Kafu Nagai

Nagai Sōkichi (永井 壮吉)
Kafū Nagai in 1927
"Nature as it is-nature with nothing selected or discarded from it-cannot become a work of art."
Persoonsgegevens
Pseudoniem(en)	Kafū Nagai (永井 荷風)
Geboortedatum	3 december 1879
Geboorteplaats	Ichikawa (Chiba)
Overlijdensdatum	30 april 1959
Overlijdensplaats	Ichikawa
Geboorteland	Japan
Opleiding en beroep
Opleiding gevolgd aan	Kalamazoo College, Hitotsubashi University
Beroep	Romanschrijver
Werken
Genre(s)	Naturalisme
Stroming(en)	estheticisme
Bekende werken	The river Sumida, Geisha in Rivalry/Rivalry
Erkenning en lidmaatschap
Prijzen en onderscheidingen	Orde van Culturele Verdienste (1952), Person of Cultural Merit (1952)
Dbnl-profiel
(en) IMDb-profiel
Portaal    Literatuur

Kafū Nagai (Japans: 永井 荷風, Nagai Kafū) (Bunkyō (Tokio), 3 december 1879 – Ichikawa (Chiba), 13 april 1959) was het pseudoniem van de Japanse romanschrijver Nagai Sōkichi (Japans: 永井 壮吉). Zijn werk kenmerkt zich door gedetailleerde beschrijvingen van de stad Tokio in het begin van de 20e eeuw, met bijzondere aandacht voor de wereld van de prostitutie en de geisha's.

Kafū Nagai studeerde Chinese literatuur aan de universiteit voor buitenlandse talen in Kanda^[1] (神田) in Chiyoda. In het begin van zijn carrière schreef hij in een naturalistische stijl en was een bewonderaar van Émile Zola. Zijn eerste twee romans, Yashin en Jigoku no hana, beide gepubliceerd in 1902, toonden een duidelijke invloed van Zola.

Later distantieerde Nagai zich van het naturalisme en werd een van de leidende figuren in de beweging hiertegen. Hij ontwikkelde een interesse in de destijds verdwijnende Edocultuur en bestudeerde de kunsten die tijdens de Edoperiode ontstonden: Kiyomoto-muziek, Japanse klassieke dans en Shakuhachi-fluit. Hij werd leerling van een van Tokio's professionele vertellers om humoristische vertelwijzen te bestuderen.

Nagai leefde van 1879 tot 1959. Hij schreef romans, essays, gedichten; ook enkele van zijn dagboeken werden later gepubliceerd.

Hij werd geboren op 3 december 1879 in de hedendaagse Bunkyō-wijk (文京区) in Tokio (東京). Zijn ouders behoorden tot de hogere klasse. In zijn jeugd werd hij vooral beïnvloed en gesteund door zijn moeder.

Hij was geen toegewijde student en verzuimde regelmatig de lessen. Hij studeerde wel af, maar slaagde niet voor het toelatingsexamen tot de universiteit en besloot vervolgens Chinees te studeren. Zijn vader, ontevreden over dit falen, stuurde hem als jonge twintiger naar Amerika. Voor zijn vertrek had hij reeds drie romans gepubliceerd. Hij verbleef meer dan vier jaar in Amerika en studeerde aan het Kalamazoo College^[2] in Michigan. Hij vond werk bij een bank in New York en kreeg de mogelijkheid naar Frankrijk te verhuizen toen de bank een overzeese vestiging opende. Vanuit Lyon reisde hij naar Parijs, maar moest na twee maanden wegens geldgebrek naar Japan terugkeren.

Na zijn terugkeer richtte hij zich op het vertalen van Franse literatuur.

Op dertigjarige leeftijd was hij reeds hoogleraar Franse literatuur, maar hij nam ontslag in 1916. Gedurende zes jaar was hij redacteur van een belangrijk literair tijdschrift. In dit tijdschrift werden talentvolle auteurs zoals Tanizaki Junichirō (谷崎・潤一郎)^[3] geïntroduceerd. Nagai was tevens theatercriticus met interesse in Kabuki (歌舞伎); enkele van zijn werken bevatten zijn visie op deze kunstvorm.

