Paulus Pieter Bijlaard

Paulus Pieter Bijlaard
Algemene informatie
Geboortedatum	2 december 1898
Geboorteplaats	Rockanje
Overlijdensdatum	9 maart 1967
Overlijdensplaats	Verenigde Staten
Werk
Beroep	academisch docent,[1] geofysicus, civiel ingenieur
Werkgever(s)	Institut Teknologi Bandung, Technische Universiteit Delft, Koninklijk Instituut voor Technisch Hoger Onderwijs in Nederlands-Indië, Cornell-universiteit, Cornell-universiteit
Functies	rector van ITB/THB, rector van ITB/THB
Studie
School/universiteit	Technische Universiteit Delft
Persoonlijk
Talen	Nederlands, Duits, Frans, Engels
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Paulus Pieter Bijlaard (Rockanje, 2 december 1898 - 9 maart 1967) was een civiel ingenieur met een internationale reputatie in diverse vakgebieden, zoals civiele techniek, werktuigbouwkunde en luchtvaarttechniek; theoretische en toegepaste mechanica; en geotechniek.^[2] Hij was hoogleraar civiele techniek op het gebied van wegen en bruggen, staalconstructie, gewapend beton, en de negende rector van de Technische Hoogeschool te Bandoeng van 31 juli 1936 tot 14 augustus 1937. Tijdens zijn verblijf in Bandung woonde hij aan de Huygensweg 22. Op 16 september 1931 trouwde hij met Claire Raden Ajoe Poean Radjainten uit Bandung.

Paulus Pieter Bijlaard Pieter Bijlaard werd geboren in Rockanje, provincie Zuid-Holland, Nederland, op 2 december 1898.[1] Zijn middelbare schoolopleiding aan de 5-jarige HBS in Rotterdam, werd in 1915 afgerond.^[3] Vervolgens zette hij zijn hogere opleiding voort aan de Technische Hoogeschool te Delft. In juli 1920 behaalde hij daar het diploma civiel ingenieur.^[4]

Zijn eerste opdracht was om als civiel ingenieur bij de Dienst der Staatsspoor- en tramwegen in oktober 1920 naar Nederlands-Indië te reizen. op basis van een besluit van de Minister van Koloniën.^[5] Vanaf december 1920 werkte hij acht jaar lang als bruggenbouwer voor de Nederlands-Indische Staatsspoorwegen waar hij bruggen en andere belangrijke constructies ontwierp. In januari 1926 werd hij bevorderd tot Ingenieur der 2e klasse, nog steeds aan dezelfde instelling, de Staatsspoorwegen.

Van 1 juli 1927 tot 30 juni 1928 werd hij gevraagd om tijdelijk les te geven in staalconstructie en gewapend beton aan de Technische Hoogeschool te Bandoeng.Op 1 juli 1928 werd hij benoemd tot hoogleraar civiele techniek in de richtingen staalconstructie, gewapend betonconstructie, bruggenconstructie, en constructietechniek aan de TH Bandoeng tot 1947.

In die periode was hij ook adviseur bij projecten voor stalen en betonnen bruggen voor spoorwegen en snelwegen, en bij droogdokken en andere constructies voor marinebases. Hij deed ook onderzoek naar het plastische gedrag van staal en was een pionier op het gebied van de theorie van plasticiteit en het gebruik ervan in geotechniek en constructief ontwerp.

Van 2 augustus 1935 tot 31 juli 1936 was hij secretaris van de Technische Hogeschool van Bandoeng. Van 31 juli 1936 tot 14 augustus 1937 was hi daar rector als opvolger van prof. ir. C. G. J. Vreedenburgh. Van 1 augustus 1940 tot 7 maart 1941 was hij voor de tweede keer secretaris van de TH.

