Midori Takada

Midori Takada
Algemene informatie
Volledige naam	高田みどり
Geboortedatum	1951
Geboorteplaats	Tokio
Land	Japan
Opleiding gevolgd aan	Tokyo University of the Arts
Werk
Genre(s)	ambient
Beroep(en)	Muzikant, componist, percussionist
Instrument(en)	Percussie, Marimba, Gong, Harmonium, Klokkenspel, Ocarina, Vibraphone, Piano
(en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) Last.fm-profiel (en) MusicBrainz-profiel
Portaal    Muziek

Midori Takada (21 december 1951)^[1] is een Japanse componiste en percussioniste. Ze wordt "een pionier"^[2] en een "icoon van de geïmproviseerde en minimalistische muziek"^[3] genoemd. Haar in 1983 uitgebrachte album Through the Looking Glass kende aanvankelijk weinig succes, maar toen het in 2017 opnieuw verscheen, werd het omschreven als "glorieus"^[4] en "de heilige graal van de Japanse muziek".^[5]

Takada werd geboren in Tokio. Ze toonde van jongs af aan een grote interesse in ritme en geluid. Ze werd geïnspireerd door traditionele voorstellingen zoals het No-theater, waar veel nadruk ligt op stilte en subtiliteit, en door de dynamische energie van het Taiko-drummen. Aan de Tokyo University of the Arts bestudeerde ze zowel westerse klassieke muziek als traditionele Japanse instrumenten. Haar mentoren benadrukten het belang van culturele context en de spirituele dimensies van geluid, wat haar waardering verdiepte voor de filosofische grondslagen van traditionele Japanse muziek en het potentieel ervan voor hedendaagse vernieuwing. Haar academische bezigheden omvatten ook uitgebreid onderzoek naar Aziatische muzikale tradities, waaronder Gamelanmuziek uit Indonesië, Indiase klassieke muziek en Chinese rituele muziek. Daarnaast ontdekte ze experimentele musici zoals Karlheinz Stockhausen, John Cage en La Monte Young, wier ideeën over geluid en onconventionele instrumenten diep resoneerden met haar eigen artistieke filosofie.^[6]

In 1977 behaalde Takada de derde plaats in de percussie-wedstrijd van het Internationale Muziekconcours van München, waarna ze in 1978 debuteerde als percussioniste bij het Berlin RIAS Symphonie-Orchester. Daar besefte ze dat ze verlangde om "spiritueel georiënteerde muziek te creëren" en "haar eigen muziek moest vinden". In een interview met The Vinyl Factory-website vertelde ze dat ze dat besefte tijdens haar debuutconcert: "Op dat moment realiseerde ik me dat ik daar niet thuishoorde. Spelen in een gevestigde concertzaal voelde verkeerd. Ik wilde liever op straat muziek maken. Later ontdekte ik Aziatische en Afrikaanse muziek, die voortkomt uit een rijke en niet-materialistische cultuur. Het is muziek die het materialisme verwerpt."^[7]

Vervolgens keerde Takada terug naar Japan en ging ze Afrikaanse en Indonesische muziek bestuderen, evenals het vroege minimalisme van Steve Reich en Terry Riley.^[8] Ze verwerkte deze invloeden in het Mkwaju Ensemble, dat ze oprichtte met Joe Hisaishi, Yoji Sadanari, Junko Arase en Hideki Matsutake (die ook bekend staat onder het pseudoniem Logic System^[9] en als "het geheime vierde lid" van het trio Yellow Magic Orchestra^[10] van Ryuichi Sakamoto). Mkwaju Ensemble bracht in 1981 twee albums uit, Mkwaju en Ki-Motion,^[11] die omschreven werden als "hypnotiserend, met een puur percussief geluid dat de ritmes van Afrika en Azië combineerde met die van het westerse minimalisme".^[7] Beide albums verschenen aanvankelijk alleen in Japan en latere reïssues verschenen in gelimiteerde oplages, waardoor het gewilde verzamelobjecten werden.

