Phil Collins

In de jaren tachtig veranderde Genesis van een progressieve-rockband naar een ruimer muzikaal georiënteerde band. Ze waren toen al lang niet meer in één muzikaal genre onder te brengen. Met Collins als leadzanger zorgde Genesis voor een lange rij van succesvolle albums en singles, zoals het album Invisible Touch uit 1986, dat voor Genesis het eerste nummer 1-album in Engeland was. De groep ontving datzelfde jaar ook een MTV Video of the Year-award voor de video van de hitsingle Land of Confusion.

Na een enorme wereldtournee in 1992 en 1993 als vervolg op het album We Can't Dance, zei Collins in 1993 Genesis vaarwel. Collins wilde zich meer richten op zijn solocarrière en vond dat hij dat niet langer kon combineren met zijn rol in Genesis.

Toch kwam Collins in 1999 nog een keer samen met zijn oude Genesis-bandleden Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford en Steve Hackett om het nummer Carpet Crawlers opnieuw op te nemen voor de hitcompilatie: Turn It On Again...The Hits.

In 1981 startte Collins zijn solocarrière met het album Face Value, een album dat tot vijf jaar na verschijnen in de albumparades bleef opduiken. De nummers die later Face Value zouden worden vond Collins te persoonlijk om te gebruiken voor Genesis, veel gaan over de scheiding van zijn eerste vrouw in 1978, en ze verdwijnen aanvankelijk in de koelkast. Maar nadat Atlantic Records-baas Ahmet Ertegün de nummers heeft gehoord, biedt hij Collins meteen een contract aan. De eerste single van het album In the Air Tonight wordt een grote hit over de hele wereld en opeens is Collins behalve leadzanger van Genesis ook een succesvol soloartiest.

Collins gaat door met zowel Genesis als zijn solocarrière en brengt in 1982 zijn tweede soloalbum uit: Hello, I Must Be Going! De single van dit album, een cover van The Supremes-hit You Can't Hurry Love wordt een wereldwijd succes. Ook het album zelf wordt veel verkocht. In 1982 en 1983 gaat hij voor het eerst als soloartiest op wereldtournee. Zijn allereerste soloconcert vond plaats in het Congrescentrum in Den Haag.

In 1982 produceert, drumt en zingt hij mee op Something's Going On, het eerste soloalbum van Anni-Frid Lyngstad, beter bekend van de Zweedse popgroep ABBA. In 1984 wordt Collins gevraagd een nummer te schrijven voor de film Against All Odds. Collins heeft nog een ongebruikt nummer van de Face Value-sessies en besluit dit te gebruiken voor de film. Met Against All Odds (Take a Look at Me Now) heeft Collins een nieuwe wereldhit en een Oscarnominatie te pakken.

In 1985 komt Collins' succesvolste soloalbum tot dan toe uit: No Jacket Required. Met een lange reeks top 10-singles, waaronder Sussudio, Don't Lose My Number, Take Me Home en One More Night, en verscheidene Grammy's is Collins een van de grootste wereldsterren van de jaren tachtig. Ook zijn duet met Earth, Wind & Fire-zanger Philip Bailey, Easy Lover, is wereldwijd een hit. In 1985 gaat Collins wederom op wereldtournee en speelt hij voor miljoenen fans tijdens de No Jacket Required World Tour....No Ticket Required!

In datzelfde jaar treedt Collins tijdens Live Aid niet alleen op in het Wembley stadion in Engeland, maar ook in Philadelphia met Led Zeppelin en Eric Clapton. Hij was per Concorde naar Philadelphia gevlogen, zodat hij dezelfde dag nogmaals het podium op kon.

In de periode van 1986 tot en met 1989 maakte Collins samen met toetsenist Greg Phillinganes en bassist Nathan East tijdens enkele tournees deel uit van de tourband van Eric Clapton.

In 1988 pakt Collins het acteren weer op, als hij de hoofdrol speelt in de film Buster, een film over Buster Edwards, een van de overvallers tijdens de grote treinroof in Londen begin jaren zestig. Zijn muziek voor de film, de cover A Groovy Kind of Love en Two Hearts, dat Collins samen met Motown-schrijver Lamont Dozier schreef, worden wereldhits. Ook speelde Collins in de serie Miami Vice.

In 1989 kwam ...But Seriously uit, een album vol nummers over de problemen in de wereld. Van honger en racisme tot oorlog, maar ook enkele zeer persoonlijke nummers over de band met zijn vader, zijn eigen zoon en zijn mislukte huwelijk. Ook dit album breekt weer alle verkooprecords. De single Another Day in Paradise wordt al gauw door vele daklozenorganisaties over de hele wereld gebruikt. Collins vraagt daklozen te helpen door tijdens elk concert geld op te halen voor een plaatselijke daklozenorganisatie. Het geld dat wordt opgehaald verdubbelt hij.

