Into the Wild (Jon Krakauer)

De wildernis in
(Boekomslag op en.wikipedia.org)
Oorspronkelijke titel	Into the Wild
Auteur(s)	Jon Krakauer
Land	Verenigde Staten
Oorspronkelijke taal	Engels
Onderwerp	Chris McCandless
Genre	Non-fictie, Biografie, Reisverhaal
Uitgever	Villard
Oorspronkelijke uitgever	Villard
Oorspronkelijk uitgegeven	13 januari 1996
Verfilming	Into the Wild
Portaal    Literatuur

Into the Wild (in het Nederlands vertaald als: De wildernis in) is een non-fictieboek uit 1996, geschreven door Jon Krakauer. Het werk is een uitgebreide versie van een artikel van 9.000 woorden dat Krakauer publiceerde in januari 1993 in het Amerikaanse tijdschrift Outside onder de titel Death of an Innocent, over Chris McCandless.^[1] Het boek werd in 2007 verfilmd onder dezelfde titel, geregisseerd door Sean Penn, met Emile Hirsch in de hoofdrol als McCandless. Into the Wild groeide uit tot een internationale bestseller en verscheen in dertig talen en 173 edities en formaten. Het boek maakt deel uit van het lesprogramma op middelbare scholen en universiteiten en werd in 2019 door Slate genoemd als een van de vijftig beste non-fictiewerken van de afgelopen vijfentwintig jaar.^[2]

Zie ook: Chris McCandless

Christopher Johnson McCandless groeide op in de voorstad Annandale, Virginia. Na zijn afstuderen in mei 1990 aan Emory University, met uitstekende resultaten, verbrak hij het contact met zijn familie. Hij schonk zijn studiefonds van 24.500 dollar aan Oxfam en begon te reizen door het westen van de Verenigde Staten. Zijn auto, een Datsun B210 uit 1982, liet hij achter na een overstroming.

Op 28 april 1992 bereikte McCandless de Stampede Trail in Alaska. Hij begon daar een tocht met slechts 4,5 kilo rijst, een .22 kaliber geweer met munitie, een camera en enkele boeken, waaronder een veldgids over eetbare planten in de regio, Tanaina Plantlore.^[3] Een aanbod van een kennis om een betere uitrusting voor hem te kopen, wees hij af. McCandless overleed rond 18 augustus 1992, na 113 dagen in de wildernis.

Op 6 september 1992 werd McCandless’ lichaam gevonden in een verlaten bus langs de Stampede Trail in Alaska. Een jaar later reconstrueerde Krakauer zijn tochten tussen zijn afstuderen en zijn overlijden. McCandless legde zijn officiële naam af en nam de bijnaam Alexander Supertramp aan, naar de autobiografie van dichter W.H. Davies, The Autobiography of a Super-Tramp. Hij werkte enkele maanden in Carthage, South Dakota, in een graanelevator van Wayne Westerberg, alvorens in april 1992 naar Alaska te liften. Krakauer beschrijft McCandless’ ascetische levensstijl en ziet invloed van schrijvers als Henry David Thoreau en Jack London. Ook trekt hij parallellen met eigen ervaringen tijdens een beklimming van Devils Thumb in Alaska en bespreekt hij de verhalen van andere avonturiers zoals Everett Ruess en Carl McCunn. Daarnaast beschrijft hij het verdriet en de verwarring van McCandless’ ouders, zijn zus Carine en zijn vrienden.

McCandless leefde 113 dagen in de Alaskaanse wildernis, waar hij jaagde en planten verzamelde. Hij verbleef in een verlaten bus die ooit door wegwerkers was achtergelaten. In juli 1992 probeerde hij te vertrekken, maar de Teklanika-rivier was door smeltwater ondoordringbaar geworden. In zijn dagboek noteerde hij eind juli dat hij zich extreem zwak voelde door “aardappelzaad”: "Extremely Weak. Fault Of Pot[ato] Seed".^[4] Krakauer concludeerde dat McCandless waarschijnlijk de zaden van Hedysarum alpinum (Eskimo-aardappel, uit de vlinderbloemenfamilie) had gegeten, die mogelijk giftige stoffen bevatten. Deze wortels zijn in het voorjaar voedzaam en zoet, maar worden in de zomer te taai om te eten, waardoor McCandless mogelijk gedwongen werd de zaden van H. alpinum te gebruiken. Krakauer vermoedde aanvankelijk dat de zaden in werkelijkheid afkomstig waren van Hedysarum mackenzii, ofwel de wilde zoete erwt, die een giftig alkaloïde bevat, mogelijk swainsonine (de giftige stof in locoweed) of een vergelijkbare verbinding. Dit gif veroorzaakt naast neurologische symptomen, zoals zwakte en coördinatieverlies, ook verhongering doordat het de stofwisseling van voedingsstoffen in het lichaam blokkeert. Later stelde Krakauer echter dat McCandless de planten niet had verward en dat hij daadwerkelijk H. alpinum had gegeten. Onderzoek naar de zaden van H. alpinum toonde de aanwezigheid van een nog niet geïdentificeerd toxine aan.^[5]