In 1982 werkte Takada als percussionist mee aan de opnames van het album Waterscape^[12] van componist Toru Takemitsu en speelde ze vibrafoon en piano op Still Way^[13] van componist Satoshi Ashikawa.

Het financiële aspect van het runnen van een ensemble bleek onhoudbaar en Takada opteerde voor een solocarriere. In 1983 verscheen haar solodebuut Through the Looking Glass.^[14] Dit album kwam tot stand met een zeer beperkt budget en werd op twéé dagen tijd op analoge tape opgenomen in de Aoyama-studio in Tokio. Takada nam zelf de rol van producer op zich en bespeelde al de instrumenten, waaronder de marimba, gong, koebel, blokfluit, bellen, ocarina, tamtam, colaflesjes, harmonium, bongos, cimbalen, vibrafoon en piano. De Coca-Cola-flessen bespeelde ze als fluiten. Een groot deel van de muziek ontstond uit improvisatie, waarbij ze fouten corrigeerde met meerdere lagen overdub, wat resulteerde in het unieke geluid van het album. Through the Looking Glass werd op de markt gebracht als "een modern klassiek" album, maar dat dekte de lading niet echt en het werd geen verkoopsucces. Ook dit album verscheen aanvankelijk alleen in Japan, waardoor originele exemplaren later voor honderden euro's verhandeld werden toen het herontdekt werd via Youtube en andere sites.^[15]

Gedurende de jaren tachtig en negentig speelde Takada in diverse ensembles en componeerde ze muziek voor theater, film, anime en games. Ze gaf ook les aan verschillende universiteiten in Tokio. In 1990 bracht ze twee nieuwe platen uit: met pianist Masahiko Satoh nam ze het album Lunar Cruise^[16] op en met de Ghanese percussionist Kakraba Lobi maakte ze African Percussion Meeting.^[17] Ze trad ook op met de improvisatiegroep Ton•Klami, waarmee ze drie albums maakte.^[18] In 1996 maakte ze muziek voor het toneelstuk Elektra van regisseurs Satoshi Miyagi en Tadashi Suzuki.^[19]

In 1999 nam ze opnieuw een soloalbum op. Tree of Life verscheen opnieuw alleen in Japan op cd.^[20]

In 2013 publiceerde iemand een nummer uit het album Through the Looking Glass op de Youtube-website. Het werd meer dan een miljoen keer bekeken, voordat het op 6 november 2016 verwijderd werd na een claim wegens auteursrechtenschending.^[21] Hierdoor ging de naam van Midori Takada viraal en in 2017 bracht het Zwitserse WRWTFWW Records het album opnieuw uit in Europa en de Verenigde Staten. Deze keer werd het op lovende kritieken onthaald. Takada werd een pionier van het minimalisme genoemd en ze werd vergeleken met componisten als Steve Reich (haar in elkaar grijpende patronen) en Brian Eno (haar gelaagde, rijke texturen en sferen). Het album werd "betoverend" genoemd in The Guardian^[22] en een "ambient minimalistisch meesterwerk" in The Vinyl Factory.^[23] Pitchfork bekroonde het album met de titel 'Beste nieuwe heruitgave'^[24] en het werd de op één na bestverkochte "nieuwe" release van 2017 op Discogs.^[25][26]

De heruitgave van Through The Looking Glass ging gepaard met een wereldtournee, met optredens in oa. Londen, Parijs, Berlijn en Tokio.^[27] In 2017 verscheen Takada op het Full Moon Healing festival in de Vooruit in Gent.^[28]

In 2018 maakte Takada met de Franse zangeres Lafawndah een soundtrack voor de kortfilm Le Renard Blue. Deze film werd geregisseerd door Partel Olivia in samenwerking met modehuis KENZO.^[29][30] In 2019 volgde het album An Eternal Moment, dat Takada opnam met de Koreaanse saxofonist Kang Tae Hwan.^[31]