Collins maakte zich in die periode niet geliefd bij de merchandisingbedrijven, door bij ieder concert aan het publiek te vertellen vooral geen Phil Collins-T-shirts of andere merchandising te kopen omdat hij toch al "enough fucking money" heeft. Het geld is beter bestemd in de collectebussen voor de daklozen.

Het album ...But Seriously won een Grammy Award voor Record of the Year en in 1990 begon Collins' derde solotournee, de Serious Tour met als resultaat de cd Serious Hits... Live! en de video/dvd Serious Hits Live in Berlin!

In 1993, toen Collins Genesis inmiddels had verlaten en de hoofdrol had gespeeld in Frauds, kwam Collins' vijfde soloalbum uit: Both Sides. Dit keer geen upbeatnummers met veel blazers, maar juist rustige zeer persoonlijke en vaak hartverscheurende nummers. Het album was geïnspireerd op zijn slechte huwelijk, Collins heeft het hele album zelf opgenomen. Hij schreef alle nummers alleen, speelde alle instrumenten en produceerde het zelf. Het is een van zijn meest persoonlijke albums.

Alhoewel het album wereldwijd de nummer 1-positie in de albumlijsten behaalde, werden er niet zo veel van verkocht als van de albums daarvoor. Collins zei in interviews, dat hij niet meer echt thuishoorde in de muziekwereld, maar toch ging hij met de muziek van dit album en van het album daarvoor op tournee. Het werd de grootste tournee tot dat moment.

In 1994 en 1995 speelde Collins met de Both Sides World Tour op alle continenten. In twee jaar tijd speelde Collins voor miljoenen mensen over de hele wereld.

In 1996 kwam Dance into the Light uit. Collins heeft het geluk hervonden in de liefde en dat is te horen. Met onder andere een cover van Bob Dylans The Times They Are a-Changin' en het vrolijke Wear My Hat, met in de videoclip een gastoptreden van Danny DeVito, doet dit album weer denken aan de lichte muziek van Collins rond de tijd van No Jacket Required. Het succes is niet hetzelfde.

In 1997 toerde Collins met de Dance into the Light... A Trip into the Light World Tour over de wereld. Voor het eerst speelde Collins niet vanaf een normaal podium, maar op een rond podium geplaatst in het midden van de zaal. Dit houdt in dat de gehele band gedurende het concert in beweging moest blijven om voor iedereen even goed zichtbaar te kunnen zijn.

Collins heeft zijn liefde voor jazz- en bigbandmuziek nooit onder stoelen of banken gestoken. In 1996 speelde Collins in Londen twee shows met een Big Band in de Royal Albert Hall voor Nelson Mandela en de Engelse koningin. Hierdoor bloeide Collins' liefde voor de jazz weer op en besloot hij met de 24-koppige Phil Collins Big Band op tournee te gaan langs vele grote jazz-festivals, waaronder die in Montreux in Zwitserland en het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Veel mensen stonden verbaasd toen bleek dat Collins niet zou zingen tijdens deze optredens. Hij speelde wel Genesis- en solonummers, maar nu alleen instrumentaal, in bigbandstijl en op zijn favoriete instrument, de drums.

In 1998 ging Collins nogmaals met de Big Band op tournee en nam hij ook het livealbum The Phil Collins Big Band, A Hot Night in Paris op.

Na dit succes stortte Collins zich in een totaal andere wereld.

Toen Collins door Walt Disney werd gevraagd muziek te schrijven voor hun nieuwste film Tarzan, twijfelde hij er eerst aan of hij wel muziek kon schrijven zoals Alan Menken of Elton John dat ooit hadden gedaan voor Disneyfilms. Als Disney hem ervan overtuigt dat ze niet willen dat hij schrijft zoals Menken of John, maar juist als zichzelf neemt Collins de uitdaging aan. De film Tarzan werd een groot en wereldwijd succes. Als klap op de vuurpijl wint Collins in 2000 ook een Oscar voor het nummer You'll Be in My Heart, de titelsong van de film, geschreven voor zijn dochter Lily.

In 2002 komt Collins' zevende soloalbum uit: Testify. De eerste single van het album, Can't Stop Loving You, is een wereldhit, met onder andere nummer 1 in de Verenigde Staten en hoge noteringen in de rest van de wereld lijkt Collins terug van weggeweest, maar zoals hij zelf zegt: "Ik ben nooit weggeweest, alleen wat minder in beeld." Het album wordt desondanks niet zo veel in Engeland en Amerika verkocht, als dat werd gedacht, maar weet wel de harten van de Europeanen en Aziaten te veroveren met top 5-posities in onder andere Nederland, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Italië, België, Japan en China.

