Roger Lallemand

Roger Lallemand (Quevaucamps, 17 januari 1932 – Sint-Gillis, 20 oktober 2016) was een Belgisch politicus voor de Parti Socialiste (PS).

Biografie

Als doctor in de rechten en licentiaat in de Romaanse filologie aan de Université libre de Bruxelles (ULB) werd Roger Lallemand beroepshalve advocaat aan de balie van Brussel. In 1971-1972 was hij voorzitter van de Conferentie van de Jonge Balie in Brussel. Hij trad op als advocaat voor FLN-militanten tijdens de Algerijnse Oorlog, de voor deelname aan de guerrilla in Bolivia veroordeelde Régis Debray en de voor het uitvoeren van abortussen veroordeelde Willy Peers. Hij verdedigde ook ULB-hoogleraar Michel Vincineau, die samen met zijn partner een homosauna uitbaatte en was gearresteerd voor het exploiteren van een bordeel. Het proces droeg ertoe bij dat homoseksualiteit niet langer als misdrijf tegen de openbare zeden werd beschouwd.

Hij was:

directeur van het Centre de sociologie de la littérature aan de ULB (1970-1973),
lid van de raad van bestuur van de ULB (1970-1973, 1994-2002),
samen met Luc Coene afwisselend ondervoorzitter en voorzitter van de Koninklijke Muntschouwburg,
voorzitter van de Fondation du Judaïsme de Belgique (2004-2013),
voorzitter van het Archives et Musée de la Littérature,
lid van de Haut Conseil de la francophonie,
voorzitter van de Brusselse afdeling van Présence et Action Culturelles (PAC),
samen met Annemie Neyts covoorzitter van de Commissie voor Interculturele Dialoog (2004-2005),^[1]
lid van het Belgisch Raadgevend Comité voor Bio-ethiek.

Lallemand was lid van de Brusselse loge Les Amis Philanthropes nº 1 van het Grootoosten van België en bevriend met Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir.^[2]

Politicus

Voor de PS zetelde Lallemand lange tijd in de Senaat. Van 1979 tot 1985 was hij er gecoöpteerd senator en van 1985 tot 1999 rechtstreeks verkozen senator. Hierdoor zetelde hij van 1985 tot 1991 automatisch ook in de Raad van de Franse Gemeenschap. In de Senaat was hij van 1985 tot 1991 voorzitter van de PS-fractie. Dit mandaat werd onderbroken toen hij van maart tot mei 1988 voorzitter van de Senaat was. Tevens was hij van 1983 tot 2006 gemeenteraadslid van Elsene.

Op 3 april 1990 werd zijn wetsvoorstel om abortus provocatus onder bepaalde voorwaarden niet meer strafbaar te maken, dat hij in de Senaat samen met Lucienne Herman-Michielsens indiende, door het Federaal Parlement bij wisselmeerderheid goedgekeurd. Deze wet wijzigde de artikelen 348, 350, 351 en 352 van het Strafwetboek en hief artikel 353 op en is een van de minst restrictieve abortuswetgevingen van de wereld. Hij zette zich ook in voor de wet betreffende het auteursrecht en de naburige rechten (1994), de Negationismewet (1995), wetgeving tegen antipersoonsmijnen (1997) en de euthanasiewet (2002). Na de goedkeuring van deze laatste wet werd hij - samen met Wim Distelmans - voorzitter van de Federale Controle- en Evaluatiecommissie Euthanasie. Op Europees vlak was hij betrokken bij de opstelling van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2000).

In 2013 kwam aan het licht dat Lallemand cliënt was bij de Zwitserse bank HSBC, een instelling die Belgen hielp belastingen te ontwijken en hun vermogen uit het zicht van de fiscus te houden.^[3]

Eretekens

België: Grootkruis Orde van Leopold II (9 juni 1999)^[4]
Frankrijk: Commandeur Legioen van Eer (1991)
Beaumarchais-medaille van de Société des auteurs et compositeurs dramatiques (1992)
Erevoorzitter van de Senaat (1999)
Minister van Staat (2002)