Micah Jenkins
| Micah Jenkins | ||
|---|---|---|
 | ||
Micah Jenkins in uniform rond 1862 | ||
| Geboren | 1 december 1835 Edisto Island, South Carolina | |
| Overleden | 6 mei 1864 Spotsylvania County, Virginia | |
| Rustplaats | Magnolia Cemetery Charleston, South Carolina | |
| Land/zijde | .svg.png){kind=small} Geconfedereerde Staten van Amerika | |
| Onderdeel | .svg.png){kind=small} Confederate States Army | |
| Dienstjaren | 1861-1864 (CSA) | |
| Rang |  brigadegeneraal (CSA) | |
| Slagen/oorlogen | Amerikaanse Burgeroorlog | |
Micah Jenkins (Edisto Island, 1 december 1835 – Spotsylvania County, 8 mei 1864) was een Amerikaans militair. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog klom hij op tot de rang van brigadegeneraal in het Confederate States Army. Hij sneuvelde door eigen vuur tijdens de Slag in de Wildernis.
Vroege jaren
Jenkins werd geboren op 1 december 1835 op Edisto Island, South Carolina. Over zijn jeugd is niet veel gekend. Hij volgde een opleiding aan de South Carolina Military Academy. Tussen 1855 en 1861 was hij werkzaam aan de King's Mountain Military School.[1]
Amerikaanse Burgeroorlog
Bij het begin van de Amerikaanse Burgeroorlog rekruteerde Jenkins een peloton voor het 5th South Carolina Infantry Regiment. Op 13 april 1861 werd hij verkozen tot hun kolonel. Hij diende in de brigade van brigadegeneraal Richard H. Anderson tijdens de Eerste Slag bij Bull Run. Na de grote reorganisatie van het leger in april 1862 behield Jenkins het commando over de 5th South Carolina. Tijdens de Slag bij Seven Pines nam Anderson tijdelijk het bevel van een divisie op zich. Jenkins nam het commando van de brigade over die bestond uit zijn eigen regiment, de 6th South Carolina Infantry Regiment en de Palmetto Sharpshooters.[2] Jenkins flankeerde met zijn brigade de Noordelijke slaglinie en dwong hun bijna 2 km terug.[3] Tijdens de slag raakte Jenkins gewond aan zijn knie. Jenkins werd ook aangesteld als kolonel van de Palmetto Sharpshooters. Op 22 juli 1862 werd hij op 26-jarige leeftijd bevorderd tot brigadegeneraal. In augustus 1862 raakte Jenkins gewond aan de schouder en de borst tijdens de Tweede Slag bij Bull Run. Hij werd op ziekteverlof gestuurd en zou niet deelnemen aan de Marylandveldtocht en de Slag bij Antietam.
Toen Jenkins terugkeerde naar zijn brigade was het ingedeeld in de divisie van generaal-majoor George Pickett. Ze waren aanwezig maar werden niet ingezet tijdens de Slag bij Fredericksburg. Daarna werd Picketts divisie, die deel uitmaakte van het korps van luitenant-generaal James Longstreet in 1863 ingezet tegen Suffolk, Virginia. De Brigade van Jenkins werd echter gedetacheerd en naar Richmond gestuurd om de hoofdstad te beschermen. Hierdoor waren ze niet aanwezig tijdens de Slag bij Gettysburg.
In de herfst van 1863 werd het korps van Longstreet naar Tennessee gestuurd om Braggs Army of Tennessee te versterkingen. De brigade van Jenkins arriveerde op de tweede dag van de Slag bij Chickamauga. Toen generaal-majoor John Bell Hood, hun divisiecommandant, tijdelijk het bevel van het korps overnam van Longstreet, kwam de rivaliteit tussen Jenkins en Evander M. Law tot een kookpunt. Longstreet had aan beide generaals de functie beloofd. Maar omdat Jenkins al langer brigadegeneraal was en een favoriet was van Longstreet kreeg Jenkins de post. Deze interne ruzie zou zwaar wegen op de efficiëntie van de brigade en de divisie. Het was pas in het voorjaar van 1864, met de aanstelling van brigadegeneraal Charles W. Field tot bevelhebber van de divisie, dat de openlijke ruzie kalmeerde.
Op 16 januari 1864 behaalde Jenkins met zijn brigade een overwinning op Noordelijke cavalerie de dag voor de Slag bij Dandridge. Tijdens de Slag in de Wildernis reed Jenkins samen met James Longstreet langs de frontlinie toen het vuur op hen geopend werd. Het bleek om eigen vuur te gaan niet ver van de plaats waar luitenant-generaal Stonewall Jackson in mei 1863 ook door eigen soldaten onder vuur werd genomen. Longstreet zou de verwondingen overleven, maar Jenkins overleed enkele uren later aan een hoofdwonde. Hij werd begraven op de Magnolia Cemetery in Charleston, South Carolina.[1]
Zie ook
Lijst van generaals in de Amerikaanse Burgeroorlog (Confederatie)
Voetnoten
- 1 2 Eicher, p. 318.
- ↑ Palmetto Sharpshooter in the Citadel Archives. Gearchiveerd op 30 september 2018. Geraadpleegd op 07-10-2025.
- ↑ Sears, Steven W. (1992) To the Gates of Richmond: The Peninsula Campaign Boston: Mariner Books. p.133 ISBN 978-0-618-12713-9
Bronnen
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Micah Jenkins op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Eicher, John H., and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1.
- Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. ISBN 978-0-8160-1055-4.
- Swisher, James K. Prince of Edisto: Brigadier General Micah Jenkins CSA. Shippensburg, PA: White Mane Books, 2002. ISBN 1-57249-304-6.
- Warner, Ezra J. Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1959. ISBN 978-0-8071-0823-9.