Tijdens de opnamesessies voor Testify in 2000 werd Collins getroffen door een beroerte in zijn oor, waardoor een gedeelte van zijn gehoor aan de linkerkant wegviel. Zijn dokter raadde hem af ooit nog op tournee te gaan. Naarmate de tijd echter verstrijkt raakt Collins gewend aan zijn mindere gehoor en kan hij er goed mee omgaan. Een tournee zit er echter niet meer in, vreest hij. Dan wordt hij opnieuw gevraagd door Disney om muziek te schrijven voor een film, ditmaal voor Brother Bear. Deze keer geen Oscar, maar wel een succesvolle single: Look Through My Eyes.

In 2002 speelt Collins drums in de huisband van het Queen's Jubilee Concert, een rockconcert ter ere van het gouden jubileum van de Britse koningin Elizabeth. Als huisdrummer speelt Collins met zo'n beetje iedere artiest, onder wie Ozzy Osbourne, Paul McCartney, Queen en Cliff Richard. De hele wereld krijgt te zien hoe veelzijdig deze grote kleine man uit Londen is. Ook treedt hij zelf op met You Can't Hurry Love.

In 2003 kondigt Collins dan toch zijn afscheidstournee aan. De gehoorbeschadiging is niet verdwenen maar Collins kan ermee leven en daarom besluit hij, voordat hij zijn taak als vader prioriteit gaat geven, om nog één keer afscheid van zijn fans te nemen. Hoewel hij nog wel doorgaat met het maken van albums en blijft optreden, zal dit wel het einde betekenen van lange tournees.

De First Final Farewell Tour, met in het voorprogramma Mike and the Mechanics, de band van oud Genesis gitarist Mike Rutherford, begint in juni 2004 en gaat langs alle grote Europese steden. Collins trekt volle stadions, waaronder de Amsterdam ArenA, uitverkocht binnen 15 minuten, en het Olympisch Stadion in München. Elk beschikbaar kaartje tijdens het Europese deel van de tournee wordt verkocht. Na een vakantiepauze gaat de tournee in september 2004 verder door Noord-Amerika en Canada.

Een jaar later in oktober 2005 begint hij weer en reist Collins met zijn tournee langs Griekenland, Turkije, de Verenigde Arabische Emiraten, Israël, Rusland, Finland, Estland, Letland, Hongarije, Kroatië, Servië-Montenegro, Roemenië, Libanon, Ierland, Schotland, Tsjechië en Dubai.

Al met al is de First Final Farewell Tour Collins' grootste en langste tournee uit zijn carrière.

In 2005 wordt Collins gevraagd om samen met Walt Disney te werken aan de musical Tarzan, gebaseerd op de film uit 1999. Collins schrijft negen nieuwe nummers voor de musical, evenals verscheidene instrumentale nummers en begeleidt het creatieve team en de cast vanaf dag 1 tot aan de première op 10 mei 2006 in New York. De officiële cd van de musical, met als bonustrack het nummer Everything That I Am gezongen door Collins, wordt in juli 2006 uitgebracht. In 2007 vond de première plaats van de Nederlandse versie van de musical. Ook hier wil Collins zo veel mogelijk bij betrokken zijn en hij is dan ook veel in Nederland om castingsessies en repetities bij te wonen. Natuurlijk is Collins ook aanwezig op de première in Scheveningen. Alhoewel de musical in Nederland uitermate succesvol is, dalen de bezoekerscijfers in New York. Disney besluit daarom om de musical Tarzan vanaf 8 juli 2007 te laten stoppen. Na iets meer dan een jaar valt het doek voor de Amerikaanse versie van de musical.

In 2006 komt er zoals Collins dat zelf zegt plotseling een einde aan zijn huwelijk. Officiële berichten zeggen dat 'verschil in interesses' de twee uit elkaar hebben laten groeien. Collins is compleet uit het veld geslagen door de beslissing van zijn (nu) ex-vrouw en heeft moeite met de verwerking ervan. In interviews zegt hij dat hij nu vooral leeft voor zijn twee zoontjes en hij deze zo veel mogelijk wil zien. Hij blijft wel in Zwitserland dichtbij zijn 'twee jongens' wonen.

Op 19 oktober 2006 werd bekend dat Genesis toch weer op tournee gaat. Op 7 november 2006 hebben Phil Collins, Mike Rutherford en Tony Banks een persconferentie gegeven om Turn It On Again...The Tour aan te kondigen.

Na een gesprek met Steve Hackett en Peter Gabriel backstage na Collins' concert in Glasgow in november 2005 bleek al gauw dat Peter Gabriel, vooral vanwege albumopnamen, het zich niet kon veroorloven op tournee te gaan. Na deze afwijzing besloten Collins, Rutherford en Banks, toen Gabriel en Hackett vertrokken waren, als trio op tournee te gaan.

