Riva Group
| Riva Forni Elettrici S.p.A. | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Locatie | ||||
| Land van hoofdzetel |  Italië | |||
| Hoofdkantoor | Milaan | |||
| Industrie en producten | ||||
| Industrie(ën) | Staalindustrie | |||
| Producten/ |
Staven, betonwapening, staaldraad, profielen | |||
| Status en tijdlijn | ||||
| Oprichting | 1954 | |||
| Bedrijfsstructuur | ||||
| Rechtsvorm | S.p.A. | |||
| Oprichter(s) | Emilio en Adriano Riva | |||
| Sleutelfiguren | Claudio Riva (President) | |||
| Aantal werknemers | ca. 5500 (2021) | |||
| Financiën | ||||
| Omzet/jaar | € 4,37 miljard (2021)[1] | |||
| Links | ||||
| Website | www.rivagroup.com | |||
| ||||
De Riva Group, officieel Riva Forni Elettrici, is het grootste staalconcern van Italië en een van de grootste Europese staalconcerns. In 2022 stond het op de negenenzestigste plaats op de wereldranglijst van staalproducenten, opgesteld door de World Steel Association[2] Het is ook de grootste Europese producent van elektrisch ovenstaal, dus met een productie op basis van het hergebruik van ijzerhoudend schroot, in een logica van circulaire economie en lage CO2-uitstoot.[3][4]
Activiteiten
De productie bestaat vooral uit langgewalste producten. Het telt zo’n 5500 medewerkers wereldwijd en het heeft 29 fabrieken in Italië, Duitsland, Frankrijk, België, Spanje en Canada.
Geschiedenis
Het bedrijf werd in 1954 opgericht door Emilio Riva (1926-2014) en Adriano Riva (1931-2019). De eerste bedrijfsactiviteit was de handel in schroot, maar twee jaar later werden de activiteiten uitgebreid met de productie van staal en staalproducten. De staalproductie begon in 1957 in Caronno Pertusella (Varese), waar de eerste productiefabriek met een elektrische oven werd gebouwd. In 1964 werd in Italië voor het eerst een drielijns gebogen continugietfabriek geïnstalleerd, vervaardigd door het fabrieksingenieursbedrijf door ingenieur Luigi Danieli als werktuigbouwkundig ingenieur en ingenieur Enzo Colombo als ontwerper. De vroege acceptatie van continugieten in vergelijking met concurrenten werd dus een van de belangrijkste bronnen van concurrentievoordeel voor het bedrijf, dat in de daaropvolgende jaren zijn expansieproces in Italië en in het buitenland begon. In 1957 werd 30.000 ton staal geproduceerd en vijf jaar later was dit gestegen naar 190.000 ton. Steeg de productie naar zo'n 300.000 ton op jaarbasis.[5]
Eind jaren tachtig kocht Riva van Cockerill-Sambre de warmwals nummer 3 in Charleroi-Marcinelle met een capaciteit van 750.000 ton staal per jaar. Voor de aanvoer van staal werd een nieuwe vlamboogoven gebouwd. De combinatie is verder gegaan onder de naam Thy-Marcinelle en levert vooral staaldraad met een maximale diameter van 17.2 millimeter. Na de Duitse hereniging kon het in 1992 twee staalbedrijven, Brandenburger Elektrostahlwerke en Henningsdorfer Elektrostahlwerke, kopen in de omgeving van Berlijn van de Treuhandanstalt.
In april 1995 verdubbelde de omvang van het bedrijf door de overname van Ilva van het Italiaanse staatsbedrijf Istituto per la Ricostruzione Industriale. Een belangrijk onderdeel in deze aankoop was de hoogovens bij de Zuid-Italiaanse stad Tarente. Produceerde in 1994 Riva nog zo’n 5,8 miljoen ruwstaal en 5 miljoen ton gewalste staalproducten, na de overname van Ilva steeg dit naar 14,6 miljoen ton en 12,8 miljoen ton respectievelijk. De holding Riva FIRE - van Finanziaria Industriale Riva Emilio - had twee bedrijven onder zich: Riva Acciaio en Ilva.
In 2006 was Riva een jaarproductie van 18,2 miljoen ton staal de op negen na grootste staalproducent ter wereld en de op twee na grootste van de Europese Unie. De omzet in dat jaar was 9,5 miljard euro en er werkten iets meer dan 25.000 mensen.
