Paul Bert

Hij werd opgemerkt door fysioloog Claude Bernard en werd diens assistent. In 1865 ontving hij van de Académie des Sciences de prijs voor experimentele fysiologie. Hij werd in 1867 benoemd tot professor aan de faculteit wetenschappen van de universiteit van Bordeaux. Hij werd vervolgens professor aan het Muséum d'histoire naturelle en aan de École des hautes études in Parijs (1869). Aan de Sorbonne bouwde hij een laboratorium waar hij onderzoek deed naar de invloed van de luchtdruk op levende organismen. Voor deze onderzoeken ontving hij in 1875 de tweejaarlijkse grote prijs van de Académie des Sciences ter waarde van 20.000 francs.

Na het einde van het Tweede Franse Keizerrijk werd Bert actief in de politiek. Hij bleef echter ook actief op wetenschappelijk niveau en bleef wetenschappelijke artikelen publiceren. In 1878 werd hij benoemd tot voorzitter van de Société de Biologie als vervanger van Claude Bernard. In 1882 werd hij opgenomen als lid van de Académie de Médecine van de Académie des Sciences.

Op 4 september 1870 werd Bert benoemd tot secretaris-generaal van de prefectuur van het departement Yonne, en op 15 januari 1871 werd hij benoemd tot prefect van het departement Nord. Na nauwelijks een maand nam hij ontslag in navolging van minister van Binnenlandse Zaken Gambetta.

Bij tussentijdse verkiezingen in Yonne op 9 juni 1872 werd Bert verkozen in de Kamer van Afgevaardigden als kandidaat van de radicale republikeinen. Hij zetelde uiterst links en hield zich vooral bezig met het openbaar onderwijs. Bij de verkiezingen van 20 februari 1876 werd hij opnieuw verkozen namens de Union républicaine. Hij werd herverkozen in 1877, 1881 en 1885. Hij bleef zich bezighouden met onderwijskwesties en was een fervent verdediger van het verplicht en seculier onderwijs, en een felle tegenstander van het klerikalisme: "Le cléricalisme, voilà l'ennemi".^[3]

Bij de vorming van de regering-Gambetta (15 november 1881) werd Bert benoemd tot minister van Openbaar Onderwijs en Kerkelijke Zaken. Het kabinet viel reeds op 22 januari 1882 zodat hij de geplande hervormingen van het onderwijs niet kon doorvoeren.

Op 31 januari 1886 werd hij aangesteld als resident-generaal van Tonkin. Hij ging scheep naar Indo-China in Marseille in februari. Hij zette zich in voor de reorganisatie van de verschillende koloniale diensten. Na enkele maanden ter plaatse stierf hij aan cholera.