Liesbeth Hermsen

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Hermsen lid van de Scheveningse afdeling van de LO. Ze werkte als koerierster en nam onderduikers in huis. Begin 1943 verbleven in haar rusthuis zes Joodse onderduikers en de niet-Joodse patiënte Rie Polak-Mair.^[1]

Op 16 februari 1944 werd in Amsterdam een Joodse man aangehouden. Bij zijn verhoor gaf hij namen van familieleden en onderduikadressen prijs en op 18 februari werden verscheidene personen gearresteerd. Als gevolg daarvan werd het adres van de zes Joodse vrouwen verraden. Op 24 februari volgde een inval van de politie in het rusthuis van Liesbeth Hermsen. Liesbeth Hermsen, Rie Polak-Mair en de zes Joodse vrouwen werden gearresteerd en naar het Oranjehotel in Scheveningen overgebracht. De Joodse vrouwen werden via Kamp Westerbork naar Auschwitz weggevoerd en vergast. Liesbeth Hermsen en Rie Polak-Mair gingen naar Kamp Vught en werden in het Philips-Kommando tewerkgesteld.^[1] In september 1944 werden ze naar Ravensbrück gedeporteerd; een maand later werden ze geselecteerd voor het Agfacommando, een buitencommando van concentratiekamp Dachau in München-Giesing.

Eind 1944 brak in het Agfacommando tuberculose uit en werd in het basiskamp Dachau een vrouwenziekenhuisje ingericht. In februari 1945 werd Hermsen naar het basiskamp overgeplaatst en werd hoofd van het vrouwenziekenhuisje, terwijl ze zelf ook ziek was. Toen in april 1945 het kamp in München-Giesing ontruimd werd en de gevangenen op dodenmars gingen, bleven ongeveer tien zieke Nederlandse vrouwen van het Agfacommando achter in het basiskamp. Zij werden verzorgd door Liesbeth Hermsen en Jo Goos.

Op 29 april 1945 bereikten de geallieerden het kamp en werden de gevangenen bevrijd. Omdat Hermsen aan vlektyphus leed, kon ze niet direct gerepatrieerd worden en bleef ze tot 27 mei 1945 in Dachau.^[2] Na terugkeer in Nederland werd ze nog maandenlang verpleegd in een repatriëringsziekenhuis.^[1]