Station Beauraing

De aanleg van spoorlijn 166 was onderdeel van een groter plan om de zuidelijke Ardennen economisch te ontwikkelen. De lijn werd gefinancierd door de Belgische staat en aangelegd door de Staatsspoorwegen.^[4] Beauraing kreeg een station van het type 1893, een standaardontwerp voor middelgrote stations in landelijke gebieden, gekenmerkt door:

• Een L-vormig gebouw met een woongedeelte voor de stationschef en een dienstgedeelte met kaartverkoop en wachtzaal.
• Een houten perronoverkapping (in 1968 vervangen door beton).
• Een goederenloods met een zijspoor voor landbouwproducten (gesloten in 1991).^[5]

De opening op 22 oktober 1895 werd gemarkeerd door een feestelijke treinrit met lokale dignitarissen, waaronder de burgemeester van Beauraing en vertegenwoordigers van de provincie Namen.^[6]

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de lijn zwaar gebruikt door de Duitse bezetter voor troepentransport en het afvoeren van hout uit de Ardennen. Het station van Beauraing ontsnapte aan grote schade, in tegenstelling tot stations zoals Station Dinant, dat in 1914 werd verwoest.^[7]

In de jaren 1920–1930 kende het station een hoogtepunt in reizigersaantallen, mede door:

• De opkomst van toerisme in de Ardennen (met name zomergasten uit Brussel en Luik).
• De landbouwsector, die melk, granen en vee per trein vervoerde naar steden als Namen en Charleroi.^[8]

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd spoorlijn 166 strategisch belangrijk voor de Duitse Wehrmacht als verbinding naar Frankrijk. In september 1944 werd het station van Beauraing gebombardeerd door geallieerde vliegtuigen, waarbij de goederenloods verwoest werd.^[9] Na de bevrijding volgde een snelle wederopbouw, maar het goederenvervoer nam geleidelijk af door de opkomst van vrachtwagens.

• 1960: Sluiting van het stationsrestaurant (geopend in 1902).^[10]
• 1985: Opbreking van spoor 4 (zijspoor voor goederen).^{[note 2]}
• 1991: Officiële sluiting van het goederenvervoer in Beauraing.^[11]

• 2007: Modernisering van de perrons en installatie van een automaat voor treinkaartjes.^[12]
• 1 oktober 2015: Sluiting van het loket; Beauraing wordt een onbemande stopplaats.^[13]
• 2020: Verkoop van het stationsgebouw aan een particuliere koper, die het ombouwde tot een woonhuis. De NMBS behield het perron en de sporen.^[3]
• 2023: Installatie van fietsenstallingen en een kiss-and-ride-zone als onderdeel van het NMBS-plan voor "groene mobiliteit".^[14]

Het gebouw is een voorbeeld van de standaardstationsarchitectuur type 1893, ontworpen door de dienst Bâtiments des Chemins de fer de l’État. Kenmerken:

• Materiaal: Rode baksteen met witte natuurstenen accenten (vensteromlijstingen, hoekstenen).
• Stijl: Eclectisch met neoclassicistische invloeden, typisch voor Belgische stations uit de late 19e eeuw.^[15]
• Indeling:
  • Begane grond: Dienstlokalen (kaartverkoop, telegraafkantoor), wachtzaal (eerste en tweede klasse gescheiden), en een kleine bagageruimte.
  • Verdieping: Woonruimte voor de stationschef en zijn gezin.
  • Bijgebouwen:
    • Een houten toiletgebouw (gesloopt in 1972).
    • Een goederenloods (verwoest in 1944, later vervangen door een kleinere metalen constructie).^[16]

Het station is niet beschermd als monument, maar wordt vermeld in de Inventaris van het Onroerend Erfgoed van het Waals Gewest als voorbeeld van 19e-eeuwse spoorwegarchitectuur.^[17]

• 1895–1960: Stoomtreinen tussen Dinant en Bertrix, met aansluiting op internationale treinen in Station Libramont (richting Luxemburg).^[18]
• 1960–1984: Dieseltreinstellen HLD 55 en HLD 45.
• 1984–heden: Elektrische treinstellen Type 41 (tot 2010) en Type 46 (sinds 2010).^[19]