René Notten

Hij werd geboren in het dorp Hengelo in de Achterhoek. Hij voetbalde in zijn jeugdjaren bij dorpsclub PAX. De veel scorende aanvaller kwam als zeventienjarige in 1967 in het eerste elftal. In het seizoen 1967/68 werd hij met PAX kampioen in de vierde klasse. Notten was topschutter met 29 doelpunten. Hij werd geselecteerd voor het Gelders elftal.^[1] Hij stond in de belangstelling van De Graafschap waar hij ook meetrainde. Toch koos hij in juni 1968 voor het betere aanbod van FC Twente.^[2]

De overgang van de vierde klasse naar de Eredivisie bleek groot. Notten debuteerde bij FC Twente op 8 september 1968 als invaller voor spits Jan Jeuring, thuis tegen ADO (2-0). Hij kwam in zijn eerste seizoen tot acht optredens in de hoofdmacht. Op 19 november 1969 werd hij opgeroepen voor Jong Oranje. Hij speelde als aanvaller in de met 2-0 gewonnen interland tegen Jong Italië.^[3] Bij FC Twente moest hij zich richten op een plek op het middenveld. Hij oefende daarvoor extra met assistent-trainer Spitz Kohn. In de eerste helft van het seizoen 1969/70 stond hij in de basis, maar na de winterpauze verdween hij weer uit het elftal. Hij verhuisde in 1970 van Hengelo naar Enschede. Om meer regelmaat te krijgen, besloot hij ook voor halve dagen te gaan werken als kok.^[4] Hij kreeg steeds meer speeltijd van trainer Kees Rijvers en met ingang van het seizoen 1971/72 was hij een vaste basisspeler. FC Twente eindigde dat jaar als derde in de Eredivisie.

Hij speelde met FC Twente in de seizoenen 1969/70 en 1970/71 om de Jaarbeursstedenbeker, de voorloper van de UEFA Cup. Bij de eerste deelname aan de UEFA Cup, in het seizoen 1972/73, bereikte FC Twente de halve finale waarin het werd uitgeschakeld door Borussia Mönchengladbach. Na het 3-0 verlies in de uitwedstrijd, ging FC Twente op 25 april 1973 voor eigen publiek ook onderuit (1-2). Notten scoorde de enige treffer.^[5] Een jaar later strandde FC Twente in de achtste finale tegen Ipswich Town. Hij speelde 29 Europese duels voor FC Twente waarin hij vijf keer scoorde. In zijn laatste duel op 11 december 1974 scoorde hij tweemaal tegen Dukla Praag (5-0).^[6] FC Twente bereikte in de UEFA Cup 1974/75 de finale. Notten was daar niet meer bij, want hij vertrok halverwege dat seizoen naar Ajax.

Hij speelde acht interlands voor Jong Oranje waarin hij tweemaal doel trof. Zijn laatste optreden was op 17 april 1974 in de met 3-1 verloren uitwedstrijd tegen Hongarije.^[7] Drie weken daarvoor debuteerde hij in het Nederlands elftal. Hij stond op 27 maart 1974 als rechtsachter in de basis bij het vriendschappelijke duel in De Kuip tegen Oostenrijk (1-1).^[8] Hij behoorde bij de selectiegroep van veertig namen voor het WK 1974.^[9] Maar hij viel af voor de definitieve selectie van 22 spelers. Na het WK speelde hij nog vier interlands. In zijn laatste wedstrijd voor Oranje viel hij in op 22 november 1975, uit tegen Italië (1-0).^[10]

In de zomer van 1974 toonde Ajax belangstelling voor Notten. De Amsterdamse club zocht een opvolger voor Johan Neeskens die naar FC Barcelona was gegaan. FC Twente wilde niet meewerken aan een transfer, omdat Notten een doorlopend contract had van een jaar. De club stapte naar de arbitragecommissie van de KNVB en kreeg gelijk.^[11] In november 1974 speelde de kwestie opnieuw op. Notten gaf te kennen tussentijds naar Ajax te willen tijdens de winterse transferperiode. Half december kwamen de clubs tot een akkoord. Ajax-speler Arnold Mühren werd in een ruil betrokken en daarnaast betaalde Ajax circa een half miljoen gulden aan FC Twente.^[12] Notten scoorde in zijn afscheidswedstrijd voor FC Twente, op 15 december 1974 uit tegen FC Amsterdam (0-3).^[13] Een week later maakte hij een minder geslaagd debuut voor Ajax, uit tegen FC Den Haag (1-0 verlies).^[14] Na twee derde plaatsen werd hij in het seizoen 1976/77 landskampioen met Ajax, alhoewel hij door een spierblessure de slotfase van de competitie miste.