Na de publicatie van "Geisha in Rivalry" volgde een periode van literaire stilte. Hij stond bekend als teruggetrokken en bracht voor zijn werk veel tijd door in de gezelschappen van geisha's. Hij beschreef dit als de enige maatschappij die hij werkelijk heeft gekend. Hij leefde grotendeels in afzondering en werd vaak als excentriek beschreven.

Zijn werken werden bij de toekenning van de Imperial Cultural Decoration^[4] in 1952 omschreven als warm en elegant, wat contrast vormt met zijn persoonlijke levensstijl. Hij uitte regelmatig kritiek op de verwestersing van Japan, maar woonde zelf later in een geheel westers huis. Meerdere van zijn werken zijn gebaseerd op zijn ervaringen in Amerika en het Westen.

In 1920 publiceerde hij het werk "Dwarf Bamboo" (Okamezasa / おかめ座さ). Hierna schreef hij nog diverse werken en dagboeken die later werden uitgegeven. Nagai reisde graag door Tokio (東京), waarbij zijn reis naar Amerika in zijn jongere jaren de grootste was.

Hij overleed op 30 april 1959, enkele maanden na zijn 79e verjaardag.

In de hedendaagse literatuurgeschiedenis is Nagai minder prominent aanwezig dan ten tijde van zijn leven.

Nagai wordt wel omschreven als literary contrarian.^[9] Dit komt overeen met zijn opvatting over het schrijven: "a writer must select what he is going to describe". Hij was van mening dat een schrijver trouw aan de waarheid moest blijven, maar erkende dat dit vrijwel onmogelijk is. Het is onmogelijk om over alles te schrijven, omdat er te veel elementen in het leven aanwezig zijn. Een schrijver kan daarom niet over alles even waarheidsgetrouw schrijven.

Hij redeneerde ook dat er in het echte leven geen protagonisten of antagonisten zijn: iedereen speelt in zijn eigen leven de hoofdrol. Wanneer men echter een boek schrijft, worden mensen voorgesteld als personages met elk hun eigen rol. Hoewel hij wist dat het niet mogelijk is om altijd even waarheidsgetrouw te blijven, geloofde hij dat het de taak van de schrijver is om lezers de waarheid onder ogen te laten zien.

Vanuit het Franse naturalisme stimuleerde Nagai andere schrijvers om alles nauwlettend te observeren voordat ze begonnen met schrijven. Hij hield eraan dat ze de plaatsen die ze wilden beschrijven eerst zelf bezochten en volgde zijn eigen advies op. Zo bezoekt de hoofdpersoon in "A Strange Tale from East of the River" een red-light district in Japan genaamd Tamanoi (玉ノ井), dat Nagai eerst zelf grondig bestudeerde.

Hij hanteerde dit principe omdat hij geloofde dat een roman betekenisloos zou overkomen als een schrijver zijn personages en gebeurtenissen onvoldoende zou uitdiepen.

"Hiyori Geta" (日和下駄) is een verzameling essays over Nagai's wandelingen door Tokio (Tōkyō / 東京). De plaatsen die hij beschrijft komen weliswaar ook voor in bekende reisgidsen over Tokio, maar worden op een zeer andere manier voorgesteld. Een heel hoofdstuk is gewijd aan bomen, een ander aan oude tempels. Het laatste hoofdstuk behandelt zonsopgangen. Elk beeld dat hij schetst betreft een vergeten plaats in de stad; deze plekken worden vaak gebruikt in zijn romans.

Zijn stijl is niet onder één noemer te definiëren en was voortdurend in verandering.

Voor zijn reis naar Amerika putte hij vooral inspiratie uit het Franse naturalisme, met onder andere Guy de Maupassant en Émile Zola als voorbeelden. Later neigde hij meer naar Maupassant.

Na zijn terugkeer schreef Nagai meer in een typerende 19e-eeuwse Japanse stijl dan in de Franse stijl. Vooral in "The River Sumida" (Sumidagawa/隅田川) is dit zichtbaar.

Ook na zijn ontslag als hoogleraar veranderde zijn stijl. Hij begon zijn kritiek op de verwestersing van Tokio (Tōkyō / 東京) en de modernisering van zijn thuisstad sterker te uiten.

In "A Strange Tale in the East of the River" (Bokutō kidan / 墨とうきだん), zijn laatste roman, keerde hij terug naar het Franse naturalisme.