Segelflugzeugführerabzeichen
| Segelflugzeugführerabzeichen | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Het Segelflugzeugführerabzeichen. | ||||
Uitgereikt door .svg.png){kind=small} nazi-Duitsland | ||||
| Type | Steckkreuz | |||
| Bestemd voor | Personeel van de Luftwaffe wat de opleiding tot zweefvliegtuig piloot succesvol hadden gevolgd. | |||
| Status | In onbruik geraakt | |||
| Beschrijving | Zie het versiersel | |||
| Statistieken | ||||
| Instelling | 16 december 1940[1][2][3][4][5][6][7] | |||
| Eerst uitgereikt | 1942 | |||
| Totaal uitgereikt | Onbekend | |||
| Volgorde | ||||
| Volgende (hoger) | Geen | |||
| Gelijkwaardig | Flieger-Erinnerungsabzeichen | |||
| Volgende (lager) | Geen | |||
| ||||
Segelflugzeugführerabzeichen (Nederlands: Insigne voor Zweefvliegtuigpiloten) werd op 16 december 1940 door de rijksminister van Luchtvaart en opperbevelhebber van de Luftwaffe, Hermann Göring ingesteld.
Het insigne kon worden toegekend aan leden van de Luftwaffe die zich hadden onderscheiden en hun waarde hadden bewezen na het behalen van hun zweefvliegbrevet (L). Het is een van de zeldzaamste functionele onderscheiding van de Luftwaffe.
Geschiedenis
Het oorspronkelijke idee om een functionele onderscheiding voor vrachtzweefvliegtuigpiloten te creëren kwam van de 7. Flieger-Division (een luchtlandingseenheid) onder het bevel van Generalleutnant Richard Putzier. De staatssecretaris en Generalfeldmarschall van het Rijksluchtvaartministerie Erhard Milch verzocht vervolgens de 7. Flieger-Division om een aantal ontwerpen in te dienen, wat zij vervolgens ook deden.[7]
Nadat Göring het ontwerp van de Berlijnse grafisch kunstenaar Wilhelm Ernst Peekhaus had goedgekeurd, produceerde de firma C.E. Junker uit Berlijn een eerste prototype en pas iets later, in de herfst van 1940, begon de productie van het insigne.
Het versiersel
Het hoogovaalvormige versiersel toont in het midden op de krans ligt een Luftwaffe-adelaar, wat symbool staat voor het glijden en zweven van een vrachtzweefvliegtuig. De krans is van eikenbladeren met de afmetingen van: 55 mm hoog en 42 mm breed.[2][7] Op het onderste snijpunt van de krans is het hakenkruis te zien. De afmetingen van de Luftwaffe adelaar: 55 mm spanwijdte en hoogte 15 mm.[7] Aan de achterkant is het met twee klinknagels aan de krans bevestigd.[2]
Het insigne werd gemaakt van tombak (een koper-zinklegering die op goud lijkt) (later fijn zink).
De opdracht voor de productie van de vele insignes werd voornamelijk aan de Berlijnse firma C.F. Juncker en de gebroeders Schneider in Wenen gegund.
Het versiersel werd gepresenteerd in een donkerblauwe cassette met stencil opschrift in gouden[8][9], Angolia vermeldt: zilveren[2] gotisch schrift. Het heeft aan de binnenzijde een blauwe satijnen voering aan de bovenkant en een blauwe fluwelen voering aan de onderkant. Een oorkonde ondertekend door de bevelvoerend officier of de verantwoordelijke officier voor onderscheidingen en het zweefvliegbrevet (L).[2][6]
Kwalificatie voor toekenning
Het insigne kon alleen worden toegekend aan actieve militairen, zelfs degenen met verlof, mits ze de vereiste proefperiode hadden voltooid en een zweefvliegbrevet (L) hadden behaald. Hetzelfde gold voor ambtenaren en leden van het ingenieurs- en navigatiekorps tijdens hun verlof. Indien de gedecoreerde van het insigne (of een andere Luftwaffe insigne) minstens vier jaar had gehad en eervol met pensioen was gegaan bij de Luftwaffe, ontving hij of zij in plaats daarvan de Flieger-Erinnerungsabzeichen; deze werd eerder toegekend in geval van ontslag vanwege ongevallen buiten de eigen wil.
Draagwijze
Het insigne werd als Steckabzeichen op de linkerborstzak gedragen, net onder het IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse of een daaraan gelijkwaardige militaire onderscheiding.[5][2][3] De stoffen variant van het insigne werd ook toegestaan op het flying suit.[10]
Na de Tweede Wereldoorlog
Na de capitulatie van Duitsland verboden de geallieerde mogendheden het dragen van Duitse onderscheidingen, waaronder die van vóór 1918. In de DDR bleef dit verbod onverkort van kracht.
Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit die het dragen van onderscheidingen met hakenkruizen of SS-runen verbood. Het dragen, verzamelen, tentoonstellen en afbeelden van dergelijke insignes werd sindsdien wettelijk gereguleerd. Een aantal onderscheidingen werd daarna in een “gedenazificeerde” uitvoering opnieuw toegestaan, waarbij het hakenkruis en soms ook de adelaar werden verwijderd.[11]
Externe links
Zie ook
- Flieger-Erinnerungsabzeichen
- Flugzeugführerabzeichen
- Ridderorden en onderscheidingen van nazi-Duitsland
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Segelflugzeugführerabzeichen op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Glider Pilot Badge op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- (en) Angolia, John R. (1976). For Fuhrer and Fatherland: Military Awards of the Third Reich, 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, p. 190. ISBN 0912138149.
- (en) Ailsby, Christopher (1987). Combat Medals of the Third Reich (PDF). Patrick Stephens, Wellingborough, Northamptonshire, p. 204. ISBN 0805598222.
- (en) Lumsden, Robin (2001). Medals and Decorations of Hitler's Germany (PDF). Airlife Publishing Ltd, Engeland, p. 68. ISBN 9781840371789.
- (de) Doehle, Heinrich (1945). Die Auszeichnungen des Grossdeutschen Reichs (PDF). Verlag E.O. Erdmenger & Co K.G., Berlijn, p. 141. ISBN 3931533433.
- (de) Klietmann, Kurt-G. (2004). Auszeichnungen Des Deutschen Reiches 1936-1945 (PDF), 11. Motorbuch Verlag, Stuttgart, p. 186. ISBN 3879436894.
- (en) Littlejohn, David, Col. C.M. Dodkins (1968). Order, Decorations, Medals and Badges of the Third Reich (including the Free City of Danzig), 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, Verenigde Staten, p. 173. ISBN 9780854200801.
- ↑ (de) Lexikon der Wehrmacht: Segelflugzeugführerabzeichen. Geraadpleegd op 7 november 2025.
- 1 2 3 4 5 6 Angolia, 1976, p.190.
- 1 2 Littlejohn 1968, p.173.
- ↑ Ailsby 1987, p.204.
- 1 2 Doehle 1945, p.141.
- 1 2 Lumsden 2001, p.68.
- 1 2 3 4 Klietmann 2004, p.186.
- ↑ (de) von Eicke Auctions and Appraisals: Etui Segelflugzeugführerabzeichen. Geraadpleegd op 7 november 2025.
- ↑ (en) blogspot.com: donkerblauwe cassette van C.F. Juncker. Geraadpleegd op 7 november 2025.
- ↑ (en) Wehrmacht awards: Glider Pilot Badge. Geraadpleegd op 7 november 2025.
- ↑ (de) Ordensjournal. p.19.
