Roosseno Soerjohadikoesoemo

Roosseno Soerjohadikoesoemo
Rooseno soerjohadikusumo (1953)
Algemene informatie
Geboortedatum	2 augustus 1908
Geboorteplaats	Madiun
Overlijdensdatum	15 juni 1996
Overlijdensplaats	Indonesië
Werk
Beroep	academicus, ambtenaar, ingenieur
Werkgever(s)	Institut Teknologi Bandung
Functies	rector van ITB/THB, minister van openbare werken en huisvesting, minister van vervoer
Studie
School/universiteit	Koninklijk Instituut voor Technisch Hoger Onderwijs in Nederlands-Indië, SMA Negeri 3 Yogyakarta
Persoonlijk
Talen	Indonesisch, Engels, Nederlands
Diversen
Deelnemer aan	Bandungconferentie
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Roosseno Soerjohadikoesoemo ( Madiun, 2 augustus 1908 - Jakarta, 15 juni 1996) was ingenieur, wetenschapper, politicus en hoogleraar aan het Institut Teknologi Bandung (ITB). Hij studeerde in mei 1932 af als civiel ingenieur aan de toenmalige Technische Hoogeschool te Bandoeng.Hij was tevens minister van Openbare Werken en minister van Communicatie in het kabinet van Ali Sastroamidjojo I. Hij kreeg de bijnaam de Vader van het Indonesische Beton en was degene die president Soekarno voorstelde de Faculteit Ingenieurswetenschappen aan de Universiteit van Indonesië op te richten. Hij werd op 17 juli 1964 benoemd tot decaan van de faculteit.

Roosseno werd op 2 augustus 1908 in Madiun geboren als zoon van Raden Roostamadji Soemodiwiryo en Raden Rara Endran Soemodilogo. Op 8-jarige leeftijd overleed zijn moeder en kreeg hij een stiefmoeder, een dochter van sultanHamengkubuwana VI, sultan van Yogyakarta.

Hij volgde de basisschool in Ngawi en vervolgde zijn opleiding in Madiun en Yogyakarta tot hij zijn middelbareschooldiploma (AMS B, Algemene Middelbare School) behaalde. Een gedenkwaardige ervaring voor Roosseno tijdens zijn AMS B-opleiding was de succesvolle reparatie van een stoomwals. Vanwege dit succes motiveerde zijn leraar, ir. W. Swaan^[1], hem om ingenieur te worden.

In 1928 vervolgde hij zijn studie aan de Technische Hoogeschool te Bandoeng (nu ITB). Toen hij aan de THS Bandung begon, werd hij sterk gemotiveerd door de mythe dat blanken beter geschikt waren voor wetenschap en techniek, terwijl mensen van kleur alleen geschikt waren voor dagdromen. Hij studeerde in mei 1932 cum laude af, hij behoorde samen met Mohammad Thahir tot de twee inlandse Indonesische afgestudeerden van de Technische Hoogeschool in die periode (Er waren toen tien afgestudeerden, waarvan een van Chinese afkomst).^[2] De belangstelling voor de civiele techniek was onder Indische studenten niet groot, en zeker niet voor de waterbouwkunde, Hij specialiseerde zich in beton en cnstructiemechanica, een andere bekende afgestudeerde van de TH Bandoeng was ir. Sedyatmo (afgestudeerd in mei 1934) die zich in grondmechanica specialiseerde en natuurlijk Soekarno, die in 1925 bij professor Wolff Schoemaker afstudeerde als civieltechnisch ingenieur.

In juli 1932 trouwde Ir. Rosseno met Raden Ayu Oentari.

in 1934 werd hij gekozen in de gemeenteraad van Bandung.^[3]

Hij begon zijn carrière als ondernemer in Bandung en richtte daar op aan de Jalan Banceuy in 1933 het Ingenieursbureau Roosseno en Soekarno op. Soekarno was korte tijd werkzaam als architect bij dit ingenieursbureau. Soekarno liet echter het meeste technische werk over aan Roosseno.

Roosseno was een van de oprichters van de Faculteit Ingenieurswetenschappen aan de Gadjah Mada Universiteit in Yogyakarta.

Tijdens de Japanse bezetting, op 1 april 1944, werd Roosseno benoemd tot hoogleraar (Kyodju) in de betonwetenschappen aan de Bandung Kogyo Daigaku (een technische hogeschool, opgericht door de Japanse bezettingsregering op de locatie van de TH Bandung, die in 1942 sloot).

Op maandag 20 augustus 1945 vond in de Westzaal van de de hogeschool Bandoeng de overdracht van de Bandung Kogyo Daigaku van het Japanse leger aan de regering van de Republiek Indonesië plaats (dus niet aan de Nederlandse koloniale overheid). Een groep aspirant-Indonesische ingenieurs: Soenaryo, Soewandi Notokoesoemo, Abidin en Roosseno namen de Kogyo Daigaku over van het Japanse leger. Kort daarna werd de technische hogeschool heropend onder de naam Sekolah Tinggi Teknik Bandung (STT Bandung) onder leiding van prof. ir. Roosseno.

