Ippolito Onorio De Luca
| Ippolito Onorio De Luca | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Algemeen | ||||
| Geboortedatum | 25 november 1849 | |||
| Geboorteplaats | Agrigento, koninkrijk der Beide Siciliën | |||
| Overlijdensdatum | 26 maart 1913 | |||
| Overlijdensplaats | Palermo, koninkrijk Italië | |||
| Regio | Sicilië | |||
| Land |  Italië | |||
| Titulatuur | Licentiaat in de rechten, advocaat | |||
| Alma mater | Universiteit Palermo | |||
| Functies | ||||
| 1876-1888 | Gemeenteraadslid Agrigento | |||
| Jaren 1870-1880 | Provincieraadslid Agrigento | |||
| 1888-1889 | Burgemeester van Agrigento | |||
| 1890-1909 | Afgevaardigde Camera dei Deputati | |||
| 1909-1913 | Senator voor het leven | |||
| ||||
Ippolito Onorio De Luca (Agrigento, 25 november 1849 – Palermo, 26 maart 1913) was een advocaat, journalist en politicus in Sicilië in het koninkrijk Italië. In Agrigento was hij burgemeester. Nadien was hij in Rome afgevaardigde in de Camera dei Deputati alsook senator voor het leven.
Levensloop
De Luca was een zoon van Francesco De Luca en Isabella Lo Presti;[1] hij werd geboren in een periode dat het huis Bourbon-Sicilië heerste over de Beide Siciliën. Sicilië ging op in het eengemaakte Italië in 1860. Na zijn studies rechtsgeleerdheid aan de universiteit van Palermo, werd hij advocaat in zijn geboortestad Agrigento. Hij lanceerde een eigen krant de Indipendente om zijn ideeën te verspreiden. Een groep advocaten en journalisten vormden zijn politieke entourage. Zijn politiek discours was gericht tegen de heersende elite in Agrigento. De elite was in zijn ogen reactionair en hunkerde naar een terugkeer van het huis Bourbon-Sicilië. De Luca ging tegen hun privileges in en won hiermee een zitje in de gemeenteraad (1876). Zo bevocht hij de elite op twee fronten: in het stadhuis en in zijn krant. In deze periode zetelde hij eveneens in de provincieraad van Agrigento.
Nadat hij de Bourbonaanhangers beschuldigde van corruptie bij de urbanisatiewerken won hij de burgemeesterssjerp van Agrigento (1888). Het beleid van De Luca en zijn medestanders bevatte de volgende punten: invoering van het kadaster; afbraak van de Sint-Annakerk; bouw van een justitiepaleis en het ontslaan van de in hun ogen corrupte stadsambtenaren. Dit laatste zette kwaad bloed in de stad. De Luca’s krant Indipendente en de Bourbongezinde krant Il Paese bestreden elkaar. Op straat kwam het tot handgemeen. De oom van De Luca, Giuseppe Pancucci, werd afgetuigd. Zijn medejournalist in de Indipendente, Mario Alessi, verloor een duel met een tegenstander.
De politieke strijd culmineerde in een duel tussen De Luca en professor Innocenzo Gramitto, die de spreekbuis was van zijn tegenstanders (1889). Na uren zwaardgevecht was het duel nog niet beslecht. Beide kampen kwamen ter plekke tot een vergelijk.[2] De Luca moest aftreden als burgemeester en zijn vriend advocaat, Giuseppe Mirabile, werd burgemeester. Deze laatste was gematigder in toon.
De politieke activiteiten van De Luca verlegden zich vervolgens landelijk. Van 1890 tot 1909 zetelde De Luca als afgevaardigde in het parlement in Rome. Hij won vijf verkiezingen op rij een zetel. Hij zette zich in voor de zwavelwinning in Sicilië.[3]
Na vijf legislatuurperiodes benoemde koning Victor Emanuel III hem tot senator voor het leven, omwille van zijn staat van dienst in de Kamer der Afgevaardigden.
De Luca werd vereerd met het ereteken van ridder in de Orde van de Italiaanse Kroon.
- ↑ (it) De Luca Ippolito Onorio (Patrimonio dell'Archivio Storico). Repertorio dei Senatori del Regno. Senato della Repubblica, Rome.
- ↑ (it) Di Bella, Elio, Agrigento vita politica nell’ultimo ventennio dell’Ottocento. Agrigento, Ieri e Oggi (2014).
- ↑ (it) Ippolito Onorio De Luca. Portale Storico. Camera dei Deputati, Rome.