Volgens Krakauer zou een goed gevoed persoon de zaden mogelijk hebben kunnen eten en overleven, omdat het lichaam dan over voldoende reserves van glucose en aminozuren beschikt om het gif af te breken. Aangezien McCandless leefde op een dieet van rijst, mager vlees en wilde planten, en bij zijn overlijden minder dan tien procent lichaamsvet had, stelde Krakauer dat hij niet in staat was de toxines af te weren. Toen echter de Eskimo-aardappelen uit de omgeving van de bus in een laboratorium van de University of Alaska in Fairbanks door dr. Thomas Clausen werden onderzocht, werden er geen gifstoffen gevonden. Krakauer paste zijn hypothese vervolgens aan en suggereerde dat schimmel van het type Rhizoctonia leguminicola de dood van McCandless had veroorzaakt. Deze schimmel staat bekend om het veroorzaken van spijsverteringsproblemen bij vee en zou hebben kunnen bijdragen aan zijn naderende verhongering. Krakauer veronderstelde dat de zak waarin McCandless de zaden bewaarde vochtig was geraakt, waardoor de zaden beschimmelden. Als McCandless van deze zaden heeft gegeten, zou hij ziek zijn geworden en volgens Krakauer niet meer in staat zijn geweest uit bed te komen, waardoor hij uiteindelijk verhongerde. Zijn basis voor deze hypothese is een foto waarop zaden in een zak te zien zijn. Na chemische analyse van de zaden is Krakauer echter tot de overtuiging gekomen dat de zaden zelf giftig zijn.^[6]

In maart 2015 publiceerde Krakauer samen met andere onderzoekers een wetenschappelijke analyse van de zaden van Hedysarum alpinum die McCandless had gegeten. In het rapport werden relatief hoge concentraties L-canavanine aangetroffen, een antimetaboliet die giftig is voor zoogdieren. De onderzoekers concludeerden dat 'het zeer waarschijnlijk is dat de consumptie van H. alpinum-zaden heeft bijgedragen aan de dood van Chris McCandless'.^[7]

Into the Wild behandelt de vraag hoe iemand geaccepteerd kan worden in de samenleving en hoe het zoeken naar zelfontdekking soms in conflict staat met actief deelnemen aan die samenleving. De meeste critici zijn het erover eens dat Chris McCandless zijn reis begon om een vorm van verlichting te vinden. Hij probeerde te overleven in de wildernis met zo weinig mogelijk materiële bezittingen, omdat dit volgens hem de ervaring intenser maakte. Zijn drang naar extreme risico’s werd uiteindelijk de oorzaak van zijn ondergang.

McCandless liet zich inspireren door het transcendentale denken en door het idee dat men zijn leven moet hervormen om toegang te krijgen tot een geheel nieuwe dimensie van ervaring.^[8]

Ondanks de lovende ontvangst is de nauwkeurigheid van het boek ter discussie gesteld door betrokkenen bij McCandless’ verhaal en door commentatoren zoals de Alaska-journalist Craig Medred.^[9] Medred wijst op tal van elementen in het boek die volgens hem twijfelachtig zijn, grotendeels veroorzaakt door de beperkte informatie in McCandless’ dagboek.^[10] Hij stelt dat Krakauer veel van de gebeurtenissen moest afleiden of verzinnen en bekritiseerde hem omdat hij speculaties presenteerde als feiten. Ook blijken weergegevens sommige van de dramatische weersomstandigheden in het verhaal tegen te spreken.^[11]

Zie Into the Wild (film) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In september 2007 verscheen een verfilming van het boek, geregisseerd door Sean Penn, met Emile Hirsch in de rol van Chris McCandless.

Het verhaal van McCandless vormt ook de basis van de documentaire The Call of the Wild (2007) van Ron Lamothe. In zijn onderzoek naar McCandless’ dood concludeert Lamothe dat McCandless overleed aan uithongering nadat zijn voedsel- en jachtvoorraden uitgeput raakten, en niet door vergiftiging door de zaden van de wilde aardappel.^[12]

In 2010 bracht de Christopher Johnson McCandless Memorial Foundation, opgericht door McCandless’ ouders Billie en Walt, samen met familie en vrienden, het boek en de dvd Back to the Wild: The Photographs & Writings of Christopher McCandless uit. Het materiaal bevat honderden niet eerder gepubliceerde foto’s en dagboekaantekeningen van McCandless. Jon Krakauer verzorgde een bijdrage in de inleiding van het boek, terwijl Hal Holbrook - die in de film van Penn een rol vertolkte - de dvd insprak.^[13]

Zie ook: Stampede Trail § Bus 142

De bus waarin McCandless overleed groeide, na de populariteit van het boek, uit tot een toeristische trekpleister. Op 18 juni 2020 werd de bus verwijderd omdat bezoekers hun leven riskeerden in de Alaskaanse wildernis. De Alaska National Guard vervoerde het voertuig per helikopter naar een geheime locatie.^[14][15] Op 24 september 2020 maakte het University of Alaska Museum of the North in Fairbanks bekend dat de bus een permanente expositie zou krijgen.^[16][17]