In 2020 wilde filmmaker Otto Bell de muziek van Through The Looking Glass gebruiken als soundtrack voor zijn documentaire The Toxic Pigs of Fukushima. Takada besloot echter om nieuwe muziek te schrijven voor de film.^[32]

Het Utrechtse festival Le Guess Who? vroeg in 2021 aan Takada om te fungeren als curator.^{[33][34][35][36][37]} Ze zou daar ook zelf optreden, met haar ensemble Ton•Klami.^[38] Vanwege de maatregelen aangaande de coronapandemie kon ze echter niet aanwezig zijn op het festival, maar het sound work dat ze creëerde voor de Jacobikerk was wel te horen.^[39]

Met de boeddhistische Sangha-monniken van de school van Koyasan, onder leiding van Syuukoh Ikawa, maakte ze in 2022 het album You Who Are Leaving to Nirvana.^[40] Volgens de recensent van Muziekuitroepteken.nl "bewijst Takada wederom dat er voor haar geen grenzen zijn aan wat muziek is en wat niet, dat ze met heel veel stijlen, sferen, achtergronden uit de voeten kan en een drang heeft om zich constant te blijven ontwikkelen."^[41]

In 2023 presenteerde Takada een filmconcert met de naam Japan On Film, waarbij beelden vertoond werden uit een selectie van historische Japanse films uit het BFI National Archive.^[42] Deze beelden die teruggaan tot 1901 tonen het dagelijks leven tijdens het Meiji-tijdperk. Takada speelde marimba, ceremoniële gong en snaredrum tijdens de voorstelling en bracht ook spoken word. Deze voorstelling was onder andere te zien in kunstencentrum STUK in Leuven.^[43]

Takada speelde in juli 2024 met Alessandro Cortini en Bnnyhunna in Muziekgebouw aan 't IJ te Amsterdam, waar ze "koningin van de minimalistische muziek" genoemd werd: "Met haar virtuoze techniek en gevoel voor ritme tilt ze haar performances boven het muzikale uit."^[44]

Takada speelde geregeld samen met de Deense jazzgitarist en componist Jakob Bro. In maart 2024 stonden ze - samen met saxofonist Jesper Zeuthen en drummer Marilyn Mazur - op de planken in De Singel te Antwerpen^[45] en in Flagey in Brussel.^[46] Vervolgens namen ze als duo het album あなたに出会うまで = Until I Met You op, dat in 2025 uitgebracht werd.^[47] "Met Bro op akoestische gitaar en Takada op percussie, piano en marimba ontstaat een verstilde muzikale wereld. Takada’s ambient achtergrond sluit perfect aan bij het open geluid dat Bro uit zijn gitaar kan halen", schreef de recensent van Writteninmusic.com over deze release.^[48] In november 2025 trad Takada op het Loveland Music Festival in Kopenhagen op als gastmuzikant van het Jakob Bro Large Ensemble, met verder klarinettist Joe Lovano, bassist Thomas Morgan, slagwerker Joey Baron, de Belgische saxofoniste Hanne de Backer en trompetist Wadada Leo Smith.^[49][50]

• Through The Looking Glass (1983)
• Nebula (1987) - met Mayumi Miyata
• Lunar Cruise (1990) - met Masahiko Satoh
• African Percussion Meeting (1990) - met Kakraba Lobi
• Tree of Life (1999)
• Le Renard Bleu (2018) - met Lafawndah
• An Eternal Moment (2019) - met Kang Tae Hwan
• Cutting Branches For A Temporary Shelter (2022)
• You Who Are Leaving To Nirvana (2022) - met Shomyo of Koya-san
• あなたに出会うまで = Until I Met You (2025) - met Jakob Bro

• Through The Looking Glass bij WRWTFWW Records
• Midori Takada bij Discogs.com