Vanaf juni tot en met oktober 2007 trokken Collins, Rutherford en Banks, met ook nog Chester Thompson en Daryl Stuermer, langs verscheidene Europese, Amerikaanse en Canadese steden met een licht- en podiumshow, inclusief een 30 meter hoog podium met een scherm dat maar liefst 9 miljoen leds bevat, meer dan ooit voor een rockconcert.

In september 2010 verscheen Collins' Motownalbum Going Back. Het album bevat covers van diverse Motownartiesten en blijft, aldus Collins, zo trouw mogelijk aan de originele versies van de nummers. Als voorproefje was het nummer Too Many Fish in the Sea, oorspronkelijk door The Marvelettes opgenomen in 1964, gratis te downloaden op zijn website.

De opnames van de drumpartijen waren uiterst lastig. Collins had verminderd gevoel in zijn handen en soms moesten de drumstokken aan zijn armen vastgebonden worden en dikwijls kon er maar 10 seconden aan één stuk worden opgenomen.^[5] Een nekblessure, met complicaties in zijn rug, die twee jaar eerder werd vastgesteld, was hier de oorzaak van en dit betekende uiteindelijk het einde van zijn carrière als drummer. Het album bereikte onder andere in Nederland en Engeland de eerste plaats in de albumlijsten.

In maart 2011 gaf Collins te kennen met zijn carrière te willen stoppen. Reden hiervoor was o.a. een nekkwetsuur en zenuwletsel in zijn handen waardoor hij niet meer kan drummen.^[6] Het verzamelalbum Hits werd nog uitgegeven, maar het is inderdaad stiller rond Collins. Hij zet zich nog wel in voor verschillende organisaties voor het goede doel en heeft een boek geschreven over de slag om de Alamo, zijn grote interesse.

Hij mocht dan in 2011 wel gezegd hebben te willen stoppen, maar zijn zoons hebben hem in november 2013 eindelijk weer zover gekregen om iets met muziek te gaan doen. Aan de Scotland Herald vertelt Collins dat hij het creatieve proces miste. De zanger ziet het niet zitten om weer lang op tournee te gaan, omdat hij dan te lang weg is van zijn vijf kinderen. Maar Phil Collins zegt dat hij muziek maken op zich nog steeds heel erg leuk vindt. "Ik heb besloten dat ik het schrijven van creatieve stukken miste, dus ik probeer de draad weer op te pakken", zegt Collins. In januari 2014 maakt hij bekend dat hij nieuwe muziek gaat schrijven voor het derde studioalbum van zangeres Adele.

Enkele dagen voor het verschijnen van zijn autobiografie Not Dead Yet op 20 oktober 2016 kondigde Collins aan weer te gaan touren. In juni 2017 deed hij samen met een van zijn zonen de Royal Albert Hall in Londen, de Lanxess Arena in Köln en de Accor Hotels Arena in Parijs aan. Zijn zoon nam hierbij de rol van drummer op zich. Elf van de veertien concerten die hij in deze drie steden gaf, waren binnen een halve dag uitverkocht.

In maart 2022 trad Collins voor het laatst op met Genesis en werd zijn pensioen nu echt definitief. Wegens gezondheidsproblemen zong hij zittend, langer rechtstaan lukte niet meer door de pijn in zijn benen en handen. Zijn zoon nam zijn plaats in achter de drums. Begin 2025 kondigde hij aan ernstig ziek te zijn en geen energie meer te hebben om met muziek bezig te zijn.^[7]

Collins maakt gebruik van Gretsch-drums en Sabian-bekkens.

• Drums (allen enkelzijdige 'concert toms' behalve de snaredrum): 20" Bass Drum - 18" Floor Tom - 16" Floor Tom - 15" Mounted Tom - 12" Tom - 10" Tom - 8" Tom - 14"x4" Snare - 14" Phil Collins Special
• Bekkens: HH Medium Crash 20" - HH Extra Thin Crash 17" - hihats 15" - HH Chinese 20" - HH Medium-Thin Crash 16" - HH Chinese 22" - HH Raw Bell Dry Ride 21
• Tot 1986 speelde Collins op Paiste- en Zildjian-bekkens. Enkele andere drums die hij speelde zijn Premier, Noble & Cooley, Pearl, Simmons en Ludwig. Collins maakt gebruik van een Ludwig Speed King-pedaal en drumstokken van Pro Mark.
• Andere instrumenten die Collins' typerende geluid geven zijn onder andere de Roland CR-78, de Sabian Hardstyle Techno digi drum pad Z-45 en de Roland TR-808 drum-computers, evenals de elektrische piano Yamaha CP-70.