Leendert Valk

Leendert Valk (Rotterdam, 11 oktober 1794 – Amsterdam, 11 november 1867) was Nederlands timmerman en architect.

Hij was zoon van Adriana Maria van Onselen en Hugo Valk, die hem 16 oktober 1794 lieten dopen.^[1] In 1818 trouwde hij met Elizabeth Luijks. Volgens de huwelijksakte is zijn beroep dan timmerman. In 1832 overlijdt Elizabeth en in 1836 volgt een huwelijk met Petronella Carolina Snellebrand. Ten tijde van deze huwelijkssluiting is Valk ambtenaar bij de marine. Na het overlijden van zijn tweede vrouw in 1859 hertrouwde hij in 1866 nog met Anna Elisabeth Bartelsman. Hij is dan ambtenaar op wachtgeld, Leendert was een neef van Jacob Valk met dezelfde beroepen.

Hij was enige tijd werkzaam op de Rijkswerf van de Marine in Rotterdam. In 1832 verhuisde hij naar Amsterdam om er te gaan werken bij de Inspecteur Maritieme Gebouwen onder leiding van schout-bij-nacht en vice-admiraal Anthony Cornelis Twent tevens inspecteur-generaal van het loodswezen. Leenderts oom Jacob Valk werkte daar al. Valk werd bekend als ontwerper en restaurateur van lichtinstallaties, lantaarns en tot slot van vuurtorens. Hij werkte eerst met zijn oom en na diens eervol ontslag in 1842 als zelfstandig ontwerper. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed noteerde dat hij officieel slechts bij twee vuurtorens als ontwerper te boek staat, maar dat hij waarschijnlijk een grote invloed had op de werken van zijn oom. Overigens liepen toen de functies timmerman, opzichter, bouwkundige en architect in elkaar over.