In november 1945 werd de STT Bandung verplaatst naar Yogyakarta en heette nu STT Bandung in Yogya. Dankzij de inspanningen van ir. Wreksodiningrat (afgestuderd in Delft in 1919^[4], hij wordt in Nederlandse literatuur Notodhiningrat genoemd en was irrigatie ingenieur) werd de school op 17 februari 1946 heropend, met prof. ir. R. Roosseno als voorzitter. Roosseno leidde die school tot hij op 1 maart 1947 werd vervangen door prof. ir. Wreksodiningrat.

Op 1 september 1948 werd hij in 1959 benoemd tot buitengewoon hoogleraar gewapend betonconstructie aan de Faculteit Technische Ingenieurswetenschappen van de Universiteit van Indonesië (ITB). Dit werd gemarkeerd door het uitspreken van zijn inaugurale rede getiteld "Vormgeving en minimal materiaalverbruik in gewapend beton" ( in het Nederlands). Zo was hij de eerste inlandse professor aan de afdeling civiele techniek van het ITB. In 1948 verhuisde Rooseno naar Jakarta en richtte hij het ingenieursbureau “Consulting Engineer” op.

Na soevereiniteitsoverdracht sloot hij zich in de jaren vijftig aan bij de Grote Indonesische Partij (Partai Indonesia Raya, Parindra) en bekleedde hij drie ministersfuncties, waaronder die van minister van Openbare Werken en Energie en minister van Transport. Gedurende die tijd bleef hij actief in het onderwijs: hij was professor aan het ITB en de Faculteit Ingenieurswetenschappen van de Universiteit van Indonesië (UI), en directeur van de Nationale Hogeschool voor Ingenieurswetenschappen (STTN) in Jakarta.

Hij stond met name ook bekend om zijn actieve docentschap aan de afdeling Civiele Techniek van het ITB in Bandung.

Als expert in gewapend beton heeft Rooseno aan talloze belangrijke projecten gewerkt, waaronder bruggen, havens, gebouwen en hoogbouwhotels. Hij heeft maar liefst veel gepubliceerd in het Indonesisch, Engels en Nederlands en heeft tevens zijn autobiografie voltooid. In internationale betonkringen was Rooseno lid van de International Association for Bridge and Structural Engineering (IBSE) in Zürich en de Federation International de Precontreinte (FIP). In Indonesië was Rooseno voorzitter van het Borobudur Restauratieteam, de Jakarta Technical Advisory Board for Construction (BPTP) en de Indonesian National Implementation Association (Gapensi), die meer dan 30.000 aannemers als leden telt. Rooseno was tevens directeur van drie bedrijven: Biro Insinyur Exakta NV, Freyssinet Indonesia Ltd en Biro Oktroi Patent Roosseno.

De Indonesische regering kende hem de loyaliteitsmedaille toe voor zijn bijdragen aan de bouw van het Senayan Asian Games Complex (1962). Andere onderscheidingen zijn onder meer een eredoctoraat in de ingenieurswetenschappen van het ITB (1977) en de Grote Mahaputra Ster (1984). In 2022 opent de Faculteit Ingenieurswetenschappen van de Gadjah Mada Universiteit (UGM) een nieuw gebouw). Het gebouw krijgt de naam Prof. Roosseno Soerjohadikoesoemo Smart and Green Learning Center (SGLC).

• (Oktober 1938). De berekening van symmetrische Vierendeelliggers met evenwijdige randen met de hulp van invloedsgroothede. De Ingenieur in Nederlandsch-Indië, October 1938, No. 10.  (10)
• (juni 1958). De toepassing van gewapend beton bruggen in verstijfde staafboog-constructie. De Ingenieur in Nederlandsch-Indië  (6): II-74
• (augustus 1938). Een boogaquaduct tevens rijbrug over de Kali Baroe. De ingenieur in Nederlandsch-Indië  (8): II-91
• (november 1939). Versterking van een gewapend beton liggerbrug over de Tjimanoek bij Leuwidaoen (Garoet). De ingenieur in Nederlandsch-Indië  (11): I-174
• (januari 1940). Balkligger met binnenwaarts gerichte oplegreacties. De Ingenieur in Nederlandsch-Indië  (1): II-29
• Vormgeving en minimum materiaalverbruik in gewapend beton, Inaugurale rede Bandung. Vorkink, Bandung (1949).
• (juni 1951). De methode Cross toegepast op liggers en raamwerken met rechte vouten. De Ingenieur in Nederlandsch-Indië  (6): II-25