Sophie Gail
| Sophie Gail | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Volledige naam | Edmée Sophie Garre | |||
| Geboren | Parijs, 28 augustus 1775 | |||
| Overleden | Parijs, 24 juli 1819 | |||
| Land | Frankrijk | |||
| Leermeester(s) | François-Joseph Fétis | |||
| Belangrijkste werken | Celui qui sut toucher mon coeur Les deux jaloux La Sérénade | |||
| (en) Allmusic-profiel | ||||
| (en) Discogs-profiel | ||||
| (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Sophie Gail (geboren als Edmée Sophie Garre; Parijs, 28 augustus 1775 - aldaar, 24 juli 1819) was een Franse zangeres, pianiste en componiste. Zij schreef onder andere een vijftal komische opera's.
Levensloop
Sophie was de dochter van de aristocrate Marie-Louise Adélaïde Colloz en hofchirurg Claude-François Garre. Al op jonge leeftijd speelde ze goed piano en als veertienjarige publiceerde zij haar romance Il est vrai que Thibaut mérite.[1] In 1790 werden enkele van haar liederen gepubliceerd in de muziekuitgaven van Louis de La Chervardière en Antoine Bailleux.
In 1795 huwde Sophie met filoloog Jean Baptiste Gail (1755-1829). Het huwelijk hield niet lang stand en in 1801 gingen ze weer uit elkaar.
Carrière
Tijdens de Franse Revolutie was Sophie haar fortuin kwijt geraakt, dus ze moest nu voor inkomsten zorgen. Ze trad op als zangeres en pianiste, maakte een succesvolle tournee door Spanje en Zuid-Frankrijk en componeerde diverse muziekstukken. In Parijs leidde ze een eigen salon, waar ze tussen 1808 en 1810 de gastvrouw was van zangers en componisten.
Sophie volgde zanglessen bij Bernardo Mengozzi en muziektheorie bij François-Joseph Fétis, Ferdinando Paër en Sigismund Neukomm.
In 1816 was Sophie in Londen, waar ze als zangeres optrad. Twee jaar later maakte zij een muziektournee door Duitsland en Oostenrijk, samen met de zangeres Angelica Catalani.
Komische opera
In 1813 werd Sophies eerste komische opera opgevoerd: Les deux jaloux. Deze opera was succesvol, maar haar tweede opera werd een stuk minder goed ontvangen. De twee opera's die ze in 1814 liet opvoeren, mislukten zelfs; dit zou overigens vooral hebben gelegen aan de zwakke libretti.
Voor het libretto van haar nieuwe opera La Sérénade (1818) koos Sophie dan ook voor de gerenommeerde schrijfster en muzikante Sophie Gay, die een tekst schreef op basis van een werk van Jean-François Regnard uit 1694. De opera werd een succes en zowel Les deux jaloux als La Sérénade bleven lange tijd zeer populair en werden vele malen opnieuw opgevoerd.[2]
Overlijden
In 1819 overleed Sophie Gail aan tuberculose. Ze werd begraven op Père-Lachaise.
Haar voormalige docent Fétis schreef ter ere van haar een Miserere,[3][4] terwijl Neukomm de Elégie sur la mort de Sophie Gail pour le Piano forté componeerde.
Kinderen
Sophie had in totaal vier zonen. De oudste was Jean François (1795–1845), die ze kreeg met haar echtgenoot Jean-Baptiste Gail. Tussen 1800 en 1805 kreeg Sophie nog drie zonen, maar die hadden allemaal een andere vader.
Werken
Als componiste schreef Sophie Gail diverse liederen en romances. Het lied Celui qui sut toucher mon coeur werd wel het meest populair en het thema is door zeker vijf andere componisten hergebruikt voor hun eigen instrumentale composities.
Sophie componeerde vijf komische opera's, alle eenakters, die werden opgevoerd door de Opéra-Comique in het Théâtre Feydeau:
- Les deux jaloux (1813)
- Mademoiselle de Launay à la Bastille (1813)
- Angéla, ou L'atelier de Jean Cousin (samen met François-Adrien Boieldieu, 1814)
- La Méprise (1814)
- La Sérénade (1818)
Hieronder volgt een selectie van de overige werken van Sophie Gail:
- Deux airs (1797), voor het drama Montoni ou le Château d'Udolphe van A. Duvalpour
- N'est-ce pas elle (1807), romance met pianobegeleiding
- Heure de soir (1808), romance met piano- of harpbegeleiding
- Il est vrai que Thibaut mérite (1814), romance gebaseerd op de opera Les deux jaloux
- Prière aux songes (1815), nocturne voor twee stemmen met piano- of harpbegeleiding
- Vier airs (1820), voor een of twee stemmen met piano
- (en) Philip E.J. Robinson; Sarah Hibberd, Gail (Garre), (Edmée) Sophie. Groove Music Online (2001).
- (fr) Sophie Gail (Edmée) (1775-1819). www.musicologie.org. Geraadpleegd op 20 december 2025.
- (fr) Florence Launay, GAIL Sophie. Présence compositrices. Geraadpleegd op 22 december 2025.
- ↑ “Romances d’Empire, Sophie Gail 1775-1819” (3 januari 2023). Geraadpleegd op 20 december 2025.
- ↑ (en) Letzter, Jacqueline (12 augustus 2001). Women Writing Opera: Creativity and Controversy in the Age of the French Revolution. University of California Press, pp. 40-42. ISBN 978-0-520-22653-1.
- ↑ Happy Birthday, Edmée Sophie Gail (1775-1819). Répertoire International des Sources Musicales (25 augustus 2016). Geraadpleegd op 20 december 2025.
- ↑ Miserere mei Deus miserere mei, Coro, pf in G minor. opac.rism.info. Geraadpleegd op 20 december 2025.
