Jan Pauwel Gillemans (II)

Jan Pauwel Gillemans (II) (Antwerpen, gedoopt op 3 september 1651 – Amsterdam, begraven op 20 maart 1704) was een Zuid-Nederlands schilder, bekend om zijn stillevens, in het bijzonder zijn bloem- en vruchtenstillevens.

Gillemans was de zoon van de schilder Jan Pauwel Gillemans (I) en Paulina uyt den Eeckhout. Hij begon zijn opleiding bij zijn vader en was tussen 1665 en 1666 in de leer bij Joris van Son. In het Sint-Lucasgilde te Antwerpen stond hij van 1673 tot 1674 als wijnmeester^[1] ingeschreven.

Rond 1675 vertrok hij naar Middelburg, waar hij zonder gilde-inschrijving werkte en na een boete de stad moest verlaten. In de periode 1675–1678 woonde Gillemans in Londen. Hij maakte in deze tijd stillevens met de inscriptie "Londini". Na zijn verblijf in Londen keerde hij in de jaren 1680 terug naar Antwerpen, waar hij in 1693 trouwde met Isabella, dochter van de beeldhouwer Norbertus van den Eynden. Uit dit huwelijk werd in 1695 een zoon geboren, Peter Pauwel. Zijn vrouw overleed in 1697. Op 24 maart 1698 hertrouwde hij met Johanna van Hellefort, met wie hij in 1700 een zoon Kasper Jozef kreeg.

In de vroege 18e eeuw was Gillemans kort weer actief in Middelburg, waar hij in 1702 lid werd van de Sint-Lucasgilde. Later verhuisde hij naar Amsterdam, waar hij op 20 maart 1704 overleed en begraven werd op het Heiligewegs- en Leidsche Kerkhof. Volgens de kroniekschrijver Jacob Campo Weyerman zou hij zijn verdronken.

Zijn werken onderscheiden zich door hun gedetailleerde weergaven van de natuur en een rijk gebruik van kleur. Hij werkte in de stijl van zijn vader en van Joris van Son. Een aantal ongesigneerde werken, die traditioneel aan hem worden toegeschreven, worden tegenwoordig ook in verband gebracht met zijn broer Peter Mathys Gillemans.

Zie de categorie Jan Pauwel Gillemans (II) van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.