Susanne Komossa

Susanne Komossa
Persoonsinformatie
Geboortedatum	20 januari 1956
Geboorteplaats	Bochum
Overlijdensdatum	30 mei 2020
Overlijdensplaats	Rotterdam
Opleiding en beroep
Alma mater	Technische Universiteit Delft[1]
Beroep(en)	architect, auteur, academisch docent
Oriënterende gegevens
Werkgever(s)	Technische Universiteit Delft[1]
Erkenning en lidmaatschap
Lid van	Bond van Nederlandse Architecten
Portaal    Civiele techniek en bouwkunde

Dr. Ir. Susanne Komossa (Bochum, 20 januari 1956 – Rotterdam, 30 mei 2020) was een Nederlands architect met feministische inslag.

Komossa maakte al spoedig kennis met Nederland. Zoals zoveel Duitse gezinnen verbleef zij tijdens vakantieperioden langere tijd in Zeeland. Ze studeerde architectuur aan de Technische Hogeschool Delft, waar ze haar levensgezel Martin Aarts, die zich ontwikkelde tot stedenbouwkundig planoloog te Rotterdam, ontmoette. Ze was een van de weinige vrouwen in die faculteit. Er volgde een periode waarin ze werkte bij Architectenbureau Tuns & Horsting in Rotterdam. Vanaf 1991 werkte ze vanuit huis voor haar eigen bedrijf Komossa Architecten BNA.

Gedurende die tijd werkte ze ook aan haar promotie die in 2008 eindelijk plaatsvond. Ze werd daarin onder meer gestimuleerd door haar moeder, die opgroeide in een tijd dat dat eigenlijk onmogelijk was voor vrouwen. Haar proefschrift ontwikkelde ze verder naar Atlas van het Hollandse Bouwblok (stedelijke bouwblokken in Amsterdam en Rotterdam). Verder kwam er Kleur in hedendaagse architectuur, een in haar ogen vergeten aandachtspunt binnen de architectuur. Ze stak door haar enthousiasme soms schril af bij haar collegae.

Komossa was zelf ook jarenlang (hoofd)docent aan de TU Delft. Ze was lid van European Association for Architectural Education en was betrokken bij talloze instanties op het gebied van architectuur. Ze was ingeschreven bij de Koninklijke Bond van Nederlandse Architectenbureaus (BNA).

Er werd bij haar rond 2012 longkanker vastgesteld; ze wist daarvan te herstellen, maar kreeg een aantal jaren later opnieuw een diagnose kanker. Na chemokuren en bestralingen bleef alleen nog palliatieve zorg over.

Werk van haar is toepasselijk te bewonderen op het “Vrouweneiland” in Amsterdam Nieuw-Sloten. In 1992 schreef gemeente Amsterdam een verzoek aan architectenbureaus van architectes aan voor het ontwerp van woningen op genoemd eiland.