Katia Piccolini

Piccolini debuteerde in 1988 op het ITF-toernooi van Rome (Italië). Later dat jaar stond zij voor het eerst in een finale, op het ITF-toernooi van Ortisei (Italië) – zij verloor van de Duitse Christiane Hofmann. Een week later veroverde Piccolini haar eerste titel, op het ITF-toernooi van Subiaco (Italië), door landgenote Francesca Romano te verslaan. In totaal won zij zeven ITF-titels (alle in Italië), de laatste in 1998 in Fiumicino.

In 1989 speelde Piccolini voor het eerst op een WTA-hoofdtoernooi, op het toernooi van Tarente. Zij stond in 1990 voor het eerst in een WTA-finale, op het toernooi van Athene – zij verloor van de Zweedse Cecilia Dahlman. In 1991 veroverde Piccolini haar enige WTA-titel, op het toernooi van San Marino, door landgenote Silvia Farina te verslaan.^[3]

Piccolini vertegenwoordigde haar land op de Olympische spelen van 1992 in Barcelona, waar zij met een wildcard was toegelaten.^[4]

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de derde ronde, op het US Open 1990. Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 37e plaats, die zij bereikte in juli 1991.

Piccolini was in het dubbelspel minder actief dan in het enkelspel. Zij debuteerde in 1988 op het ITF-toernooi van Caserta (Italië), samen met landgenote Natalia Baudone – zij bereikten er de halve finale. Zij bereikte nooit een dubbelspelfinale.

In 1989 speelde Piccolini voor het eerst op een WTA-hoofdtoernooi, op het toernooi van Barcelona, samen met de Spaanse Ana Larrakoetxea – zij bereikten er de tweede ronde. Verder dan dat is zij nooit gekomen.

Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 160e plaats, die zij bereikte in april 1992.