Jose Laurel III

Jose Laurel III werd geboren op 27 augustus 1914 en was het tweede kind uit een gezin van negen kinderen van José Laurel en Paciencia Hidalgo. Zijn vader was een invloedrijk politicus en president van de Tweede Filipijnse Republiek tijdens de Japanse bezetting van het land in de Tweede Wereldoorlog. De oudere broer van Laurel III en twee van zijn jongere broers zouden later ook belangrijke posities in de Filipijnse politiek bekleden. Salvador Laurel was vicepresident en senator, Jose Laurel jr. was tweemaal voorzitter van het Filipijns Huis van Afgevaardigden en Sotero H. Laurel werd gekozen tot senator. Zijn jongste broer Arsenio Laurel was autocoureur en kwam al op jonge leeftijd om het leven bij een ongeluk tijdens de Grand Prix van Macau.

Na zijn lagere schoolopleiding aan Paco Elementary School ging Laurel naar middelbare school aan de University of the Philippines (UP). Hij voltooide deze opleiding in 1933, tegelijk met onder meer Ferdinand Marcos en Roberto Benedicto. Aansluitend volgde Laurel een vooropleiding voor de studie Rechten aan UP. In 1934 vertrok hij naar Japan, waar hij was toegelaten op de Militaire Academie van Japan. Hij was daarmee de eerste Filipijnse student aan deze academie en het was hier dat hij voor het eerst in aanraking kwam met Japan en de Japanse taal leerde spreken. Na zijn afstuderen in 1937 werd hij het jaar erna verder opgeleid tot militair cadet. Hij was daarvoor ingedeeld in een regiment van de veldartillerie van de Japanse keizerlijke garde. Na deze opleiding diende hij nog korte tijd in een groep buitenlandse waarnemers die de frontlinies in Noord-China inspecteerden. Ook bezocht hij de grenzen van Korea, Mantsjoerije en Mongolië.

Na terugkeer in de Filipijnen diende Laurel als derde luitenant in het Filipijnse leger. Hij was in eerste instantie gestationeerd in Camp Murphy en later op het hoofdkwartier van het leger, tot hij werd aangesteld als junior-aide-de-camp van president Manuel Quezon. Weer later was Laurel adjudant op de General Services School in Baguio. Bij de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog in Azië werd hij aangesteld als bataljonscommandant van het 2e bataljon van het 51 veldartillerieregiment van USAFFE dat bij de verdediging van de Filipijnen werd ingezet in de provincie Tayabas.

Na de verovering van de Filipijnen door Japan en zijn vrijlating werkte Laurel III als secretaris voor zijn vader Jose Laurel, die door de Japanners was aangesteld als Commissioner of Interior. Hij hielp zijn vader bij onderhandelingen met de Japanners over de vrijlating van de resterende krijgsgevangen en was betrokken bij het opzetten van nieuwe overheidsdiensten in het bezette Filipijnen. Nadat zijn vader door de Japanners werd aangesteld tot president van de Tweede Filipijnse Republiek bleef Laurel zich inzetten voor de vrijlating van gevangen genomen landgenoten, die ervan werden verdacht als guerrillastrijders te vechten tegen de Japanners. Hiervoor werd Laurel na de oorlog in 1954 onderscheiden met een Legioen van Eer

Vlak voor de herovering van de Filipijnen door het Amerikaanse leger werden president Jose Laurel, Jose Laurel III en hun familieleden en nog enkele andere politici zoals Benigno Aquino sr., Jorge Vargas en Camilo Osias overgebracht naar Yokohama in Japan. Daar werden ze uiteindelijk door de Amerikanen gearresteerd en gevangengezet. In 1946 werden teruggebracht naar de Filipijnen, waar ze in Muntinlupa werd vastgezet. Laurel III werd na enige tijd vrijgelaten, maar zijn vader moest wel voorkomen wegens collaboratie met de vijand. Laurel III besloot daarop uit protest weer ontslag te nemen uit het Filipijnse leger en te gaan studeren.

Laurel III begon een studie Rechten aan de University of the Philippines (UP) en rondde deze uiteindelijk in 1949 af aan de Manuel L. Quezon University. Na het behalen van het toelatingsexamen voor de Filipijnse balie (bar exams) in 1950, begon hij een advocatenkantoor. In eerste instantie werkte hij nog alleen maar na verloop van tijd begon hij samen met zijn vader en broers Laurel Laurel Law Offices. In 1952 voltooide Laurel III ook een master-studie Rechten aan UP. Daarnaast hij ook vak als Recht, Geschiedenis en Filipijnse Staatsinrichting en Politieke Wetenschappen aan diverse onderwijsinstelling als het Lyceum of the Philippines, Francisco Law College, Quezon College, de Philippine Women's University en National Teachers College.

Laurel was meerdere keren werkzaam voor de Filipijnse overheid. Zo was hij een van de leden van het Filipijnse panel dat in 1955 met Japan onderhandelde over de herstelbetalingsovereenkomst. Ook hij presidentieel adviseur voor Japanse zaken en in 1958 vergezelde hij president Carlos Garcia op een staatbezoek naar Japan. In 1960 was hij adviseur van het Filipijnse panel dat onderhandelde over een overeenkomst tussen de Filipijnen en Japan over handel en scheepvaart. In 1965 werd Jose Laurel III benoemd tot ambassadeur van de Filipijnen in Japan, een functie die hij zou bekleden tot 1971.

Laurel bekleedde ook jarenlang topposities bij een reeks bedrijven in het Filipijnse bedrijfsleven. Zo was hij president van Lahi Inc., president en voorzitter van de raad van bestuur van Consolidated Development Services Corporation, voorzitter van de raad van bestuur van Mariwasa-Honda Inc., Porcelana Mariwassa Inc., Sigma Mariwassa Inc., Yuasa Battery Philippines Inc., Vice-voorzitter van de Philippine Banking Corporation en Mariwassa Facturing Inc. Verder was hij lid van de raad van bestuur van onder meer Fortune Commodities Inc., Supreme Aggregates Corporation, Supreme Concrete and Allied Products Inc., Mineral Integrated Development Services Corporation, Trans World Trading Corporation Inc. en Lahi Inc.

Laurel overleed in 2003 op 88-jarige leeftijd. Hij was getrouwd met Beatriz Castillo en samen kregen ze acht kinderen. Hun tweede zoon Jose Laurel V was gouverneur van Batangas en ambassadeur in Japan.