Suzanne Schulting

Op 12 december 2015 veroverde Schulting haar eerste individuele wereldbekermedaille in het shorttrack. In het vierde wereldbekerweekend in Shanghai, China finishte ze na een kolderieke finale als tweede achter de Canadese Valérie Maltais op de 1000 meter.^[2] In het zelfde weekend veroverde ze ook haar eerste medaille met de aflossingsploeg; achter Zuid-Korea en Canada pakte het Nederlandse kwartet brons op de 3000 meter aflossing.^[3]

Later dat seizoen tijdens de wereldkampioenschappen shorttrack 2016 won ze de superfinale over 3000 meter – waar overigens geen wereldtitel bijhoort – en werd ze vijfde in het klassement.

Op 28 september 2016 won Schulting de eerste van de drie competitiewedstrijden massastart op de Atje Keulen-Deelstra-baan in Leeuwarden door in de eindsprint Annouk van der Weijden en Manon Kamminga achter zich te houden. In de overige twee competitiewedstrijden kwam ze niet meer in actie, waardoor ze door haar overwinning als elfde in het eindklassement van de competitie eindigde.^[4]

In het shorttrack begon het seizoen 2016/2017 voor Schulting net zo succesvol als ze het voorgaande seizoen eindigde.

In het allereerste wereldbekerweekend in Calgary, Canada veroverde ze een bronzen medaille op de 1500 meter. Ze maakte in de finale veel indruk met een gewaagde passeerbeweging, waarmee ze de kop pakte, maar moest deze later in de race toch weer afstaan aan het ongenaakbare Zuid-Koreaanse duo Shim Suk-hee en Choi Min-jeong.^[5] Later in het weekend veroverde Schulting achter het zelfde Zuid-Koreaanse duo ook nog brons op de 1000 meter en pakte ze met de aflossingsploeg nog zilver op de 3000 meter aflossing.^[6]

Het tweede wereldbekerweekend in Salt Lake City, de Verenigde Staten verliep ook succesvol voor Schulting. Op de 1000 meter werd ze tweede achter de Zuid-Koreaanse Kim Ji-yoo. Hiermee veroverde ze de leiding in het wereldbekerklassement over 1000 meter.^[7] Op de 3000 meter aflossing veroverde ze met de aflossingsploeg, net zoals in Calgary, zilver achter Zuid-Korea. Dit deed de Nederlandse formatie, nadat ze in de halve finale de tweede tijd aller tijden (tevens een Nederlands record) hadden geschaatst achter Zuid-Korea dat een wereldrecord schaatste.^[8]

In het derde wereldbekerweekend in Shanghai, China pakte Schulting brons op de 1500 meter en brons op de 3000 meter aflossing.^[9][10] In het vierde wereldbekerweekend in Gangneung, Zuid-Korea pakte ze zilver op de aflossing.^[11]

Net zoals in het voorgaande seizoen 2015/2016 koos Schulting ervoor om het Nederlandse kampioenschappen afstanden te rijden. Ze deed mee op de 500 meter (zesde), 1000 meter (vierde) en de massastart (brons).^[12][13][14] Ze kwalificeerde zich bovendien met de resultaten op de 500 meter en 1000 meter voor de Europese kampioenschappen sprint. Hiervoor paste ze echter, omdat ze de voorkeur gaf aan het Nederlands kampioenschap shorttrack.^[15] Dit bleek een goede beslissing te zijn, daar ze naast het algemene klassement ook alle afstanden wist te winnen tijdens dit toernooi.^[16]

Na het teleurstellend verlopen Europees kampioenschap nam Schulting revance tijdens het vijfde wereldbekerweekend in Dresden, Duitsland. Ze won zilver op de 1000 meter achter de Canadese Marianne St-Gelais. Hiermee naderde ze de Zuid-Koreaanse leidster van de wereldbeker, Choi Min-jeong, en had ze opeens uitzicht op een eindoverwinning in de wereldbeker.^[17] In het zelfde weekend bezorgde ze Nederland ook een unicum in het vrouwenshorttrack; op de 1500 meter veroverde Schulting de allereerste gouden individuele wereldbeker voor Nederland. Tevens won ze met de aflossingsploeg goud op aflossing.^[18]

Tijdens het laatste wereldbekerweekend in Minsk, Wit-Rusland leek Schulting op weg naar een nieuwe medaille op de 1500 meter, maar in de laatste ronde was ze samen met de Chinese Han Yutong betrokken bij een zware valpartij. Ondanks haar val verzekerde ze zich toch van de tweede plaats in het eindklassement van de wereldbeker over 1500 meter.^[19] Deze val weerhield haar niet de dag erop te starten in de kwartfinale van de 1000 meter. Ze won haar serie en veroverde zo het eindklassement van de wereldbeker, omdat de Zuid-Koreaanse leidster Choi Min-jeong in Minsk niet startte. In de halve finale besloot ze daarom, uit voorzorg, niet meer te starten.^[20] Met de aflossingsploeg veroverde Schulting tevens een tweede plaats in het eindklassement van de wereldbeker.

Voor aanvang van seizoen 2018/2019 maakte Schulting bekend net als Ter Mors het shorttrack te gaan combineren met langebaanschaatsen.^[21] Daarbij kwam ze uit namens Team IKO. Op 29 november 2020 eindigde ze met drie persoonlijke records op de 500 en 1000 meter als derde op het NK sprint, achter Jutta Leerdam en Femke Kok.

In 2024 trad ze net als shorttracksters Angel Daleman en Selma Poutsma, en shorttrack-coach Dave Versteeg toe tot Team Essent. De shorttracksters bleven bij de nationale shorttrackploeg, maar zouden daarnaast bij Essent voor de langebaan trainen en wedstrijden rijden.^[22][23]

Tijdens de wereldbeker 2 in Peking wist Schulting de eerste grote internationale medaille te winnen, door als tweede te eindigen op de 500 meter achter de Poolse Kaja Ziomek-Nogal. Een uur later startte Schulting samen met Angel Daleman en Michelle de Jong op de teamsprint en won ze de gouden medaille in een baanrecord.^[24]

Later maakte Schulting bekend zich dit seizoen volledig op de langebaan te zullen richten, omdat ze nog te veel last van haar enkel had om door de bochten te shorttracken, maar ze verklaarde wel te hopen over een jaar de olympische titel op de 1000 meter shorttrack te verdedigen.^[25] Op het einde van het seizoen kwam ze hierop terug en koos ze volledig voor de langebaan.^[26][27]

Schulting weet zilver te winnen tijdens het Nederlandse kampioenschappen schaatsen sprint 2025 en plaatst zich hiermee voor het Europees kampioenschap dat twee weken later werd gehouden.^[28] Tijdens dit Europese kampioenschappen schaatsen werd het voor Nederland een volledig oranje podium. Schulting eindigt als derde wat de eerste grote kampioenschapsmedaille betekent op de langebaan.^[29]

• Peter van der Velde Bokaal voor shorttrackster van het jaar: 2016, 2017, 2018, 2019, 2021/2022
• Ridder in de Orde van Oranje-Nassau: 2018
• Jaap Eden Trofee voor Sportvrouw van het jaar: 2018