Jules Houtart

Jean Joseph Jules Houtart (Jumet, 14 maart 1814 - Monceau-sur-Sambre, 25 mei 1902) was een Belgisch industrieel en edelman.

Jules Houtart was een telg uit de familie Houtart. Hij was een zoon van Emmanuel Houtart, industrieel glasblazer, en Marie-Antoinette Monseu. Gepromoveerd tot doctor in de rechten, werd hij vrederechter, maar vooral volgde hij zijn vader op als industrieel in de glasblazerij. In 1843 trouwde hij in Dampremy met Pauline Gillieaux (1826-1904), dochter van Édouard Gillieaux, burgemeester van Dampremy. Ze kregen vijf kinderen, onder wie bankier Jules Houtart (1844-1928) en mecenas Édouard Houtart (1847-1931). Via zijn zoon Jules is hij de grootvader van Maurice Houtart.

Voorvechter van de Pauselijke Staten, werd hij in 1871 door paus Pius IX benoemd tot pauselijk baron. In 1892 werd hij opgenomen in de Belgische erfelijke adel, met de titel baron, overdraagbaar bij eerstgeboorte.

In 1866 kocht hij het kasteel van Monceau-sur-Sambre, dat na hem bewoond werd door zijn kleinzoon Édouard (1847-1931) en dat in 1938 met het omringende domein werd verkocht aan de gemeente Monceau-sur-Sambre, later aangehecht bij Charleroi.

• Maurice HOUTART, Généalogie de la famille Houtart, 1923.
• Édouard HOUTART, Notice sur quelques objets d'art offerts à la ville de Bruges, Monceau-sur-Sambre, 1926.
• Remi-Armand PARMENTIER, Beschrijving van de getijden- en gebedenboeken van het kabinet Houtart te Brugge, Brugge, Desclée de Brouwer, 1929.
• Maurice HOUTART, 'Le village de Gesves durant huit siècles, 1000-1800', in Annales de la Société d'archéologie de Namur, 1935.
• Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1991, Brussel, 1991.