Stephen Smale

Stephen Smale
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	Doctor of Philosophy
Geboortedatum	15 juli 1930
Geboorteplaats	Flint
Beroep	wiskundige,[1] informaticus, academisch docent
Lid van	Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie, American Academy of Arts and Sciences, Braziliaanse Academie voor Wetenschappen, Econometric Society[2]
Academische achtergrond
Alma mater	Universiteit van Michigan (1948; 1957),[3][4] Grand Blanc Community High School (1948)[5]
Proefschrift	Regular curves on Riemannian manifolds
Promotor(s)	Raoul Bott[6]
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	topologie, differentiaalmeetkunde
Bekend van	Smale conjecture, Smale's problems, Morse–Smale system, Palais–Smale compactness condition, Blum–Shub–Smale machine
Prijzen en erkenningen	Oswald Veblen-prijs (1965),[7] Fields-medaille (1966), lid van de Econometric Society (1982),[2] Chauvenet Prize (1988),[7] Great Cross of the National Order of Scientific Merit (1994),[7] National Medal of Science (1996),[3] doctor honoris causa from the Pierre and Marie Curie University (1997),[8][9] Wolfprijs voor wiskunde (2007)[3]

Stephen Smale (Flint, Michigan, 15 juli 1930) is een Amerikaans wiskundige.

Hij werd in 1966 bekroond met de Fields-medaille voor zijn werk in verband met het vermoeden van Poincaré. Hij was meer dan drie decennia verbonden aan de wiskundefaculteit van de universiteit van Californië in Berkeley (1960-61 en 1964-1995).

Smale bewees in 1959 dat de georiënteerde diffeomorfismegroep van de tweedimensionale sfeer hetzelfde homotopietype heeft als de speciale orthogonale groep van 3×3 matrices. De stelling van Smale is een paar keer gereproduceerd en uitgebreid geweest, met name naar hogere dimensies in de vorm van het vermoeden van Smale.

Smale introduceerde de Morse-theorie in de wiskundige economie.

In 1998 stelde hij een lijst samen van 18 problemen in de wiskunde die in de 21e eeuw opgelost moesten worden, bekend als Smale's problemen. Deze lijst werd samengesteld in de geest van Hilberts lijst van problemen uit 1900. Smale's lijst bevat enkele van de originele Hilbert-problemen, waaronder de Riemann-hypothese en de tweede helft van Hilbert's zestiende probleem, die beide nog steeds niet opgelost zijn. Andere beroemde problemen op zijn lijst zijn onder andere het vermoeden van Poincaré (nu een stelling, bewezen door Grigori Perelman), het P = NP probleem, en de Navier-Stokesvergelijkingen, die allemaal zijn aangeduid als Millennium Prize Problems door het Clay Mathematics Institute.