Talen in Frankrijk

In Frankrijk worden er naast het Frans een groot aantal andere (regionale) talen gesproken.

Op 25 augustus 1539 werd in Frankrijk door koning Frans I het Edict van Villers-Cotterêts uitgevaardigd, waardoor het Frans werd ingevoerd als de taal van het bestuur en alle rechtshandelingen. Deze verordening was aanvankelijk echter niet bedoeld als aanval op de andere talen binnen het Koninkrijk Frankrijk, maar om het verouderde Latijn te vervangen door het Middelfrans in de administratie voor alle officiële documenten.^[1]

In 1789 brak de Franse revolutie uit, die ook mede gekenmerkt werd door de paradox dat ze een strijd betrof tegen de toenmalige monarchie om de vrijheid, maar uiteindelijk uitliep in een dictatuur van de Jakobijnen (en vervolgens die van Napoleon Bonaparte). Volgens het Jakobinisme is het Frans, de streektaal van de provincie Île-de-France, superieur en de enige taal van de centralistische eenheidsstaat, waarin er geen ruimte is voor andere (autochtone) talen, die vernietigd moesten worden.^[2] In 1794 was het Frans echter een minderheidstaal die gesproken werd door nog geen 20% van de inwoners van de Eerste Franse Republiek .^[3] Op 20 juli 1794 namen de Jakobijnen het Decreet van 2 Thermidor, Jaar II aan, dat stelt dat aktes en administratieve documenten niet langer in een andere taal dan het Frans mogen worden opgesteld. Dit decreet is vandaag de dag nog altijd van kracht.^[4]

Hoewel de "Club des Jacobins" op 12 november 1794 ontbonden werd, is het jakobijnse gedachtegoed sindsdien en tot heden zeer dominant bij de landelijke bestuurders, veelal republicanisten. Ten tijde van de Derde Franse Republiek werden op de Franse scholen vanaf 1882 leerlingen gestraft of vernederd als ze een andere taal spraken dan het Frans.