eiland ten noorden van de kiezelbank een luchtverdedigingsradar geplaatst, die werd bemand door een compagnie soldaten van ongeveer 40 tot 50 man troepen. De communicatie met het vasteland liep via de luchthaven van Tiksi en werd onderhouden door Lisoenov Li-2-, Il-14- en vooral An-2-vliegtuigen. Het complex bestond destijds uit twee lage houten barakken, een garage, werkplaats en antennes met spankabels.

In de jaren 1970 werden aan de overkant van de lagune seismologische kampen opgezet, van waaruit expedities over het eiland trokken.^[5]

In 1993 werd Temp verlaten net als vele andere afgelegen plaatsen in Rusland.

Aan het begin van de 21e eeuw werd in het licht van de toenemende internationale concurrentie om Arctische grondstoffen door de Russische regering het besluit genomen om het vliegveld te heropenen. In 2011 werd de landingsbaan bij Kotelny beoordeeld als "acceptabel". Toen het leger een jaar probeerde om een landing uit te voeren stortte een Ka-27-helikopter echter neer bij de landing, waarna de expeditie werd afgebroken.^[7]

In 2013 werd in opdracht van president Poetin door minister Sergej Sjoigoe begonnen met de aanleg van de vliegbasis. Daartoe werd door de Russische kruiser Peter Veliki een grote hoeveelheid goederen afgeleverd, waarna de rest van de goederen werd afgeleverd door Il-76-vliegtuigen en helikopters vanaf de vliegbasis Tiksi. Binnen enkele maanden werd het bestaande vliegveld uitgebreid tot een luchtmachtbasis met een landingsbaan van 2000 meter waar potentieel An-24-, An-26- en An-72-vliegtuigen en helikopters van de legerluchtvaart kunnen worden gestationeerd.^[7]

Tussen 2014 en 2015 werden vervolgens de militaire basis Severny klever en een Sopka-S-2-radarsysteem gebouwd en een pier aangelegd aan noordzijde van de basis. Tussen 2016 en 2024 werd de landingsbaan verhard en verlengd, zodat er ook An-22- en Il-76-vrachtvliegtuigen en (strategische) Tu-95- en Tu-160-bommenwerpers konden landen.^[8][9][10]

Tussen 2022 en 2025 werd ook het poolstation Ostrov Kotelny van de noordwestpunt van het eiland naar de Tempbocht verplaatst.^[11][12]

In 2014 werd de luchtmachtbasis beschermd met een Pantsir-S1-raketsysteem, die een jaar later bewapend werden met P-15 Termit-antischeepsraketten. Na de aanleg van een aantal wapenplatformen rond de vliegbasis werden in 2018 mobiele K-300P Bastion-P-kustverdedigingsystemen met P-800 Oniks-antischeepsraketten geplaatst.^[13]