Vanaf de installatie van de eerste continugietmachine (1964) tot op de dag van vandaag is de Groep blijven investeren in technologische innovatie om staal te produceren met behulp van vlamboogovens uit ijzerhoudend schroot, waardoor de oneindige recycleerbaarheid van staal wordt verbeterd.[6] In dit opzicht verwierf de Riva Group in 2022 acht locaties voor het verzamelen en verpletteren van ijzerhoudende materialen, waarbij het bedrijf Trentetrois werd opgericht.[4][7]
Gruppo Riva is ook actief op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, met name met betrekking tot technologische innovatie. Sinds de jaren '90 heeft het bedrijf bijvoorbeeld een onderzoeks- en ontwikkelingslaboratorium opgezet in zijn fabriek in Lesegno (CN), waar hightech apparatuur staat. Een daarvan is de Gleeble 3800 thermomechanische simulator - de enige in zijn soort in Italië met zijn potentieel - die wordt gebruikt om de volledige staalverwerkingscyclus te reproduceren op op maat gemaakte testmonsters. Vanuit technologisch en productieoogpunt maakt dit het mogelijk om thermische, chemische en mechanische analyses en tests uit te voeren op verschillende soorten metalen, waarbij op monsters van een paar honderd gram wordt nagebootst wat vervolgens op grote schaal wordt geproduceerd (honderden en duizenden tonnen).[3][8]
Het concern werd geleid door oprichter Emilio Riva als voorzitter tot 30 april 2014, de dag van zijn overlijden. Hij wordt opgevolgd door Claudio Riva, de huidige voorzitter van het concern.
Structuur en bedrijfsgegevens
Door de jaren heen heeft de Riva Group, door een reeks overnames en strategische operaties, een uitgebreid netwerk van productiefaciliteiten opgebouwd waardoor zij in verschillende landen kan opereren: Italië, Frankrijk, Duitsland, België, Canada en Spanje. Het heeft ook een fabriek in Canada.[9]
Onderscheidingen
Voor zijn rol in de herstructurering van de Europese staalindustrie ontving Emilio Riva de volgende onderscheidingen: Grootkruis van Verdienste van de Koning van België (2000), Ridder in de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland (2002) en het Franse Legioen van Eer (2005).[10] Étienne Davignon verklaarde, in het begin van de jaren 1980 als Europees commissaris, inzake het "Plan Davignon" voor de vernieuwing van de staalindustrie op het oude continent dat "de staalindustrie geen industrie is als alle andere en de Riva-groep geen staalconcern is als alle andere" en noemde Emilio Riva "een levend bewijs van een dynamische en optimistische visie op particulier ondernemerschap".[11]
In september 2021 ontvingen de fabrieken van de Riva Group in Valle Camonica de 2020/2021 Safety Award, uitgereikt door de Italiaanse Metallurgievereniging voor interventies op het gebied van gezondheid en veiligheid op het werk.[12]
- (en) Bedrijfswebsite. Riva Forni Elettrici. Geraadpleegd op 15 maart 2022.
- ↑ Riva jaarverslag 2021, geraadpleegd op 19 November 2025
- ↑ (en) 2022/2021 top steel-producing companies, World Steel Association, 2022
- 1 2 (it) Il laboratorio della Riva di Lesegno: unico in Italia con il sistema di simulazione dell’acciaio, Provincia Granda, 4 maart 2021
- 1 2 (fr) Sous le pont de Cheviré, l’entreprise italienne Riva acier arrive sur le site du broyeur de métaux, Ouest France, 14 december 2022
- ↑ Group's History. www.rivagroup.com. Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ Agenzia per la protezione dell’ambiente e per i servizi tecnici, Il ciclo industriale dell’acciaio da forno elettrico in Italia (1 oktober 2004). Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ (en) hchvctscts, Hoche Avocats assists Derichebourg Environnement in the sale of eight metal waste collection and recycling sites to the Riva steel group in January 2023. Hoche Avocats (6 februari 2023). Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ Riva Acciaio - Lesegno (CN). www.rivagroup.com. Gearchiveerd op 12 augustus 2024. Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ Production Sites. www.rivagroup.com. Gearchiveerd op 24 juni 2024. Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ Emilio Riva. www.rivagroup.com. Gearchiveerd op 12 augustus 2024. Geraadpleegd op 27 november 2025.
- ↑ Balconi, Margherita (1995). Voorwoord aan Riva 1954-1994. Giampiero Casagrande editore, p. 2.
- ↑ Bandi per metallurgisti dell'associazione Aim. www.aimnet.it. Geraadpleegd op 27 november 2025.