Carrière
De Keyser won in 1976 de belofteneditie van de Ronde van Vlaanderen. In een eindsprint met vier overgebleven renners verwees hij Rudy Pevenage en Fons De Wolf naar de ereplaatsen. In 1979 tekende hij een profcontract bij Mini Flat-V.D.B., namens deze Belgische ploeg reed hij Milaan-San Remo en naar een vijfde plek in de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden.
De twee jaren daarna was hij actief namens Boston-Mavic. In het eerste jaar was hij onder andere ploeggenoot van zijn jongere broer Willy en Jan Nevens. Begin mei 1980 boekte De Keyser zijn eerste, en tevens enige, profzege door de tweede etappe te winnen in de Ronde van de Oise. Bij de finish in Beauvais was hij onder meer sneller dan Régis Delépine. Later in het seizoen startte hij voor het eerst in de Ronde van Frankrijk.[1] Tijdens de veertiende etappe, die finishte in Montpellier, stapte De Keyser wegens ziekte vroegtijdig af.[2] Het jaar nadien bleef de ploeg waar De Keyser deel van uitmaakte voor het merendeel uit jonge renners bestaan, daarnaast vergezelde Lucien Van Impe ook het gezelschap.
Overwinningen
Resultaten in voornaamste wedstrijden
| (*) tussen haakjes aantal individuele etappeoverwinningen |
|
Bronnen, noten en/of referenties
· 
· 