Hij is in aug 1937 naar Nederland gegaan voor een benoeming aan de TH Delft, als tijdelijke vervanger van prof Kist.^[6] dat werd geen vaste aanstelling, dus is hij teruggegaan naar Bandoeng.^[7]

Tijdens de Japanse bezetting van Java tijdenfs de Tweede Wereldoorlog werd prof. Bijlaard geïnterneerd en bracht hij drie jaar door in een jappenkamp.. Het was kenmerkend voor hem dat hij, ondanks dat hij nauwelijks genoeg te eten had om in leven te blijven, na een lange dag hout zagen, zijn avonden wijdde aan het bestuderen van zijn vak. Vóór zijn vrijlating voelde hij zich genoodzaakt zijn aantekeningen te verbranden om te voorkomen dat hij informatie aan de vijand zou doorgeven.

In 1939 was besloten dat hij toch naar Nederland zou terugkeren om hoogleraar in Delft te worden, maar door de oorlog was daar niets van terechtgekomen. In 1947 werd hij benoemd tot hoogleraar Geavanceerde Problemen in de Bouwkunde, een speciale leerstoel die speciaal voor hem was ingesteld aan de Technische Hogeschool Delft.^[8]

Zijn schriftelijke werken, geschreven in het Nederlands, Duits, Frans en Engels, behandelden praktische problemen in de bouwkunde, analytisch en experimenteel onderzoek naar plasticiteit en elastische stabiliteit, en onderzoek naar de vorming van plooien in de aardkorst. Hij publiceerde meer dan honderd artikelen over zijn werk in Nederland, Nederlands-Indië en de Verenigde Staten. Hij was een pionier in de fundamentele theorie van plasticiteit. Voor zijn belangrijke verdiensten op het gebied van adviesdiensten bij overheidsprojecten werd prof. Bijlaard in 1941 door koningin Wilhelmina onderscheiden met de titel Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Volgens zijn orbituary van de Cornell university werd hij voor zijn belangrijke verdiensten op het gebied van adviesdiensten bij overheidsprojecten in 1941 door koningin Wilhelmina onderscheiden met de titel Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In het archief van de Kanselarij der Nederlandse Orden is hierover echter geen eenduidige informatie.^[9]

In februari 1949 verhuisde prof. Bijlaard naar Cornell University in de Verenigde Staten als universitair hoofddocent Civiele Techniek, waar hij in 1951 hoogleraar werd. Tijdens zijn tijd aan Cornell ontmoette hij Albert Einstein, met wie hij natuurkunde besprak. In 1957 stapte hij over naar de afdeling Mechanica, waar hij hoogleraar Theoretische en Toegepaste Mechanica werd. In 1966 ging hij met pensioen.

Na zijn komst naar de Verenigde Staten heeft hij belangrijke bijdragen geleverd aan verschillende takken van de techniek die verband houden met zijn advieswerk. Zijn onderzoek naar dunne platen en schalen leidde tot een nauwkeurigere analyse van drukvaten, die nu algemeen worden gebruikt. Dit heeft directe toepassingen in hogedrukstoomgeneratoren, grote chemische reactievaten en kernreactorbuizen. Hij ontwikkelde de plasticiteitstheorie tot de bepaling van de kniksterkte van platen en kolommen in het bereik voorbij de elasticiteitsgrens. De geschriften van professor Bijlaard kenmerken zich door een scherp inzicht door zijn praktische ervaring, samen met zijn scherpe redeneringen en analyses. Zijn interpretaties werden ontwikkeld om te voldoen aan de behoeften van technisch ontwerpers.

Professor Bijlaard werd in 1954 genaturaliseerd tot Amerikaans staatsburger. Hij overleed op 9 maart 1967 in de Verenigde Staten.

Er bestaat ook een Paulus Pieter Bijlaard (Amsterdam, 16 mei 1900 - Amstelveen, 26 juni 1980). Deze P.P. Bijlaard was stadsingenieur bij de gemeente Amsterdam.^[10]

• (en) (1956-03). Theory of Plastic Buckling of Plates and Application to Simply Supported Plates Subjected to Bending or Eccentric Compression in Their Plane. Journal of applied mechanics 23 (1): 27-34