Pietro D'Elia
| Pietro D'Elia | ||||
|---|---|---|---|---|
| Volledige naam | Pietro D'Elia | |||
| Geboortedatum | 20 april 1946 | |||
| Geboorteplaats | Salerno, | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Functie | Scheidsrechter | |||
| Aangesloten bij | FIGC, UEFA, FIFA | |||
| ||||
Pietro D'Elia (Salerno, 20 april 1946) is een Italiaans voormalig voetbalscheidsrechter. Hij was in dienst van FIFA en UEFA tussen 1982 en 1992. Ook leidde hij van 1977 tot 1992 wedstrijden in de Serie A.
Op 22 mei 1977 leidde D'Elia zijn eerste wedstrijd in de Italiaanse nationale competitie. Tijdens het duel tussen US Catanzaro en Lazio (1–2) hield de leidsman zijn kaarten op zak.[1] In Europees verband debuteerde hij op 30 september 1981 tijdens een wedstrijd tussen Sliema Wanderers en Aris Saloniki in de eerste ronde van de UEFA Cup; het eindigde in 2–4 en D'Elia gaf geen kaarten.[2] Zijn eerste interland floot hij op 5 juni 1982, toen Malta met 2–1 won van IJsland. De Italiaan deelde één gele kaart uit.[3]
In 1990 werd D'Elia aangesteld als scheidsrechter voor de dubbele finale van de Coppa Italia. Juventus won met 0–1 van AC Milan en speelde thuis met 0–0 gelijk. Ook leidde hij in 1992 de finale van de Europacup II tussen Werder Bremen en AS Monaco (2–0).[4]
D'Elia was leidsman tijdens de beslissende play-off voor kwalificatie voor het WK 1986 tussen België en Nederland in oktober 1985. Hier gaf hij Wim Kieft in de vierde minuut een rode kaart.[5] Door een doelpunt van Frank Vercauteren wonnen de Belgen met 1–0.[6] Later won Nederland met 2–1, waardoor België op basis van het gemaakte uitdoelpunt naar het WK ging.
Interlands
Zie ook
- ↑ Wedstrijdgegevens US Catanzaro – Lazio bij Voetbal.com
- ↑ Wedstrijdgegevens Sliema Wanderers – Aris Saloniki bij Voetbal.com
- ↑ Wedstrijdgegevens Malta – IJsland bij European Football
- ↑ Trieste traditie, AS Monaco sluit zich aan bij de Franse verliezers Algemeen Dagblad, 7 mei 1992
- ↑ Kieft: 'Ik kom er wel overheen' Het Vrije Volk, 17 oktober 1985
- ↑ Belgisch elftal buit klap van Kieft onvoldoende uit De Volkskrant, 17 oktober 1985