Cecilia Dahlman

Dahlman debuteerde in 1985 op het ITF-toernooi van Stockholm (Zweden). Later dat jaar stond zij voor het eerst in een finale, op het ITF-toernooi van Peterborough (Engeland) – hier veroverde zij haar eerste titel, door de Tsjecho-Slowaakse Nora Bajchiková te verslaan. In totaal won zij vier ITF-titels, de laatste in 1988 in Eastbourne (Engeland).

In 1988 kwalificeerde Dahlman zich voor het eerst voor een WTA-hoofdtoernooi, op het toernooi van Berlijn. Zij stond in 1989 voor het eerst in een WTA-finale, op het toernooi van Athene – hier veroverde zij haar eerste titel, door de Australische Rachel McQuillan te verslaan. In totaal won zij twee WTA-titels, de andere in 1990, nogmaals in Athene.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de tweede ronde. Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 63e plaats, die zij pakte in juli 1990, na het bereiken van de tweede ronde op Wimbledon.

Dahlman was in het dubbelspel minder actief dan in het enkelspel. Zij debuteerde in 1986 op het ITF-toernooi van Bournemouth (Engeland), samen met de Nederlandse Hellas ter Riet. Zij stond in 1987 voor het eerst in een finale, op het ITF-toernooi van Helsinki (Finland), samen met de Finse Laura Maennistoe – hier veroverde zij haar enige dubbelspeltitel, door het Tsjecho-Slowaakse duo Denisa Krajčovičová en Radka Zrubáková te verslaan.

In 1988 speelde Dahlman voor het eerst op een WTA-hoofdtoernooi, op het toernooi van Parijs, samen met de Amerikaanse Elizabeth Galphin. Zij stond in 1989 één keer in een WTA-finale, op het toernooi van Taipei, samen met de Japanse Nana Miyagi – zij verloren van het koppel Maria Lindström en Heather Ludloff.

Op de grandslamtoernooien kwam zij nooit voorbij de eerste ronde. Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 95e plaats, die zij bereikte in april 1990.

In de periode 1989–1993 maakte Dahlman deel uit van het Zweedse Fed Cup-team – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 7–5.