Notten raakte in onmin met trainer Tomislav Ivić en wilde Ajax verlaten. Feyenoord en Go Ahead Eagles toonden in augustus 1977 interesse maar de vraagprijs van een half miljoen was een breekpunt.^[15] Op 4 september 1977 scoorde hij voor Ajax zijn laatste doelpunt. Uitgerekend in de topper tegen Feyenoord (2-2).^[16] Eind september bereikten Ajax en Feyenoord toch een akkoord. Ajax liet de vraagprijs zakken omdat Notten in december 1977, na afloop van zijn driejarig contract, transfervrij zou zijn.^[17] Notten debuteerde voor Feyenoord uit tegen AZ’ 67 op 1 oktober met een 4-2 nederlaag. Hij zette zijn nieuwe club wel op een 0-1 voorsprong.^[18] Feyenoord beleefde een teleurstellend seizoen en eindigde als tiende. Notten speelde bijna vier jaar voor Feyenoord. In het seizoen 1979/80 won de Rotterdamse club de KNVB beker. Feyenoord nam deel aan de Europa Cup II en bereikte de halve finale. Daarin strandden de Rotterdammers tegen Dinamo Tbilisi. De 3-0 uitnederlaag op 8 april 1981 kon Feyenoord twee weken later voor eigen publiek niet meer rechtzetten: 2-0. De tweede treffer scoorde Notten uit een strafschop nadat hijzelf was neergelegd.^[19] Notten wilde, ondanks een doorlopend contract, Feyenoord in de zomer van 1981 verlaten. Hij kwam in aanvaring met interim-trainer Clemens Westerhof die hem de aanvoerdersband ontnam en passeerde voor de topper tegen Ajax op 24 mei.^[20] Op het einde van het seizoen mocht hij niet mee met een trip naar Italië.^[21]

In juni 1981 haalde tapijtenkoning en hoofdsponsor Pierre Lano Notten naar KRC Harelbeke, dat uitkwam in de Belgische Tweede klasse.^[22] Na twee jaar moest de club bezuinigen en Notten, in bezit van het C-diploma, kreeg in het seizoen 1983/84 de dubbelfunctie van speler-trainer.^[23] Daarnaast runde hij in Harelbeke de sportwinkel Racing René Notten. Begin 1984 raakte de Belgische club in financiële problemen. Notten kreeg zijn salaris niet meer op tijd uitbetaald en de prestaties vielen tegen. Het kwam eind februari tot een breuk.^[24] Hij keerde terug naar Nederland en ging voetballen voor DS'79, dat in degradatiegevaar verkeerde in de Eredivisie.^[25] Hij debuteerde op 4 maart 1984 in de met 0-2 verloren thuiswedstrijd tegen AZ '67. Notten speelde de laatste dertien competitieduels mee maar kon degradatie niet voorkomen.

Hij vertrok na de degradatie van DS'79 in de zomer van 1984 naar Olympia Bocholt, vlak over de Duitse grens. Ook bij deze club ondervond hij financiële perikelen en na een half seizoen vertrok hij weer.^[26] Vlak voor het sluiten van de transfermarkt op 1 maart 1985 vond hij onderdak bij PEC Zwolle. Notten speelde nog zeven wedstrijden voor de Zwolse club die degradeerde uit de Eredivisie. Hij verhuisde met zijn gezin naar Lichtenvoorde in zijn geboortestreek. Hij ging in het seizoen 1985/86 als trainer aan de slag bij amateurvereniging VIOD in Doetinchem. Ook ging hij spelen bij De Graafschap in de Eerste divisie. Dit was zijn laatste seizoen als profvoetballer.

Oud-trainer Clemens Westerhof onthulde in januari 1985 in voetbalmaandblad Elf het gebruik van doping bij Feyenoord. Westerhof wees Notten als een van de spelers aan. Het zou zijn gebeurd in 1980 toen Westerhof assistent was van hoofdcoach Václav Ježek. Notten ontkende de beschuldiging.^[27] Notten en enkele andere Feyenoord-spelers werden in mei 1985 als getuigen opgeroepen door de tuchtcommissie van de KNVB.^[28] Westerhof kreeg een halfjaar schorsing omdat hij met zijn uitspraken de voetbalsport zou hebben geschaad.^[29] In hoger beroep volgde vrijspraak^[30] en kreeg de kwestie geen vervolg meer.

Nadat hij op 36-jarige leeftijd was gestopt als voetballer, bleef hij in dienst bij De Graafschap als assistent van hoofdtrainer Henk van Brussel.^[31] Na een jaar vertrok hij naar PEC Zwolle om hoofdcoach Co Adriaanse te assisteren. Notten volgde Adriaanse in de zomer van 1988 naar FC Den Haag waar hij bijna vier jaar bleef. In februari 1992 werd het duo Adriaanse-Notten op non-actief gesteld vanwege tegenvallende prestaties.^[32] Kort daarna tekende Notten een tweejarig contract bij FC Emmen met ingang van het seizoen 1992/93.^[33] Het was zijn eerste club als hoofdtrainer in het betaald voetbal. Na twee jaar werd zijn contract niet verlengd.^[34]

In november 1994 vertrok hij naar Aruba om trainer te worden van River Plate Aruba.^[35] Hij werd in januari 1995 tevens voor een halfjaar bondscoach van het nationale elftal van Aruba.^[36] Na enkele maanden leverde hij zijn contract bij River Plate in. Hij bleef aan als bondscoach en tekende in augustus 1995 een contract voor onbepaalde tijd.^[37]

Enkele dagen later overleed hij plotseling op 45-jarige leeftijd aan een hartstilstand.^[38]