Patrick Cocriamont

Patrick Cocriamont (Nijvel, 21 september 1952) is een voormalig Belgisch politicus voor Front National (FN).

Cocriamont werd beroepshalve touringcarbestuurder.

Als jongere ging hij militeren voor de royalistische, rechts-nationalistische en Belgicistische beweging Jeunesses Belges - Belgische jeugd verbonden aan de CEPIC, de rechts-conservatieve vleugel van de christendemocratische PSC met Paul Vanden Boeynants als leidend figuur.^[1] Vanaf 1975 was hij actief in de omstreden rechts-extremistische organisatie Front de la Jeunesse, dat door het gerecht in 1981 werd veroordeeld als een illegale privémilitie. Dit leverde Cocriamont een veroordeling op tot acht maanden cel. Na het opheffen van het Front de la Jeunesse werd Cocriamont vanaf 1983 actief in de extreemrechtse partij Parti des Forces Nouvelles (PFN), die negationistische, neonazistische en neorexistische ideeën uitdroeg. Cocriamont zelf kwam in 2008 in opspraak toen hij tegenover een ULB-student die hem bevroeg voor een thesis het bestaan van de gaskamers tijdens de Tweede Wereldoorlog ontkende.^[2]

In 1991 ging het PFN op in de partij Front National van Daniel Féret, van wie Cocriamont de trouwe luitenant was. Voor deze partij zetelde Cocriamont van 1994 tot 2000 in de gemeenteraad van Anderlecht. Bij zijn eedaflegging begin 1995 veroorzaakte hij commotie door een op de Hitlergroet lijkend gebaar te brengen. Van 2006 tot 2012 was hij nog gemeenteraadslid van Charleroi. Daarnaast zetelde Cocriamont van juli 2004 tot juni 2010 voor de kieskring Henegouwen in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij Daniel Féret was opgevolgd.

In september 2007 werd Daniel Féret door het partijbureau van het FN afgezet als voorzitter voor het leven van het Front National, waarop het kamp rond senator Michel Delacroix de macht binnen de partij overnam. De aanhangers van Féret, aangevoerd door Cocriamont, waren het daar niet mee eens en groepeerden zich in een eigen Front National. Naar aanleiding van de federale verkiezingen van juni 2010 besloten beide rivaliserende clans zich te herenigen, maar niettemin behaalde de partij geen enkele zetel meer en werd Cocriamont niet meer herkozen als Kamerlid. Na deze verkiezingen trad Daniel Huygens af als voorzitter van het Front National en werd Cocriamont aangesteld tot interim-voorzitter van de partij, een functie die hij tot eind 2012 zou uitoefenen. Na interne conflicten over de koers van de partij werd Cocriamont in april 2011 afgezet als voorzitter en met drie aanhangers uit het partijbureau gezet, waarop Charles Pire werd aangesteld als voorzitter.^[3] Cocriamont en zijn aanhangers groepeerden zich vervolgens in hun eigen Front National. Nadat het Belgische FN in maart 2012 zijn naam, initialen en logo niet meer mocht gebruiken aangezien het Franse Front National niet met deze partij geassocieerd wou worden, vormde Cocriamont samen met Marco Santi hun Front National om tot het Démocratie Nationale.^[4] Van deze partij werd Santi partijvoorzitter.